د ناپوهې غوښتنې نه پناه

د شیخ عبدالرحمن السعدي تفسیر

نو هغه مهال نوح علیه السلام د خپل کار له امله سخت پښېمانه شو او ویې ویل: «زما ربه! زه تا ته پناه دروړم له دې چې له تا څخه هغه څه وغواړم چې په اړه یې زه پوهه نه لرم. او که ته ما ونه بښې او پر ما رحم ونه کړې، نو زه به له زیانمنو څخه شم.» بنده د بښنې او رحمت په وسیله له دې څخه ژغورل کېږي چې له زیانمنو څخه شي.

له دې څخه څرګندېږي چې نوح علیه السلام نه پوهېده چې د خپل زوی د ژغورلو لپاره له خپل رب څخه غوښتنه کول حرام دي او د الله تعالی په دې وینا کې راځي: «او د هغو کسانو په اړه له ما سره خبرې مه کوه چې ظلم یې کړی دی؛ بېشکه هغوی به ډوب کړل شي» (هود: ۳۷). بلکې د ده په نزد دا دواړه امرونه یو له بل سره په ټکر کې ښکارېدل، او ګومان یې وکړ چې زوی یې د الله تعالی په دې وینا کې شامل دی: «او ستا کورنۍ» (هود: ۴۰). وروسته ورته څرګنده شوه چې زوی یې په هغو کسانو کې شامل دی چې د هغوی لپاره دعا کول او د هغوی په اړه بیا غوښتنه کول ترې منع شوي وو.

د امام ابن کثیر تفسیر

ابن کثیر اشاره کوي: «نوح علیه السلام د الله تعالی پناه وغوښته، څو له نامناسبو غوښتنو څخه خوندي شي، او د خپل ډوب شوي کافر زوی په اړه د انساني شفقت د څرګندولو له امله یې بښنه وغوښته.»

د البغوي تفسیر

الله تعالی فرمایي: «نوح وویل: زما ربه! زه تا ته پناه دروړم له دې چې له تا څخه هغه څه وغواړم چې په اړه یې زه پوهه نه لرم. او که ته ما ونه بښې او پر ما رحم ونه کړې، نو زه به له زیانمنو څخه شم.»