Prośba o dom w Raju

Tafsir szejka Abdurrahmana as-Saʿdiego

„Bóg podał jako przykład dla tych, którzy uwierzyli, żonę Faraona” — była nią Asija, córka Muzahima, niech Bóg będzie z niej zadowolony. „Kiedy powiedziała: «Panie mój! Zbuduj dla mnie u Siebie dom w Raju i wybaw mnie od Faraona i jego czynów, i wybaw mnie od ludzi niesprawiedliwych»”. Bóg opisał ją jako wierzącą i pokornie błagającą swego Pana.

Prosiła Go o najwspanialsze z dóbr: wejście do Raju i sąsiedztwo z Najszlachetniejszym Panem. Prosiła też, by Bóg wybawił ją od próby Faraona i jego nikczemnych czynów, a także od próby ze strony każdego niesprawiedliwego. Bóg odpowiedział na jej prośbę: żyła w pełnej wierze, niezachwianej wytrwałości i została ocalona od prób. Dlatego Prorok, pokój i błogosławieństwo Boga z nim, powiedział: „Wielu mężczyzn osiągnęło doskonałość, lecz spośród kobiet doskonałość osiągnęły tylko Maryam, córka Imrana, Asija, córka Muzahima, i Chadidża, córka Chuwajlida.

A wyższość A’iszy nad innymi kobietami jest jak wyższość tharīdu nad pozostałymi potrawami”.

Tafsir imama Ibn Kathira

Oto przykład, który Bóg podał wierzącym: przebywanie wśród niewierzących, gdy zachodzi taka potrzeba, nie szkodzi im. Bóg Najwyższy powiedział: „Niech wierzący nie biorą sobie niewierzących za opiekunów zamiast wierzących. Kto tak czyni, ten nie ma nic wspólnego z Bogiem — chyba że czyni to, chroniąc się przed nimi” (3:28). Katada powiedział: „Faraon był najbardziej zbuntowanym i najbardziej oddalonym od prawdy człowiekiem na ziemi.

Na Boga, niewiara jej męża nie zaszkodziła jego żonie, kiedy była posłuszna swojemu Panu. Niech wiecie, że Bóg jest sprawiedliwym Sędzią i nikogo nie rozlicza inaczej, jak za jego własny grzech”.

Ibn Dżarir przekazał: Opowiedział nam Isma’il ibn Hafs al-Abili: Opowiedział nam Muhammad ibn Dża’far, od Sulajmana at-Tajmiego, od Abu Usmana an-Nahdiego, od Salmana, który powiedział: „Żonę Faraona dręczono na słońcu. Kiedy oprawcy odchodzili, aniołowie osłaniali ją swoimi skrzydłami, a ona widziała swój dom w Raju”. Następnie przekazał tę relację drogą od Muhammada ibn Ubaida al-Muharibiego, od Asbata ibn Muhammada, od Sulajmana at-Tajmiego, z tym samym łańcuchem przekazicieli.

Ibn Dżarir powiedział też: Opowiedział mi Jakub ibn Ibrahim: Opowiedział nam Ibn U’lajja, od Hiszama ad-Dastawa’iego: Opowiedział nam al-Qasim ibn Abi Bazza, który powiedział: „Żona Faraona pytała: «Kto zwyciężył?». Odpowiadano jej: «Zwyciężyli Musa i Harun». Wtedy mówiła: «Uwierzyłam w Pana Musy i Haruna». Faraon posłał po nią i powiedział: «Znajdźcie największy głaz, jaki możecie, a jeśli będzie trwała przy swoim, zrzućcie go na nią; jeśli zaś się wyrzeknie, pozostanie moją żoną».

Kiedy ją przyprowadzono, podniosła wzrok ku niebu i ujrzała swój dom w Raju. Pozostała przy swoim wyznaniu, jej dusza została zabrana, a głaz zrzucono na ciało, w którym nie było już duszy”.

Jej słowa: „Panie mój! Zbuduj dla mnie u Siebie dom w Raju” uczeni objaśniali następująco: „Najpierw wybrała Sąsiada, a dopiero potem dom”. Podobne znaczenie zostało przekazane w hadisie przypisywanym Prorokowi.

„I wybaw mnie od Faraona i jego czynów” — to znaczy: uwolnij mnie od niego, gdyż odcinam się przed Tobą od jego postępowania. „I wybaw mnie od ludzi niesprawiedliwych” — tą kobietą była Asija, córka Muzahima, niech Bóg będzie z niej zadowolony.

Abu Dża’far ar-Razi przekazał od ar-Rabi’ ibn Anasa, od Abu al-Alijji, który powiedział: „Wiara żony Faraona zrodziła się po tym, jak uwierzyła żona skarbnika Faraona. Pewnego razu czesała ona córkę Faraona i upuściła grzebień. Powiedziała: «Niech zginie ten, kto nie wierzy w Boga!». Córka Faraona zapytała ją: «Czy masz pana innego niż mój ojciec?».

Odpowiedziała: «Moim Panem, twoim ojcem i Panem wszystkiego jest Bóg». Córka Faraona uderzyła ją w twarz, pobiła i doniosła o niej ojcu. Faraon posłał po nią i zapytał: «Czy oddajesz cześć komuś innemu niż mnie?». Odpowiedziała: «Tak.

Moim Panem, twoim panem i Panem wszystkiego jest Bóg, i Jemu oddaję cześć».

Faraon poddał ją torturom: wbił kołki, przywiązał do nich jej ręce i nogi, a następnie nasłał na nią węże. Trwała w takim stanie. Pewnego dnia Faraon przyszedł do niej i zapytał: «Czy wreszcie przestaniesz?». Odpowiedziała: «Moim Panem, twoim panem i Panem wszystkiego jest Bóg».

Powiedział: «Jeśli tego nie zrobisz, zabiję twojego syna na twoich oczach». Odpowiedziała: «Uczyń więc, co zamierzasz». Zabił jej syna na jej oczach, a dusza jej syna przyniosła jej dobrą nowinę: «Raduj się, matko! Otrzymasz u Boga taką a taką nagrodę».

Była cierpliwa. Innego dnia Faraon znów przyszedł i powiedział jej to samo, a ona odpowiedziała tak samo. Zabił więc jej drugiego syna na jej oczach. Także jego dusza przyniosła jej dobrą nowinę: «Bądź cierpliwa, matko! Otrzymasz u Boga taką a taką nagrodę».

Żona Faraona usłyszała słowa duszy najpierw starszego, a potem młodszego syna. Wówczas uwierzyła. Bóg zabrał duszę żony skarbnika Faraona, odsłonił przed żoną Faraona zasłonę i ukazał jej szatę, miejsce oraz zaszczyt, jakie czekały tamtą w Raju. Gdy to zobaczyła, jej wiara, pewność i przekonanie jeszcze się umocniły.

Faraon odkrył, że uwierzyła. Zapytał dostojników: «Co wiecie o Asiji, córce Muzahima?». Pochwalili ją. Wtedy powiedział: «Ona oddaje cześć komuś innemu niż ja». Odpowiedzieli: «Zabij ją». Wbito kołki, przywiązano do nich jej ręce i nogi, a Asija modliła się do swego Pana, mówiąc: «Panie mój!

Zbuduj dla mnie u Siebie dom w Raju». Właśnie wtedy przyszedł do niej Faraon. Roześmiała się, gdy ujrzała swój dom w Raju. Faraon powiedział: «Czyż nie dziwi was jej szaleństwo? Torturujemy ją, a ona się śmieje». Wtedy Bóg zabrał jej duszę. Niech Bóg będzie z niej zadowolony”. [Zob. sura Al Imran, 3:28].

Tafsir al-Baghawiego

Następnie Bóg poinformował, że nieposłuszeństwo kogoś innego nie szkodzi człowiekowi posłusznemu wobec Niego. Powiedział: „Bóg podał jako przykład dla tych, którzy uwierzyli, żonę Faraona” — była nią Asija, córka Muzahima. Komentatorzy powiedzieli: Kiedy Musa pokonał czarowników, żona Faraona uwierzyła. Gdy Faraon dowiedział się, że przyjęła islam, przybił jej ręce i nogi czterema kołkami i wystawił ją na słońce.

Salman powiedział: „Żonę Faraona dręczono na słońcu, a gdy oprawcy odchodzili, aniołowie osłaniali ją”.

„Kiedy powiedziała: «Panie mój! Zbuduj dla mnie u Siebie dom w Raju»” — Bóg odsłonił przed nią jej dom w Raju, aż go ujrzała. W przekazie o tym wydarzeniu jest mowa, że Faraon rozkazał przynieść ogromny głaz, aby go na nią zrzucić. Kiedy przyniesiono głaz, powiedziała: „Panie mój!

Zbuduj dla mnie u Siebie dom w Raju”. Zobaczyła swój dom w Raju, wykonany z białej perły. Jej dusza została zabrana, a głaz zrzucono na ciało, w którym nie było już duszy; nie odczuła bólu. Al-Hasan i Ibn Kajsān powiedzieli: Bóg wyniósł żonę Faraona do Raju, gdzie je i pije.

„I wybaw mnie od Faraona i jego czynów” — Muqatil powiedział: „Jego czynami” oznacza niewiarę i oddawanie czci bożkom. Abu Salih przekazał od Ibn Abbasa, że „jego czynami” oznacza współżycie z nim. „I wybaw mnie od ludzi niesprawiedliwych” — to znaczy: niewierzących.