رَبِّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ، أَنْ أَسْأَلَكَ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ، وَإِلَّا تَغْفِرْ لِي، وَتَرْحَمْنِي أَكُنْ مِنَ الْخَاسِرِينَ.
رَبِّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَسْأَلَكَ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ وَإِلَّا تَغْفِرْ لِي وَتَرْحَمْنِي أَكُنْ مِنَ الْخَاسِرِينَ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
[Нуҳ] Гуфт: «Парвардигоро, ман ба Ту паноҳ мебарам, ки аз Ту чизе бихоҳам, ки ба он донише надорам ва агар маро набахшӣ ва бар ман раҳм накунӣ, аз зиёнкоронам»
Шакли дуо паноҳ бурдан ба Аллоҳро бо ибораи «аузу бика» (أَعُوذُ بِكَ) ва эътирофи фурӯтанонаи нотавонии шахс дар бар мегирад. Ин дуои Нуҳ (алайҳиссалом) пас аз он буд, ки Аллоҳ ӯро барои дархости наҷоти писари кофираш сарзаниш кард.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
Он гоҳ Нуҳ (алайҳиссалом) аз он чи аз ӯ содир шуда буд, сахт пушаймон гардид ва гуфт: «Парвардигоро, ман ба Ту паноҳ мебарам аз ин ки аз Ту чизеро бихоҳам, ки ба он донише надорам. Ва агар маро наомурзӣ ва бар ман раҳм накунӣ, аз зиёнкорон хоҳам шуд». Банда бо омурзиш ва раҳмати Аллоҳ аз зиёнкор шудан наҷот меёбад. Ин оят далолат мекунад, ки Нуҳ (алайҳиссалом) намедонист, ки дархости ӯ аз Парвардигораш барои наҷоти писараш ҳаром ва дохили фармудаи Аллоҳ аст: «Ва дар бораи касоне, ки ситам кардаанд, бо Ман сухан магӯ; онҳо ғарқшавандаанд» (Ҳуд, 11:37).
Балки дар назари ӯ ду амр бо ҳам муқобил омада буданд ва гумон кард, ки писараш ба фармудаи «ва хонаводаат» дохил мешавад. Баъд аз он барояш равшан гардид, ки писараш ба гурӯҳе дохил аст, ки дуо кардан барои онҳо ва дар бораи онҳо бозхост кардан манъ шудааст.
Тафсири имом Ибни Касир
Ибни Касир ишора мекунад: «Нуҳ аз Аллоҳ барои дархостҳои номуносиб паноҳ хост ва барои раҳмдилии башарие, ки нисбат ба писари кофири ғарқшудааш зоҳир карда буд, омурзиш талаб намуд».
Тафсири ал-Бағавӣ
«Нуҳ гуфт: “Парвардигоро, ман ба Ту паноҳ мебарам аз ин ки аз Ту чизеро бихоҳам, ки ба он донише надорам. Ва агар маро наомурзӣ ва бар ман раҳм накунӣ, аз зиёнкорон хоҳам шуд”».
Дар «Саҳеҳи ал-Бухорӣ» (№ 4712) воқеаи шафоати бузург (шафоат) дар рӯзи қиёмат баён шудааст, ки дар он Нуҳ (алайҳиссалом) ҳамин дархости худро ба ёд меорад.