رَبِّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ، أَنْ أَسْأَلَكَ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ، وَإِلَّا تَغْفِرْ لِي، وَتَرْحَمْنِي أَكُنْ مِنَ الْخَاسِرِينَ.
رَبِّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أَسْأَلَكَ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ وَإِلَّا تَغْفِرْ لِي وَتَرْحَمْنِي أَكُنْ مِنَ الْخَاسِرِينَ
ئاۋازنى يۈكلەش مەغلۇپ بولدى. كېيىن قايتا سىناڭ.
نۇھ ئېيتتى: «پەرۋەردىگارىم! مەن بىلمىگەن نەرسىنى سوراشتىن سېنىڭ پاناھىڭغا سىغىنىمەن، ئەگەر ماڭا مەغپىرەت قىلمىساڭ ۋە رەھىم قىلمىساڭ زىيان تارتقۇچىلاردىن بولىمەن»(47).
ئۇسلۇبى: «أَعُوذُ بِكَ» ــ «سېنىڭ پاناھىڭغا سىغىنىمەن» دېگەن ئىبارە ئارقىلىق پاناھ تىلەش ۋە ئۆزىنىڭ ئاجىزلىقىنى كەمتەرلىك بىلەن ئېتىراپ قىلىش. بۇ دۇئا ئاللاھ نۇھ ئەلەيھىسسالامغا كاپىر ئوغلىنى قۇتقۇزۇشنى سورىغانلىقى ئۈچۈن ئاگاھلاندۇرۇش بەرگەندىن كېيىن ئېيتىلغان.
شەيخ ئابدۇرراھمان سەئدىنىڭ تەفسىرى
شۇنىڭ بىلەن نۇھ ئەلەيھىسسالام ئۆزىدىن سادىر بولغان ئىشقا قاتتىق پۇشايمان قىلىپ: «پەرۋەردىگارىم! مەن بىلمەيدىغان نەرسىنى سوراشتىن سېنىڭ پاناھىڭغا سىغىنىمەن. ئەگەر مېنى مەغپىرەت قىلمىساڭ ۋە ماڭا رەھىم قىلمىساڭ، چوقۇم زىيان تارتقۇچىلاردىن بولۇپ قالىمەن» دېدى. بەندىنىڭ مەغپىرەت ۋە رەھمەت ئارقىلىقلا زىيان تارتقۇچىلاردىن بولماستىن قۇتۇلۇشى مۇمكىن.
بۇ ئايەت نۇھ ئەلەيھىسسالامنىڭ ئوغلىنى قۇتقۇزۇش ھەققىدە پەرۋەردىگارىدىن سورىشىنىڭ چەكلەنگەنلىكىنى، بۇ ئىشنىڭ «زۇلۇم قىلغانلار توغرىسىدا ماڭا سۆز قىلما، ئۇلار چوقۇم غەرق قىلىنىدۇ» دېگەن ئايەتنىڭ دائىرىسىگە كىرىدىغانلىقىنى ئەينى چاغدا بىلمىگەنلىكىنى كۆرسىتىدۇ. بەلكى ئۇنىڭ نەزىرىدە بۇ ئىككى بۇيرۇق بىر-بىرىگە زىت كۆرۈلگەن؛ ئۇ ئوغلىنى «ئائىلەڭنى» دېگەن سۆزنىڭ دائىرىسىگە كىرىدۇ دەپ ئويلىغان. كېيىن ئۇنىڭ ئوغلى دۇئا قىلىشتىن چەكلەنگەن ۋە ئۇلار توغرىسىدا مۇراجىئەت قىلىشقا بولمايدىغانلار قاتارىغا كىرىدىغانلىقى ئۇنىڭغا ئايان بولغان.
ئىمام ئىبنى كەسىرنىڭ تەفسىرى
ئىبنى كەسىر مۇنداق كۆرسىتىدۇ: «نۇھ ئەلەيھىسسالام نامۇۋاپىق بىر نەرسىنى سوراشتىن ئاللاھنىڭ پاناھىغا سىغىنىپ، غەرق بولغان كاپىر ئوغلىغا ئىنسانىي مېھرىبانلىق قىلغانلىقى ئۈچۈن مەغپىرەت تىلىدى».
بەغاۋىنىڭ تەفسىرى
ئاللاھ تائالا ئېيتتى: «نۇھ ئېيتتى: پەرۋەردىگارىم! مەن بىلمەيدىغان نەرسىنى سوراشتىن سېنىڭ پاناھىڭغا سىغىنىمەن. ئەگەر مېنى مەغپىرەت قىلمىساڭ ۋە ماڭا رەھىم قىلمىساڭ، چوقۇم زىيان تارتقۇچىلاردىن بولۇپ قالىمەن».
«سەھىھۇل بۇخارىي»نىڭ 4712-ھەدىسىدە قىيامەت كۈنىدىكى ئۇلۇغ شاپائەت (شەفاعەت) ۋەقەسى بايان قىلىنىدۇ. شۇ كۈندە نۇھ ئەلەيھىسسالام دەل مۇشۇ دۇئانى سورىغانلىقىنى ئەسلەيدۇ.