আছিয়াৰ জান্নাতৰ প্ৰাৰ্থনা

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

আল্লাহে মুমিনসকলৰ বাবে ফিৰআউনৰ পত্নীৰ—তেওঁ আছিল মুজাহিমৰ কন্যা আছিয়া (رضي الله عنها)—উদাহৰণ দাঙি ধৰিছে। তেওঁ কৈছিল, «হে মোৰ প্ৰতিপালক! তোমাৰ ওচৰত মোৰ বাবে জান্নাতত এটা ঘৰ নিৰ্মাণ কৰা, মোক ফিৰআউন আৰু তাৰ কৰ্মৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা আৰু মোক অন্যায়কাৰী সম্প্ৰদায়ৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা»।

আল্লাহে তেওঁৰ ঈমান আৰু প্ৰতিপালকৰ ওচৰত বিনয়-প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। তেওঁ প্ৰতিপালকৰ ওচৰত আটাইতকৈ মহান আকাংক্ষা নিবেদন কৰিছিল—জান্নাতত প্ৰৱেশ আৰু মহান, মহিমাময় প্ৰতিপালকৰ সান্নিধ্য লাভ। লগতে তেওঁ আল্লাহৰ ওচৰত ফিৰআউনৰ ফিতনা আৰু তাৰ নিকৃষ্ট কৰ্মৰ পৰা, আৰু প্ৰতিজন অন্যায়কাৰীৰ ফিতনাৰ পৰা উদ্ধাৰ বিচাৰিছিল। আল্লাহে তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনা কবুল কৰিলে।

তেওঁ পূৰ্ণ ঈমান, সম্পূৰ্ণ দৃঢ়তা আৰু ফিতনাৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰি জীৱন কটালে। সেইবাবেই নবী (صلى الله عليه وسلم)-এ কৈছে: «বহুতো পুৰুষ পূৰ্ণতা লাভ কৰিছে; কিন্তু নাৰীৰ মাজত কেৱল ইমৰানৰ কন্যা মৰিয়ম, মুজাহিমৰ কন্যা আছিয়া আৰু খুৱাইলিদৰ কন্যা খাদিজাই পূৰ্ণতা লাভ কৰিছে। আৰু আন নাৰীৰ ওপৰত আয়িশাৰ মৰ্যাদা সকলো খাদ্যৰ ওপৰত থাৰিদৰ মৰ্যাদাৰ দৰে»।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

আল্লাহে এই উদাহৰণ মুমিনসকলৰ বাবে দাঙি ধৰিছে: প্ৰয়োজনবশতঃ কাফিৰসকলৰ সৈতে একেলগে থাকিবলগীয়া হ’লেও, মুমিনসকলে তেওঁলোকৰ সংস্পৰ্শত থাকিলে সেই সংস্পৰ্শই তেওঁলোকৰ ক্ষতি নকৰে। যেনেকৈ সৰ্বোচ্চ আল্লাহে কৈছে: «মুমিনসকলে মুমিনসকলক এৰি কাফিৰসকলক অভিভাৱক হিচাপে গ্ৰহণ নকৰক। যিয়ে এনে কৰে, তাৰ সৈতে আল্লাহৰ কোনো সম্পৰ্ক নাথাকে—যদিহে তোমালোকে তেওঁলোকৰ পৰা আত্মৰক্ষাৰ বাবে সাৱধানতা অৱলম্বন নকৰা» [আলে ইমৰান ৩:২৮]।

কাতাদাই কৈছে: «ফিৰআউন আছিল পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ উদ্ধত আৰু আটাইতকৈ পথভ্ৰষ্ট ব্যক্তি। আল্লাহৰ শপত, তাৰ পত্নীয়ে নিজৰ প্ৰতিপালকৰ আনুগত্য কৰাৰ বাবে স্বামীৰ কুফৰৰ ফলত কোনো ক্ষতিৰ সন্মুখীন নহ’ল। যাতে তোমালোকে জানিব পাৰা যে আল্লাহ ন্যায়পৰায়ণ বিচাৰক; তেওঁ কাকো তাৰ নিজৰ পাপৰ বাহিৰে আন কিহৰো বাবে জবাবদিহি নকৰে»।

ইবন জাৰীৰে কৈছে: ইছমাঈল ইবন হাফছ আল-আবলী আমাক জনাইছে, তেওঁক মুহাম্মদ ইবন জাফৰে জনাইছে, তেওঁক ছুলাইমান আত-তাইমীয়ে, তেওঁক আবু উছমান আন-নাহদীয়ে, ছালমানৰ পৰা বৰ্ণনা কৰি জনাইছে: «ফিৰআউনৰ পত্নীক ৰ’দত শাস্তি দিয়া হৈছিল। শাস্তিদাতাসকলে আঁতৰি গ’লে ফিৰিস্তাসকলে নিজৰ ডেউকাৰে তেওঁক ছাঁ দিছিল। তেওঁ জান্নাতত থকা নিজৰ ঘৰটো দেখিছিল»। তাৰ পিছত ইবন জাৰীৰে একেটা বৰ্ণনা মুহাম্মদ ইবন উবাইদ আল-মুহাৰিবীৰ পৰা, তেওঁ এছবাত ইবন মুহাম্মদৰ পৰা আৰু তেওঁ ছুলাইমান আত-তাইমীৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে।

তাৰ পিছত ইবন জাৰীৰে কৈছে: ইয়াকুব ইবন ইব্ৰাহীমে আমাক জনাইছে, তেওঁক ইবন উলিয়াই, তেওঁক হিশ্বাম আদ-দাছতুৱায়ীয়ে আৰু তেওঁক আল-কাছিম ইবন আবি বজ্জাই জনাইছে: «ফিৰআউনৰ পত্নীয়ে সুধিছিল: ‘কোনে জয়লাভ কৰিলে?’ তেওঁক কোৱা হৈছিল: ‘মূছা আৰু হাৰূনে জয়লাভ কৰিলে।’ তেতিয়া তেওঁ কৈছিল: ‘মূছা আৰু হাৰূনৰ প্ৰতিপালকৰ ওপৰত মই ঈমান আনিলোঁ।’ এই কথা শুনি ফিৰআউনে তেওঁৰ ওচৰলৈ মানুহ পঠিয়াই ক’লে: ‘তেওঁ বিচলিত নোহোৱাকৈ নিজৰ কথাত অটল থাকিলে, তোমালোকে বিচাৰি পোৱা আটাইতকৈ ডাঙৰ শিলটো আনি তেওঁৰ ওপৰত পেলাই দিবা; আৰু যদি তেওঁ নিজৰ কথা এৰি দিয়ে, তেন্তে তেওঁ মোৰ পত্নী হৈ থাকিব।’

তেওঁলোকে যেতিয়া তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিল, তেওঁ আকাশৰ ফালে দৃষ্টি তুলি জান্নাতত থকা নিজৰ ঘৰটো দেখিলে। তেওঁ নিজৰ কথাত অটল থাকিল; তেওঁৰ আত্মা উলিয়াই লোৱা হ’ল, আৰু আত্মাহীন দেহৰ ওপৰত শিলটো পেলাই দিয়া হ’ল»।

তেওঁৰ এই কথাৰ বিষয়ে—«হে মোৰ প্ৰতিপালক! তোমাৰ ওচৰত মোৰ বাবে জান্নাতত এটা ঘৰ নিৰ্মাণ কৰা»—আলিমসকলে কৈছে: «তেওঁ ঘৰৰ আগতে ঘৰৰ গৰাকীক বাছি লৈছিল»। এই বিষয়ে মাৰফূ‘ হাদীছতো কিছু বৰ্ণনা আহিছে।

«আৰু মোক ফিৰআউন আৰু তাৰ কৰ্মৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা»—অৰ্থাৎ, মোক তাৰ পৰা মুক্ত কৰা; কিয়নো মই তোমাৰ ওচৰত তাৰ কৰ্মৰ পৰা নিজকে নিৰ্দোষ বুলি ঘোষণা কৰিছোঁ। «আৰু মোক অন্যায়কাৰী সম্প্ৰদায়ৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা»। এই নাৰী আছিল মুজাহিমৰ কন্যা আছিয়া (رضي الله عنها)।

আবু জাফৰ আৰ-ৰাযীয়ে আৰ-ৰবী ইবন আনাছৰ পৰা, তেওঁ আবুল আলিয়াৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে: «ফিৰআউনৰ পত্নীৰ ঈমান অহাৰ আগতে ফিৰআউনৰ ভঁৰালৰক্ষকৰ পত্নীয়ে ঈমান আনিছিল। এদিন তেওঁ ফিৰআউনৰ জীয়েকৰ চুলি আঁচুৰি আছিল, তেতিয়া তেওঁৰ হাতৰ পৰা ফণীটো পৰি গ’ল। তেওঁ ক’লে: ‘আল্লাহক অস্বীকাৰ কৰাজন ধ্বংস হওক!’ ফিৰআউনৰ জীয়েকে তেওঁক সুধিলে: ‘মোৰ পিতৃৰ বাহিৰেও তোমাৰ আন কোনো প্ৰতিপালক আছে নেকি?’

তেওঁ ক’লে: ‘মোৰ প্ৰতিপালক, তোমাৰ পিতৃৰ প্ৰতিপালক আৰু সকলো বস্তুৰ প্ৰতিপালক হৈছে আল্লাহ।’ তেতিয়া ফিৰআউনৰ জীয়েকে তেওঁক চৰ মাৰিলে, প্ৰহাৰ কৰিলে আৰু নিজৰ পিতৃক এই কথা জনালে। ফিৰআউনে তেওঁক মাতি সুধিলে: ‘তুমি মোৰ বাহিৰে আন কোনো প্ৰতিপালকৰ ইবাদত কৰা নেকি?’ তেওঁ ক’লে: ‘হয়, মোৰ প্ৰতিপালক, তোমাৰ প্ৰতিপালক আৰু সকলো বস্তুৰ প্ৰতিপালক হৈছে আল্লাহ; মই কেৱল তেওঁৰেই ইবাদত কৰোঁ।’

ফিৰআউনে তেওঁক শাস্তি দিলে, তেওঁৰ বাবে খুঁটা পুতি হাত-ভৰি বান্ধি দিলে আৰু তেওঁৰ ওপৰত সাপ এৰি দিলে। তেওঁ সেই অৱস্থাত থাকিল। এদিন ফিৰআউন আহি তেওঁক সুধিলে: ‘তুমি এই কথা কোৱা বন্ধ নকৰিবা নে?’ তেওঁ ক’লে: ‘মোৰ প্ৰতিপালক, তোমাৰ প্ৰতিপালক আৰু সকলো বস্তুৰ প্ৰতিপালক হৈছে আল্লাহ।’

ফিৰআউনে ক’লে: ‘যদি তুমি এই কথা নকৰা, তেন্তে মই তোমাৰ মুখৰ ভিতৰতে তোমাৰ পুত্ৰক হত্যা কৰিম।’ তেওঁ ক’লে: ‘তোমাৰ যি কৰিবলগীয়া, কৰা।’ ফিৰআউনে তেওঁৰ মুখৰ ভিতৰতে তেওঁৰ পুত্ৰক হত্যা কৰিলে। তেতিয়া তেওঁৰ পুত্ৰৰ আত্মাই তেওঁক সুসংবাদ দিলে: ‘হে আইতা, আনন্দিত হোৱা!

আল্লাহৰ ওচৰত তোমাৰ বাবে ইমান-ইমান পুৰস্কাৰ আছে।’ তেওঁ ধৈৰ্য ধৰিলে। আন এদিন ফিৰআউন আহি তেওঁক একেই কথা ক’লে, আৰু তেওঁও আগৰ দৰেই উত্তৰ দিলে। ফিৰআউনে তেওঁৰ আনজন পুত্ৰকো তেওঁৰ মুখৰ ভিতৰতে হত্যা কৰিলে। তাৰ আত্মায়ো তেওঁক সুসংবাদ দি ক’লে: ‘হে আইতা, ধৈৰ্য ধৰা; আল্লাহৰ ওচৰত তোমাৰ বাবে ইমান-ইমান পুৰস্কাৰ আছে।’»

বৰ্ণনাকাৰীয়ে কৈছে: «ফিৰআউনৰ পত্নীয়ে প্ৰথমে ডাঙৰ পুত্ৰৰ আত্মাৰ কথা আৰু তাৰ পিছত সৰু পুত্ৰৰ আত্মাৰ কথা শুনিছিল। তেতিয়া ফিৰআউনৰ পত্নীয়েও ঈমান আনিলে। আল্লাহে ফিৰআউনৰ ভঁৰালৰক্ষকৰ পত্নীৰ আত্মা কবজ কৰিলে আৰু ফিৰআউনৰ পত্নীৰ বাবে জান্নাতত থকা তেওঁৰ বস্ত্ৰ, বাসস্থান আৰু সন্মানৰ আৱৰণ আঁতৰাই দিলে, যাতে তেওঁ সেইবোৰ দেখা পায়। ফলত তেওঁৰ ঈমান, দৃঢ় বিশ্বাস আৰু সত্যত স্বীকৃতি অধিক বৃদ্ধি পালে।

ফিৰআউনে তেওঁৰ ঈমানৰ কথা জানি সভাসদসকলক সুধিলে: ‘মুজাহিমৰ কন্যা আছিয়াৰ বিষয়ে তোমালোকে কি জানা?’ তেওঁলোকে তেওঁৰ প্ৰশংসা কৰিলে। তেতিয়া ফিৰআউনে ক’লে: ‘তেওঁ মোৰ বাহিৰে আনৰ ইবাদত কৰে।’ তেওঁলোকে ক’লে: ‘তেওঁক হত্যা কৰা।’ সেয়ে ফিৰআউনে খুঁটা পুতি তেওঁৰ হাত-ভৰি বান্ধি দিলে।

তেতিয়া আছিয়াই নিজৰ প্ৰতিপালকক প্ৰাৰ্থনা কৰি ক’লে: ‘হে মোৰ প্ৰতিপালক! তোমাৰ ওচৰত মোৰ বাবে জান্নাতত এটা ঘৰ নিৰ্মাণ কৰা।’ সেই সময়তে ফিৰআউন তেওঁৰ ওচৰত উপস্থিত হ’ল। জান্নাতত নিজৰ ঘৰটো দেখি তেওঁ হাঁহিলে। ফিৰআউনে ক’লে: ‘তোমালোকে তেওঁৰ উন্মাদনা দেখি আচৰিত হোৱা নাইনে?

আমি তেওঁক শাস্তি দি আছোঁ, অথচ তেওঁ হাঁহিছে!’ তেতিয়া আল্লাহে তেওঁৰ আত্মা কবজ কৰিলে। আল্লাহ তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হওক»। [আলে ইমৰান ৩:২৮]۔

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

তাৰ পিছত আল্লাহে জনাইছে যে আন কোনোবাই পাপ কৰিলেও, আনুগত্যশীলে তাৰ বাবে ক্ষতিগ্ৰস্ত নহয়। সেয়ে আল্লাহে কৈছে: «আল্লাহে মুমিনসকলৰ বাবে ফিৰআউনৰ পত্নীৰ উদাহৰণ দাঙি ধৰিছে»। তেওঁ আছিল মুজাহিমৰ কন্যা আছিয়া।

মুফাছছিৰসকলে কৈছে: মূছাই যাদুকৰসকলক পৰাস্ত কৰাৰ পিছত ফিৰআউনৰ পত্নীয়ে ঈমান আনিলে। ফিৰআউনে যেতিয়া তেওঁৰ ইছলাম গ্ৰহণৰ কথা জানিলে, তেতিয়া তেওঁৰ হাত-ভৰি চাৰিটা খুঁটাত বান্ধি ৰ’দত পেলাই দিলে। ছালমানে কৈছে: «ফিৰআউনৰ পত্নীক ৰ’দত শাস্তি দিয়া হৈছিল; শাস্তিদাতাসকল আঁতৰি গ’লে ফিৰিস্তাসকলে তেওঁক ছাঁ দিছিল»।

«যেতিয়া তেওঁ কৈছিল: ‘হে মোৰ প্ৰতিপালক! তোমাৰ ওচৰত মোৰ বাবে জান্নাতত এটা ঘৰ নিৰ্মাণ কৰা’»। আল্লাহে তেওঁৰ বাবে জান্নাতৰ ঘৰটো উন্মুক্ত কৰি দিলে, যাতে তেওঁ তাক দেখা পায়। ঘটনাৰ বৰ্ণনাত আছে: ফিৰআউনে এটা বিশাল শিল অনাৰ আদেশ দিলে, যাতে সেইটো তেওঁৰ ওপৰত পেলোৱা হয়।

শিলটো তেওঁৰ ওচৰলৈ অনাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: «হে মোৰ প্ৰতিপালক! তোমাৰ ওচৰত মোৰ বাবে জান্নাতত এটা ঘৰ নিৰ্মাণ কৰা»। তেতিয়া তেওঁ বগা মুকুতাৰ জান্নাতী ঘৰটো দেখিলে। তেওঁৰ আত্মা উলিয়াই লোৱা হ’ল আৰু আত্মাহীন দেহৰ ওপৰত শিলটো পেলোৱা হ’ল; তেওঁ কোনো বেদনা অনুভৱ কৰা নাছিল।

হাছান আৰু ইবন কাইছানে কৈছে: আল্লাহে ফিৰআউনৰ পত্নীক জান্নাতলৈ উঠাই নিলে; তেওঁ তাত খোৱা-বোৱা কৰি আছে।

«আৰু মোক ফিৰআউন আৰু তাৰ কৰ্মৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা»। মুকাতিলে কৈছে: «তাৰ কৰ্ম» বুলিলে শ্বিৰ্ক বুজোৱা হৈছে। ইবন আব্বাছৰ পৰা আবু ছালিহে বৰ্ণনা কৰিছে: «তাৰ কৰ্ম» বুলিলে তাৰ যৌন-সংগম বুজোৱা হৈছে। «আৰু মোক অন্যায়কাৰী সম্প্ৰদায়ৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা»—অৰ্থাৎ, কাফিৰসকলৰ পৰা।