Panalangin para sa Sugo

Tafsir ni Shaykh Abdurrahman as-Sa’di

(Panginoon namin, at magsugo Ka sa kanila) ibig sabihin, sa aming mga inapo, (ng isang Sugo mula sa kanila), upang maging higit na mataas ang kanyang antas, upang sumunod sila sa kanya, at upang tunay nila siyang makilala. (Na bibigkas sa kanila ng Iyong mga talata) sa pamamagitan ng pagbigkas, pagsasaulo at pagtuturo sa kanila na isaulo ang mga ito. (At magtuturo sa kanila ng Kasulatan at karunungan) sa kahulugan nito. (At magdadalisay sa kanila) sa pamamagitan ng pagpapalaki sa kanila sa mabubuting gawa at paglayo sa masasamang gawa, na hindi nagdadalisay sa mga kaluluwa.

(Tunay na Ikaw ang Makapangyarihan), ibig sabihin, ang nanaig sa lahat ng bagay; walang anumang makatatanggi sa Iyong kapangyarihan. (Ang Marunong), na naglalagay sa mga bagay sa kanilang wastong kalagayan. Kaya, sa pamamagitan ng Iyong kapangyarihan at karunungan, magsugo Ka sa kanila ng Sugo na ito. Tinugon sila ni Allah at isinugo Niya ang marangal na Sugo na ito, sa pamamagitan niya ay kinaawaan ni Allah ang kanilang mga inapo lalo na, at ang lahat ng nilikha sa pangkalahatan.

Dahil dito, sinabi ng Propeta (sumakanya ang pagpapala at kapayapaan ni Allah): “Ako ang panalangin ng aking amang si Ibrahim.” At nang dakilain ni Allah si Ibrahim nang gayon kadakila at ilahad ang kanyang mga ganap na katangian, sinabi ng Kataas-taasang Allah:

Tafsir ni Imam Ibn Kathir

Ipinababatid ng Kataas-taasang Allah rito ang pagkakumpleto ng panalangin ni Ibrahim para sa mga naninirahan sa Sagradong Pook: na magsugo si Allah sa kanila ng isang Sugo mula sa kanila, ibig sabihin, mula sa mga inapo ni Ibrahim. Ang panalanging ito na tinugon ay tumugma sa naunang pagtatakda ni Allah na piliin si Muhammad (sumakanya ang mga pagpapala at kapayapaan ni Allah) bilang Sugo sa mga walang pinag-aralan, sa kanila at sa iba pang mga tao—Arabo man o di-Arabo—mula sa mga tao at jinn.

Gaya ng sinabi ni Imam Ahmad: Isinalaysay sa amin ni ‘Abdur-Rahman ibn Mahdi, na isinalaysay sa kanya ni Mu‘awiyah ibn Salih, mula kay Sa‘id ibn Suwayd al-Kalbi, mula kay ‘Abd al-A‘la ibn Hilal as-Sulami, mula kay al-‘Irbad ibn Sariyah, na nagsabi: Sinabi ng Sugo ni Allah: “Ako ay itinakda na bilang Selyo ng mga Propeta sa paningin ni Allah, samantalang si Adam ay nakahandusay pa sa kanyang luwad. Sasabihin ko sa inyo ang mga unang palatandaan nito: ang panalangin ng aking amang si Ibrahim, ang magandang balita ni ‘Isa tungkol sa akin, at ang pangitain ng aking ina na kanyang nakita.”

Ganoon din ang isinalaysay nina Ibn Wahb, al-Layth at ng tagasulat niya na si ‘Abdullah ibn Salih, mula kay Mu‘awiyah ibn Salih; at sinang-ayunan ito ni Abu Bakr ibn Abi Maryam, mula kay Sa‘id ibn Suwayd, sa gayon ding salaysay.

Sinabi rin ni Imam Ahmad: Isinalaysay sa amin ni Abu an-Nadr, na isinalaysay sa kanya ni al-Faraj, na isinalaysay sa kanya ni Luqman ibn ‘Amir: Narinig ko si Abu Umamah na nagsabi: Tinanong ko, “O Sugo ni Allah, ano ang unang simula ng iyong misyon?” Sumagot siya: “Ang panalangin ng aking amang si Ibrahim, ang magandang balita ni ‘Isa tungkol sa akin, at nakita ng aking ina na may lumabas mula sa kanya na liwanag na nagpailaw sa mga palasyo ng Sham.” Ang ibig sabihin nito, si Ibrahim (sumakanya ang kapayapaan) ang unang nagpahayag tungkol sa kanya at nagpakilala sa kanya sa mga tao.

Patuloy na naging bantog at laganap sa mga tao ang pagbanggit sa kanya hanggang sa malinaw na ipinahayag ang kanyang pangalan ng huling Propeta ng mga Anak ni Israel ayon sa angkan, si ‘Isa na anak ni Maryam (sumakanilang dalawa ang kapayapaan), nang tumayo siya at nangaral sa mga Anak ni Israel: “Ako ay Sugo ni Allah sa inyo, na nagpapatotoo sa nauna sa akin na Torah, at nagbibigay ng magandang balita tungkol sa isang Sugo na darating pagkaraan ko, na ang pangalan ay Ahmad” (As-Saff 61:6).

Kaya sinabi niya sa salaysay na ito: “Ang panalangin ng aking amang si Ibrahim at ang magandang balita ni ‘Isa na anak ni Maryam.”

Tungkol naman sa kanyang sinabi, “At nakita ng aking ina na may lumabas mula sa kanya na liwanag na nagpailaw sa mga palasyo ng Sham,” sinasabi na iyon ay panaginip niya noong ipinagbubuntis niya siya. Isinalaysay niya ito sa kanyang mga kababayan, kaya kumalat at naging bantog iyon sa kanila; naging paunang tanda ito. Ang pagtukoy sa Sham bilang lugar na pinagliwanagan ay nagpapahiwatig na mananatili at titibay roon ang kanyang relihiyon. Dahil dito, magiging kanlungan ng Islam at ng mga Muslim ang Sham sa mga huling panahon, at doon bababa si ‘Isa na anak ni Maryam, sa silangang puting minaret ng Damascus.

Dahil dito, nasa Sahih al-Bukhari at Sahih Muslim ang salaysay: “Patuloy na mananatili ang isang pangkat mula sa aking pamayanan na hayag na nagtataguyod ng katotohanan. Hindi sila mapipinsala ng mga tumalikod o sumalungat sa kanila hanggang dumating ang utos ni Allah, at mananatili sila sa gayong kalagayan.” Sa Sahih al-Bukhari ay ganito: “At sila ay nasa Sham.”

Sinabi ni Abu Ja‘far ar-Razi, mula kay ar-Rabi‘ ibn Anas, mula kay Abu al-‘Aliyah, tungkol sa sinabi ni Allah na (Panginoon namin, at magsugo Ka sa kanila ng isang Sugo mula sa kanila): “Ibig sabihin nito ay ang pamayanan ni Muhammad (sumakanya ang pagpapala at kapayapaan ni Allah).” Sinabi sa kanya: “Tinugon na ang iyong panalangin, at mangyayari ito sa mga huling panahon.” Gayon din ang sinabi nina as-Suddi at Qatadah.

Ang sinabi Niya na (at magtuturo sa kanila ng Kasulatan) ay nangangahulugang Qur’an; at ang (karunungan) ay nangangahulugang Sunnah. Ito ang sinabi nina al-Hasan, Qatadah, Muqatil ibn Hayyan, Abu Malik at iba pa. Sinasabi rin na nangangahulugan ito ng pagkaunawa sa relihiyon, at walang salungatan sa mga kahulugang ito.

Tungkol sa (at dadalisayin Niya sila), sinabi ni ‘Ali ibn Abi Talhah mula kay Ibn ‘Abbas: nangangahulugan ito ng pagsunod kay Allah at katapatan sa Kanya. Sinabi ni Muhammad ibn Ishaq tungkol sa (at magtuturo sa kanila ng Kasulatan at karunungan): “Ituturo Niya sa kanila ang kabutihan upang isagawa nila ito, at ang kasamaan upang iwasan nila ito. Ipaaalam Niya sa kanila na nalulugod Siya sa kanila kapag sumusunod sila sa Kanya at nagpaparami ng pagsunod sa Kanya, at umiiwas sa mga bagay na ikinagagalit Niya mula sa pagsuway.”

Ang sinabi Niya na (Tunay na Ikaw ang Makapangyarihan, ang Marunong) ay nangangahulugang: ang Makapangyarihan na walang anumang hindi Niya kayang gawin, at may kapangyarihan sa lahat ng bagay; ang Marunong sa Kanyang mga gawa at salita, na naglalagay sa mga bagay sa kanilang wastong kinalalagyan. Taglay Niya ang karunungan at katarungan. (As-Saff 61:6).

Tafsir ni al-Baghawi

(At magsugo Ka sa kanila) ibig sabihin, sa pamayanang Muslim mula sa mga inapo nina Ibrahim at Ismail. Sinasabi rin na ang tinutukoy ay ang mga taga-Makkah. (Ng isang Sugo mula sa kanila), ibig sabihin, isang isinugong sugo; ang tinutukoy ay si Muhammad (sumakanya ang pagpapala at kapayapaan ni Allah).

Isinalaysay sa amin ni as-Sayyid Abu al-Qasim ‘Ali ibn Musa al-Musawi: isinalaysay sa akin ni Abu Bakr Ahmad ibn Muhammad ibn ‘Abbas al-Balkhi: iniulat sa amin ni Imam Abu Sulayman Hamd ibn Muhammad ibn Ibrahim al-Khattabi: iniulat sa akin ni Muhammad ibn al-Makki: iniulat sa amin ni Ishaq ibn Ibrahim: iniulat sa amin ng pamangkin ni Ibn Wahb, mula sa kanyang tiyuhin, mula kay Mu‘awiyah, mula kay Salih, mula kay Sa‘id ibn Suwayd, mula kay ‘Abd al-A‘la ibn Hilal as-Sulami, mula kay al-‘Irbad ibn Sariyah, na nag-ulat mula sa Sugo ni Allah na nagsabi: “Nakatala na ako kay Allah bilang Selyo ng mga Propeta, samantalang si Adam ay nakahandusay pa sa kanyang luwad.

Sasabihin ko sa inyo ang mga unang pangyayari sa aking misyon: Ako ang panalangin ni Ibrahim, ang magandang balita ni ‘Isa, at ang pangitain ng aking ina noong ipinanganak niya ako—may lumabas mula sa kanya na liwanag na nagpailaw sa mga palasyo ng Sham.” Ang tinutukoy niyang panalangin ni Ibrahim ay ang panalangin niyang magsugo sa mga anak ni Ismail ng isang Sugo mula sa kanila.

Sinabi ni Ibn ‘Abbas: “Lahat ng mga Propeta ay mula sa mga Anak ni Israel maliban sa sampu: sina Nuh, Hud, Salih, Shu‘ayb, Lut, Ibrahim, Ismail, Ishaq, Ya‘qub at Muhammad. Sumakanilang lahat ang mga pagpapala at kapayapaan ni Allah.”

(At bibigkas) ibig sabihin, babasahin niya. (Sa kanila ang Iyong mga talata) ang Iyong Kasulatan, ibig sabihin, ang Qur’an. Ang talata mula sa Qur’an ay pananalitang tuluy-tuloy hanggang sa dulo nito. Sinasabi rin na ang talata ay isang pangkat ng mga titik; gaya ng kasabihang, “Lumabas ang mga tao kasama ang kanilang āyah,” na ang ibig sabihin ay kasama ang kanilang pangkat.

(At magtuturo sa kanila ng Kasulatan) ibig sabihin, ang Qur’an. (At karunungan): sinabi ni Mujahid, “Ang pag-unawa sa Qur’an.” Sinabi ni Muqatil, “Ang mga paalaala sa Qur’an at ang mga alituntuning nakapaloob dito.” Sinabi ni Ibn Qutaybah, “Ito ay kaalaman at pagsasagawa; hindi magiging marunong ang isang tao hangga’t hindi niya pinagsasama ang dalawa.”

Sinasabi rin na ito ay Sunnah, o mga hatol at pagpapasya, o pagkaunawa sa relihiyon. Sinabi ni Abu Bakr ibn Durayd: “Bawat salitang nagpapayo sa iyo, naghihikayat sa iyo sa marangal na gawain, o pumipigil sa iyo sa masama ay karunungan.”

(At dadalisayin Niya sila), ibig sabihin, lilinisin sila mula sa Shirk at mga kasalanan. Sinasabi rin na kukunin Niya ang zakah mula sa kanilang mga ari-arian. Sinabi ni Ibn Kaysan: “Sasaksihan Niya sa Araw ng Pagkabuhay na Muli ang kanilang katarungan, kapag pinatotohanan nila ang paghahatid ng mga Propeta; ang tinutukoy rito ng pagdadalisay ay ang pagpapatunay sa kanilang pagiging matuwid.”

(Tunay na Ikaw ang Makapangyarihan, ang Marunong): sinabi ni Ibn ‘Abbas, “Ang Makapangyarihan na walang katulad.” Sinabi ni al-Kalbi, “Ang Tagapagparusa; ang patunay nito ay ang sinabi ng Kataas-taasang Allah: ‘At si Allah ay Makapangyarihan, May paghihiganti’” (Al ‘Imran 3:4). Sinasabi rin na Siya ang Di-matatalo, na hindi maaabot ng mga kamay at hindi malalapitan ng anuman; o ang Malakas—ang ‘izzah ay nangangahulugang lakas. Sinabi ni Allah: “Pinalakas Namin sila sa pamamagitan ng ikatlo” (Ya-Sin 36:14), ibig sabihin, pinalakas Namin sila.

Sinasabi rin na nangangahulugan ito ng Nanaig, gaya ng sinabi Niya: “At nanaig siya sa akin sa pananalita” (Sad 38:23), ibig sabihin, tinalo niya ako. Sinasabi sa salawikain: “Ang manaig ay siyang nag-aangkin,” ibig sabihin, ang nagwagi ay nag-aalis sa natalo ng kanyang pag-aari.