Mula sa Kaparusahan Tungo sa Paraiso

Tafsir ni Shaykh Abdurrahman as-Sa’di

“At magsanggalang Ka sa kanila sa masasamang gawa” ay nangangahulugang sa masasamang gawain at sa parusa ng mga ito, sapagkat nagdudulot ng kasamaan ang mga ito sa gumagawa. “At ang sinumang Iyong sanggalangin sa masasamang gawa sa Araw na iyon”—alalaong baga, sa Araw ng Pagkabuhay—“ay kinaawaan Mo na nga.” Sapagkat patuloy na sumasaklaw sa mga lingkod ang Iyong awa; walang humahadlang dito maliban sa mga kasalanan at masasamang gawa ng mga lingkod. Ang sinumang Iyong iingatan laban sa masasamang gawa ay Iyong ginagabayan sa mabubuting gawa at sa mabuting gantimpala ng mga ito.

“At iyon”—ang pag-aalis sa kinatatakutang bagay sa pamamagitan ng pag-iingat laban sa masasamang gawa, at ang pagkakamit sa ninanais sa pamamagitan ng awa—“ang dakilang pagtatagumpay,” na walang pagtatagumpay na maihahambing dito at wala nang mas mainam na dapat pag-agawan ng mga nag-uunahan.

Taglay ng panalanging ito ng mga anghel ang ganap nilang pagkilala sa kanilang Panginoon at ang paghiling nila sa Allah sa pamamagitan ng Kanyang pinakamagagandang pangalan, na nais Niyang gamitin ng Kanyang mga lingkod sa paghiling sa Kanya. Nanalangin sila ng mga bagay na angkop sa kanilang hinihiling.

Dahil hiniling nila ang pagkakamit ng awa at ang pag-aalis sa bunga ng mga hilig ng kalikasan ng tao—na alam ng Allah na may kakulangan at nagtutulak sa tao sa mga kasalanan—gayundin ng iba pang panimula at mga sanhi na saklaw ng kaalaman ng Allah, kaya namagitan sila sa paghiling sa pamamagitan ng mga pangalan Niyang Maawain at Maalam.

Taglay rin nito ang ganap na paggalang nila sa Allah, ang Kataas-taasan: kinilala nila na Siya ang Panginoon nila sa pangkalahatan at natatanging pangangalaga. Wala silang kapangyarihan sa anuman; ang kanilang panalangin sa Panginoon ay nagmumula sa lubos na pangangailangan sa lahat ng bagay. Wala silang maipagmamalaki sa Panginoon na anumang kalagayan; ang lahat ng ito ay biyaya, kagandahang-loob at kabutihan lamang ng Allah.

Taglay rin nito ang ganap na pagsang-ayon nila sa kanilang Panginoon, sa pamamagitan ng pagmamahal nila sa mga gawaing minamahal Niya—mga pagsamba na kanilang isinasagawa at pinagsisikapan bilang mga nagmamahal—at sa mga lingkod na mga mananampalataya, na minamahal ng Allah higit sa iba pa sa Kanyang mga nilikha. Kinapopootan ng Allah ang iba pang mga nilikhang inatasang sumunod, maliban sa mga mananampalataya sa kanila. Dahil minamahal sila ng mga anghel, nanalangin ang mga ito sa Allah at nagsikap para sa ikabubuti ng kanilang kalagayan.

Ang pananalangin para sa isang tao ay isa sa pinakamalinaw na patunay ng pagmamahal sa kanya, sapagkat nananalangin lamang ang isang tao para sa minamahal niya.

Taglay rin nito ang isang banayad na paalaala sa paraan ng pagninilay sa Aklat ng Allah, na ipinaliwanag at nilinaw Niya matapos Niyang sabihin: “At humihingi sila ng tawad para sa mga sumampalataya.” Hindi dapat magtapos ang nagmumuni-muni sa payak na kahulugan lamang ng isang salita nang hiwalay dito. Sa halip, kapag naunawaan niya nang wasto ang kahulugan nito, dapat niyang pag-isipan sa pamamagitan ng kanyang isip ang bagay na tinutukoy nito, ang mga paraang humahantong dito, ang mga bagay na hindi ito maisasakatuparan kung wala ang mga iyon, at ang mga bagay na nakasalalay rito.

Pagkatapos ay makatitiyak siya na nilayon ito ng Allah, gaya ng katiyakan niyang nilayon Niya ang tiyak na kahulugang ipinahihiwatig ng salita.

May dalawang bagay na nagbibigay sa kanya ng katiyakang nilayon ito ng Allah. Una, ang pagkilala at katiyakan niyang kabilang ito sa mga bunga ng kahulugan at sa mga bagay na nakasalalay rito. Ikalawa, ang kaalaman niyang nalalaman ng Allah ang bawat bagay at iniutos Niya sa Kanyang mga lingkod na magnilay at mag-isip sa Kanyang Aklat. Alam ng Allah ang mga bagay na kinakailangan ng mga kahulugang iyon.

Siya ang nagsabi na ang Kanyang Aklat ay patnubay, liwanag at paglilinaw sa bawat bagay, at ito ang pinakamalinaw at pinakadakila sa mga pananalita sa pagpapaliwanag. Sa pamamagitan nito, nagkakamit ang lingkod ng dakilang kaalaman at masaganang kabutihan, ayon sa patnubay na ipinagkaloob sa kanya ng Allah. Marami sa ganitong mga pagtalakay ang matatagpuan sa tafsir na ito, at ang Allah ang nagkaloob nito sa amin.

May ilang talata na maaaring hindi agad maunawaan ang pinaghanguan ng kahulugan ng mga ito ng taong hindi nagsusuri nang mabuti at hindi nag-iisip nang wasto. Hinihiling namin sa Kanya, ang Kataas-taasan, na buksan para sa amin mula sa mga yaman ng Kanyang awa ang magdudulot ng kabutihan sa aming kalagayan at sa kalagayan ng mga Muslim. Wala kaming ibang masasandigan kundi ang Kanyang kagandahang-loob, at wala kaming ibang mahihiling kundi ang Kanyang kabutihan, na patuloy naming tinatamasa sa bawat sandali at sa lahat ng oras.

Hinihiling namin sa Kanya mula sa Kanyang biyaya na ingatan Niya kami laban sa kasamaan ng aming mga sarili, na humahadlang at pumipigil sa pagdating ng Kanyang awa. Tunay na Siya ang Mapagbigay, ang Mapagkaloob, na nagkakaloob ng mga sanhi at ng mga bungang nagmumula sa mga ito.

Ipinahihiwatig din nito na ang taong malapit sa isang mananampalataya—asawa, anak o kaibigan—ay maaaring makinabang dahil sa pakikisama sa kanya. Ang pagiging kasama niya ay maaaring maging sanhi ng kabutihang makakamit niya, kahit hindi niya ito nakamit sa sarili niyang gawain o sa mga sanhi ng kanyang gawain. Gaya nito, nanalangin ang mga anghel para sa mga mananampalataya at para sa mga matuwid sa mga magulang, asawa at supling nila. Maaari namang sabihin na kailangan ding maging matuwid ang mga ito, batay sa pananalitang “at ang sinumang naging matuwid.”

Kaya kung gayon, bunga rin ito ng kanilang sariling gawa. Ang Allah ang higit na nakaaalam.

Ipinababatid ng Allah, ang Kataas-taasan, ang ganap na kabutihang-loob Niya sa Kanyang mga mananampalatayang lingkod at ang mga paraang itinakda Niya para sa kanilang kaligayahan—mga paraang hindi nila kontrolado—gaya ng paghingi ng tawad ng mga malalapit na anghel para sa kanila at pananalangin ng mga anghel para sa ikabubuti ng kanilang relihiyon at Kabilang-buhay.

Kasabay nito, ipinababatid ang karangalan ng mga tagapagdala ng Trono at ng mga nasa paligid nito, ang pagiging malapit nila sa kanilang Panginoon, ang dami ng kanilang pagsamba at ang katapatan nila sa mga lingkod ng Allah, sapagkat alam nilang minamahal Niya ang gayong paglilingkod. Kaya sinabi Niya: “Ang mga nagdadala ng Trono”—alalaong baga, ang Trono ng Maawain, na bubong ng mga nilikha, ang pinakamalaki, pinakamalawak at pinakamaganda sa mga ito, at pinakamalapit sa Allah, ang Kataas-taasan. Saklaw nito ang mga lupa, mga kalangitan at ang tuntungan [ng Allah].

Itinalaga ng Allah ang mga anghel na ito upang dalhin ang Kanyang dakilang Trono. Walang alinlangan na kabilang sila sa pinakamalaki, pinakadakila at pinakamalalakas sa mga anghel. Ang pagpili sa kanila ng Allah upang magdala ng Kanyang Trono, ang pagbanggit sa kanila sa unahan, at ang pagiging malapit nila sa Kanya ay nagpapahiwatig na sila ang pinakamainam na pangkat ng mga anghel—sumakanila nawa ang kapayapaan. Sinabi ng Allah: “At dadalhin ng walo sa ibabaw nila ang Trono ng iyong Panginoon sa Araw na iyon” (69:17).

“At ang mga nasa paligid nito” ay ang mga malalapit na anghel na mataas ang katayuan at karangalan. “Nagluluwalhati kalakip ng pagpupuri sa kanilang Panginoon.” Papuri ito sa kanila dahil sa dami ng kanilang pagsamba sa Allah, lalo na sa pagluluwalhati at pagpupuri. Saklaw ng pagluluwalhati at pagpupuri sa Allah ang iba pang mga pagsamba, sapagkat ang mga ito ay pagkilala na hindi dapat ialay sa iba ang pagsambang ukol sa Kanya, at pagpupuri sa Kanya, ang Kataas-taasan.

Ang pagpupuri mismo ay pagsamba sa Allah. Ang pananalita ng lingkod na “Luwalhati sa Allah at kalakip ng pagpupuri sa Kanya” ay kabilang dito at isa sa mga uri ng pagsamba.

“At humihingi sila ng tawad para sa mga sumampalataya.” Isa ito sa napakaraming bunga at kabutihan ng pananampalataya: humihingi ng tawad para sa mga mananampalataya ang mga anghel na walang kasalanan. Kaya sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya, nagiging sanhi ang mananampalataya ng dakilang biyayang ito.

Dahil may mga bagay na kinakailangan upang maging ganap ang kapatawaran—na hindi lamang basta pagpapatawad sa mga kasalanan, gaya ng inaakala ng marami—binanggit ng Allah ang paglalarawan sa panalangin ng mga anghel para sa kapatawaran, at ang mga bagay na kailangan nito. Sinabi Niya: “Panginoon namin, sumaklaw Ka sa bawat bagay sa awa at kaalaman.” Saklaw ng Iyong kaalaman ang lahat; walang anumang nakatago sa Iyo. Walang kahit isang katiting sa lupa o sa langit, ni anumang mas maliit o mas malaki rito, ang nakalalampas sa Iyong kaalaman.

Sumasaklaw naman ang Iyong awa sa lahat ng bagay. Napuno ng awa ng Allah ang buong sansinukob—ang nasa itaas at ang nasa ibaba—at narating nito ang lahat ng Kanyang nilikha.

“Kaya magpatawad Ka sa mga nagbalik-loob” mula sa pagtatambal sa Allah at mga pagsuway, “at sumunod sa Iyong landas” sa pamamagitan ng pagsunod sa Iyong mga sugo, pagtatangi sa Iyo sa pagsamba at pagsunod sa Iyo. “At magsanggalang Ka sa kanila sa pagdurusa sa Impiyerno,” alalaong baga, ingatan Mo sila laban sa mismong kaparusahan at sa mga sanhi nito.

“Panginoon namin, at papasukin Mo sila sa mga Hardin ng Eden na ipinangako Mo sa kanila” sa pamamagitan ng mga salita ng Iyong mga sugo. “At ang sinumang naging matuwid” sa pamamagitan ng pananampalataya at mabubuting gawa, “mula sa kanilang mga magulang at mga asawa”—mga asawa nilang babae o lalaki, mga kaibigan at mga kasamahan nila—“at kanilang mga supling.” “Tunay na Ikaw ang Makapangyarihan,” na nangingibabaw sa bawat bagay. Sa pamamagitan ng Iyong kapangyarihan, pinatatawad Mo ang kanilang mga kasalanan, inaalis Mo sa kanila ang kinatatakutan at inaakay Mo sila sa bawat kabutihan.

“Ang Marunong” na naglalagay sa bawat bagay sa nararapat nitong kalagayan. Kaya hindi kami hihiling sa Iyo, Panginoon namin, ng bagay na salungat sa Iyong karunungan; bagkus, kabilang sa karunungang ipinahayag Mo sa pamamagitan ng Iyong mga sugo at hinihingi ng Iyong kagandahang-loob ang pagpapatawad sa mga mananampalataya.

Tafsir ni Imam Ibn Kathir

“At magsanggalang Ka sa kanila sa masasamang gawa” ay nangangahulugang ingatan Mo sila laban sa paggawa ng mga ito o laban sa masamang bunga ng mga ito, sakaling nagawa nila ang mga iyon. “At ang sinumang Iyong sanggalangin sa masasamang gawa sa Araw na iyon”—alalaong baga, sa Araw ng Pagkabuhay—“ay kinaawaan Mo na nga,” ibig sabihin, kinaawaan Mo siya at iniligtas sa kaparusahan. “At iyon ang dakilang pagtatagumpay.”

“Panginoon namin, at papasukin Mo sila sa mga Hardin ng Eden na ipinangako Mo sa kanila, at ang sinumang naging matuwid mula sa kanilang mga magulang, mga asawa at mga supling”—ibig sabihin, tipunin Mo sila kasama ng mga ito upang malugod ang kanilang mga mata sa pagkakaisa nila sa magkakalapit na tahanan, gaya ng sinabi Niya: “At ang mga sumampalataya at sinundan ng kanilang mga supling sa pananampalataya—isasama Namin sa kanila ang kanilang mga supling at hindi Namin babawasan ang anuman mula sa kanilang mga gawa” (52:21).

Ibig sabihin, ginawa Naming magkakapantay ang lahat sa katayuan upang malugod ang kanilang mga mata. Hindi Namin ibinaba ang mataas ang antas upang maging kapantay ng mababa; sa halip, itinaas Namin ang kulang sa gawa upang maging kapantay ng maraming gumawa, bilang pagpapala at kagandahang-loob Namin.

Sinabi ni Saʿīd ibn Jubayr: “Kapag pumasok ang isang mananampalataya sa Paraiso, magtatanong siya tungkol sa kanyang ama, anak at kapatid: ‘Nasaan sila?’ Sasabihin sa kanya: ‘Hindi nila naabot ang iyong antas sa mga gawa.’ Sasabihin niya: ‘Gumawa ako para sa aking sarili at para rin sa kanila.’ Kaya isasama sila sa kanya sa antas niya.”

Pagkatapos ay binigkas ni Saʿīd ibn Jubayr ang talatang ito: “Panginoon namin, at papasukin Mo sila sa mga Hardin ng Eden na ipinangako Mo sa kanila, at ang sinumang naging matuwid mula sa kanilang mga magulang, mga asawa at mga supling. Tunay na Ikaw ang Makapangyarihan, ang Marunong.” Sinabi ni Muṭarrif ibn ʿAbd Allāh ibn al-Shikhkhīr: “Ang pinakatapat na tagapayo para sa mga mananampalataya sa mga lingkod ng Allah ay ang mga anghel,” at pagkatapos ay binigkas niya ang talatang: “Panginoon namin, at papasukin Mo sila sa mga Hardin ng Eden na ipinangako Mo sa kanila.”

“At ang pinakamanlilinlang sa mga mananampalataya sa mga nilikha ay ang mga demonyo.”

“Tun​ay na Ikaw ang Makapangyarihan, ang Marunong” ay nangangahulugang walang sinumang makahahadlang o makadadaig sa Kanya. Nagaganap ang anumang naisin Niya, at hindi nagaganap ang anumang hindi Niya naisin. Marunong Siya sa Kanyang mga salita at gawa, sa Kanyang batas at sa Kanyang pagtatakda. (21:33)

Ipinababatid ng Allah ang tungkol sa mga malalapit na anghel na tagapagdala ng Trono—apat sila—at sa mga kerubin na nasa paligid nito: nagluluwalhati sila kalakip ng pagpupuri sa kanilang Panginoon. Pinagsasama nila ang pagluluwalhati, na nagpapahayag na malaya Siya sa mga kakulangan, at ang pagpupuri, na nagpapatunay sa Kanya ng mga katangiang kapuri-puri. “At sumasampalataya sila sa Kanya,” ibig sabihin, nagpapakumbaba sila sa Kanya at nagpapasakop sa harapan Niya. “At humihingi sila ng tawad para sa mga sumampalataya,” ibig sabihin, para sa mga nasa lupa na sumampalataya sa di-nakikita.

Itinakda ng Allah, Luwalhati sa Kanya, na manalangin para sa mga mananampalataya ang Kanyang malalapit na anghel, nang hindi nila nalalaman. Dahil kabilang ito sa mga likas na katangian ng mga anghel—sumakanila nawa ang kapayapaan—sinasabi nila ang “Amin” sa panalangin ng isang mananampalataya para sa kapatid niya nang hindi ito nalalaman, gaya ng napatunayan sa Ṣaḥīḥ Muslim: “Kapag nanalangin ang isang Muslim para sa kapatid niya nang hindi niya nalalaman, sinasabi ng anghel: ‘Amin, at mapasaiyo rin ang katulad nito.’”

Sinabi ni Imām Aḥmad: Ipinahayag sa amin ni ʿAbd Allāh ibn Muḥammad—siya si Ibn Abī Shaybah—na ipinahayag sa kanya ni ʿAbdah ibn Sulaymān, mula kay Muḥammad ibn Isḥāq, mula kay Yaʿqūb ibn ʿUtbah, mula kay ʿIkrimah, mula kay Ibn ʿAbbās, na pinatotohanan ng Sugo ng Allah—sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan ng Allah—ang ilang bahagi ng tula ni Umayyah. Sinabi niya: “Isang tao at isang toro sa ilalim ng kanang paa niya, at ang agila sa kabila, at isang nag-aabang na leon.” Sinabi ng Sugo ng Allah: “Totoo ang sinabi niya.”

Sinabi pa niya: “Sumisikat ang araw na pula tuwing dulo ng gabi; nagiging mapula ang kulay nito sa umaga. Tumatanggi ito at hindi sumisikat para sa amin nang mahinahon; sumusulpot lamang ito habang pinahihirapan o pinapalo.” Sinabi ng Propeta: “Totoo ang sinabi niya.” Maganda ang isnād na ito.

Ipinahihiwatig nito na apat ang tagapagdala ng Trono sa kasalukuyan. Kapag dumating ang Araw ng Pagkabuhay, magiging walo sila, gaya ng sinabi ng Allah: “At dadalhin ng walo sa ibabaw nila ang Trono ng iyong Panginoon sa Araw na iyon” (69:17).

Dito maaaring itanong: Paano pagsasamahin ang ipinahihiwatig ng talatang ito at ng hadith na ito sa hadith na isinalaysay ni Abū Dāwūd? Ipinahayag sa amin ni Muḥammad ibn al-Ṣabbāḥ al-Bazzār, ipinahayag sa kanya ni al-Walīd ibn Abī Thawr, mula kay Simāk, mula kay ʿAbd Allāh ibn ʿUmayrah, mula kay al-Aḥnaf ibn Qays, mula kay al-ʿAbbās ibn ʿAbd al-Muṭṭalib, na nagsabi: “Nasa al-Baṭḥāʾ ako kasama ng isang pangkat na naroroon din ang Sugo ng Allah—sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan ng Allah—nang dumaan sa kanila ang isang ulap. Tiningnan niya ito at nagsabi: ‘Ano ang tawag ninyo rito?’ Sumagot sila: ‘Ulap.’

Nagtanong siya: ‘At ang maulan na ulap?’ Sumagot sila: ‘Maulan ding ulap.’ Nagtanong siya: ‘At ang ulap na mataas sa kalangitan?’ Sumagot sila: ‘Ulap na mataas.’—Sinabi ni Abū Dāwūd: Hindi ko tiyak na naitala nang wasto ang salitang ito.—Nagtanong siya: ‘Alam ba ninyo kung gaano kalayo ang pagitan ng langit at lupa?’

Sumagot sila: ‘Hindi namin alam.’ Sinabi niya: ‘Ang pagitan ng dalawa ay isa, dalawa o pitumpu’t tatlong taon. At gayundin ang pagitan ng bawat langit sa ibabaw nito,’ hanggang sa mabilang niya ang pitong kalangitan. ‘Pagkatapos, sa ibabaw ng ikapitong langit ay may karagatan; ang pagitan ng ilalim nito at ibabaw nito ay gaya ng pagitan ng isang langit at ng kasunod nito.

Pagkatapos niyon ay may walong kambing-bukid [o dambuhalang hayop na may sungay], at ang pagitan ng mga kuko at mga tuhod ng mga ito ay gaya ng pagitan ng isang langit at ng kasunod nito. Pagkatapos, nasa likod ng mga ito ang Trono; ang pagitan ng ilalim at ibabaw nito ay gaya ng pagitan ng isang langit at ng kasunod nito. At ang Allah, ang Makapangyarihan at Kapita-pitagan, ay nasa ibabaw niyon.’” Isinalaysay din ito ni Abū Dāwūd, al-Tirmidhī at Ibn Mājah mula sa hadith ni Simāk ibn Ḥarb.

Sinabi ni al-Tirmidhī: “Mabuti at di-karaniwang hadith.” Ipinahihiwatig nito na walo ang tagapagdala ng Trono, gaya ng sinabi ni Shahr ibn Ḥawshab: “Walo ang tagapagdala ng Trono. Apat sa kanila ang nagsasabi: ‘Luwalhati sa Iyo, O Allah, at kalakip ng pagpupuri sa Iyo. Sa Iyo ang papuri sa Iyong pagtitimpi sa kabila ng Iyong kaalaman.’

At apat naman ang nagsasabi: ‘Luwalhati sa Iyo, O Allah, at kalakip ng pagpupuri sa Iyo. Sa Iyo ang papuri sa Iyong pagpapatawad sa kabila ng Iyong kapangyarihan.’”

Kaya kapag humihingi sila ng tawad para sa mga sumampalataya, sinasabi nila: “Panginoon namin, sumaklaw Ka sa bawat bagay sa awa at kaalaman.” Ibig sabihin, sinasaklaw ng Iyong awa ang kanilang mga kasalanan at pagkakamali, at saklaw ng Iyong kaalaman ang lahat ng kanilang gawain at kilos, gayundin ang kanilang katahimikan. “Kaya magpatawad Ka sa mga nagbalik-loob at sumunod sa Iyong landas.” Ibig sabihin, patawarin Mo ang mga nagkasala kapag nagsisi sila, nagbalik-loob at tumigil sa mga dating ginagawa; at sumunod sila sa ipinag-utos Mo sa kanila na gumawa ng mabuti at umiwas sa masama.

“At magsanggalang Ka sa kanila sa pagdurusa sa Impiyerno.” Ibig sabihin, ilayo Mo sila sa pagdurusa sa Impiyerno—ang masakit at matinding kaparusahan. (69:17) “Ang kanilang mga pananalita.”

Tafsir ni al-Baghawi

“Panginoon namin, at papasukin Mo sila sa mga Hardin ng Eden na ipinangako Mo sa kanila, at ang sinumang naging matuwid mula sa kanilang mga magulang, mga asawa at mga supling. Tunay na Ikaw ang Makapangyarihan, ang Marunong.” Sinabi ni Saʿīd ibn Jubayr: “Pumapasok ang mananampalataya sa Paraiso at nagsasabi: ‘Nasaan ang aking ama? Nasaan ang aking ina?

Nasaan ang aking anak? Nasaan ang aking asawa?’ Sasabihin sa kanya: ‘Hindi sila gumawa ng mga gawang tulad ng sa iyo.’ Sasabihin niya: ‘Gumagawa ako para sa aking sarili at para sa kanila.’ Kaya sasabihin: ‘Papasukin sila sa Paraiso.’”

Ang mga salita Niya, Siya ay Kapita-pitagan: “Ang mga nagdadala ng Trono at ang mga nasa paligid nito”—sila ang mga tagapagdala ng Trono at ang mga umiikot dito, ang mga kerubin; sila ang mga pinuno ng mga anghel. Sinabi ni Ibn ʿAbbās: “Ang pagitan ng sakong ng isa sa mga tagapagdala ng Trono at talampakan niya ay limang daang taong paglalakbay.” Isinalaysay na ang kanilang mga paa ay nasa kailaliman ng mga lupa, at ang mga lupa at kalangitan ay umaabot hanggang sa kanilang mga baywang. Sinasabi nila: “Luwalhati sa Nagmamay-ari ng Kapangyarihan at Kapangibabawan.

Luwalhati sa Nagmamay-ari ng Kaharian at Paghahari. Luwalhati sa Buhay na hindi namamatay. Siya ay lubos na dalisay at banal, ang Panginoon ng mga anghel at ng Espiritu.”

Sinabi ni Maysarah ibn ʿUrūbah: “Nasa pinakamababang lupa ang kanilang mga paa, at tumagos sa Trono ang kanilang mga ulo. Namamalagi silang mapagpakumbaba at hindi itinataas ang kanilang mga tingin. Higit ang takot nila kaysa sa mga naninirahan sa ikapitong langit; at higit ang takot ng mga nasa ikapitong langit kaysa sa mga nasa langit na kasunod nito, at higit naman ang takot ng bawat pangkat kaysa sa nasa langit na kasunod nito.” Sinabi ni Mujāhid: “May pitumpung tabing na liwanag sa pagitan ng mga anghel at ng Trono.”

Isinalaysay ni Muḥammad ibn al-Munkadir mula kay Jābir na sinabi ng Sugo ng Allah—sumakanya nawa ang pagpapala at kapayapaan ng Allah: “Pinahintulutan akong magsalaysay tungkol sa isang anghel mula sa mga anghel ng Allah na tagapagdala ng Trono: ang pagitan ng kaniyang tainga at balikat ay pitong daang taong paglalakbay.”

Isinalaysay ni Jaʿfar ibn Muḥammad mula sa kanyang ama, mula sa kanyang lolo, na nagsabi: “Ang pagitan ng isang haligi ng Trono at ng kasunod na haligi ay katumbas ng paglipad ng isang matulin na ibon sa loob ng tatlumpung libong taon. Nababalutan ang Trono araw-araw ng pitumpung libong kulay ng liwanag, at walang nilikha sa mga nilikha ng Allah ang kayang tumingin dito. Ang lahat ng bagay kung ihahambing sa Trono ay gaya ng singsing sa isang malawak na disyerto.”

Sinabi ni Mujāhid: “Sa pagitan ng ikapitong langit at ng Trono ay pitumpung libong tabing na liwanag, isang tabing ng dilim, isang tabing ng liwanag at isang tabing ng dilim.”

Sinabi ni Wahb ibn Munabbih: “Sa paligid ng Trono ay may pitumpung libong hanay ng mga anghel, sunud-sunod na hanay, na umiikot sa Trono. Humaharap ang isang pangkat at tumatalikod naman ang isa. Kapag nagkaharap sila, nagsasabi ng ‘lā ilāha illa Allāh’ ang mga ito at nagsasabi naman ng ‘Allāhu akbar’ ang mga iyon. Sa likod nila ay may pitumpung libong hanay na nakatayo, nakataas ang mga kamay hanggang sa kanilang mga leeg at nakapatong ang mga ito sa kanilang mga balikat.

Kapag narinig nila ang pagbigkas ng ‘Allāhu akbar’ at ‘lā ilāha illa Allāh’ ng unang mga hanay, itinataas nila ang kanilang mga tinig at sinasabi: ‘Luwalhati sa Iyo at kalakip ng pagpupuri sa Iyo! Napakadakila Mo at napakataas ng Iyong karangalan! Ikaw ang Allah; walang diyos maliban sa Iyo. Ikaw ang Pinakadakila, at sa Iyo magbabalik ang lahat ng nilikha.’

Sa likod ng mga ito ay may sandaang libong hanay ng mga anghel na nakapatong ang kanang kamay sa kaliwa. Walang isa man sa kanila na hindi nagluluwalhati kalakip ng pagpupuri sa paraang naiiba sa pagluluwalhati ng iba. Ang pagitan ng dulo ng mga pakpak ng isa sa kanila ay tatlong daang taong paglalakbay, at ang pagitan ng kaniyang tainga at balikat ay apat na raang taon.

“Nilalagyan ng Allah ng pitumpung tabing na apoy, pitumpung tabing na dilim, pitumpung tabing na liwanag, pitumpung tabing na puting perlas, pitumpung tabing na pulang yāqūt, pitumpung tabing na dilaw na yāqūt, pitumpung tabing na berdeng zabarjad, pitumpung tabing na niyebe, pitumpung tabing na tubig at pitumpung tabing na yelo ang pagitan Niya at ng mga anghel na nasa paligid ng Trono, at marami pang hindi nalalaman maliban ng Allah, ang Kataas-taasan. Bawat isa sa mga tagapagdala ng Trono at ng mga nasa paligid nito ay may apat na mukha: mukha ng toro, mukha ng leon, mukha ng agila at mukha ng tao.

Bawat isa sa kanila ay may apat na pakpak. Dalawa sa mga pakpak nila ay nakatakip sa kanilang mga mukha, dahil nangangamba silang masulyapan ang Trono at mawalan ng malay. Ang dalawa pa ay ipinapampagaspas nila. Wala silang ibang pananalita kundi ang pagluluwalhati, pagpupuri, pagdakila at pagparangal sa Allah.”

Ang mga salita Niya, Siya ay Kapita-pitagan: “Nagluluwalhati sila kalakip ng pagpupuri sa kanilang Panginoon at sumasampalataya sila sa Kanya”—naniniwala sila na Siya ay Iisa at walang katambal. Ipinabatid sa amin ni ʿAbd al-Wāḥid al-Malīḥī, ipinabatid sa kanya ni Abū Manṣūr al-Samʿānī, isinalaysay sa kanya ni Abū Jaʿfar al-Rayyānī, isinalaysay sa kanya ni Ḥumayd ibn Zanjawayh, isinalaysay sa kanya ni ʿUmar ibn ʿAbd Allāh al-Raqāshī, isinalaysay sa kanya ni Jaʿfar ibn Sulaymān, isinalaysay sa kanya ni Hārūn ibn Rabāb, na nagsabi si Shahr ibn Ḥawshab: “Walo ang tagapagdala ng Trono.

Apat sa kanila ang nagsasabi: ‘Luwalhati sa Iyo, O Allah, at kalakip ng pagpupuri sa Iyo. Sa Iyo ang papuri sa Iyong pagtitimpi sa kabila ng Iyong kaalaman.’ At apat sa kanila ang nagsasabi: ‘Luwalhati sa Iyo, O Allah, at kalakip ng pagpupuri sa Iyo. Sa Iyo ang papuri sa Iyong pagpapatawad sa kabila ng Iyong kapangyarihan.’”

Sinabi niya: “Para bang nakikita nila ang mga kasalanan ng mga anak ni Adan.”

Ang mga salita Niya, Siya ay Kapita-pitagan: “At humihingi sila ng tawad para sa mga sumampalataya. Panginoon namin”—ibig sabihin, sinasabi nila: “Panginoon namin.” “Sumaklaw Ka sa bawat bagay sa awa at kaalaman.” Sinabi ng ilan na ang mga salitang “awa at kaalaman” ay nasa anyong pangpaliwanag; sinabi naman ng iba na ipinahayag ito sa anyong iyon, na ang kahulugan ay: “Sumaklaw ang Iyong awa at kaalaman sa bawat bagay.”

“Kaya magpatawad Ka sa mga nagbalik-loob at sumunod sa Iyong landas”—ang Iyong relihiyon. “At magsanggalang Ka sa kanila sa pagdurusa sa Impiyerno.” Sinabi ni Muṭarrif: “Ang pinakatapat na tagapayo para sa mga mananampalataya sa mga lingkod ng Allah ay ang mga anghel; at ang pinakamanlilinlang sa mga mananampalataya sa mga nilikha ay ang mga demonyo.”

“At magsanggalang Ka sa kanila sa masasamang gawa”—ang mga kaparusahan. “At ang sinumang Iyong sanggalangin sa masasamang gawa” ay nangangahulugang ang sinumang Iyong iingatan mula sa mga kaparusahan; sinabi rin na ang tinutukoy ay ang gantimpala sa masasamang gawa. “Sa Araw na iyon ay kinaawaan Mo na nga siya; at iyon ang dakilang pagtatagumpay.”