Молба за вбројување меѓу сведоците

Тефсир на шејх Абдуррахман ас-Саади

Кога го слушнале она што му било објавено на Пратеникот Мухаммед, мир над него, тоа влијаело врз нивните срца и тие се смириле пред него. Очите им се исполниле со солзи поради вистината што ја слушнале и во која биле уверени. Затоа поверувале и го признале тоа, велејќи: „Господару наш, поверувавме, па вброј нè меѓу сведоците“ — односно, меѓу заедницата на Мухаммед, мир над него. Тие сведочат дека Аллах е Еден, дека Неговите пратеници се вистински пратеници и дека е вистинито она што го донеле; сведочат и за претходните народи, утврдувајќи кој поверувал, а кој не поверувал.

Тие се праведни и нивното сведочење се прифаќа, како што Возвишениот рекол: „И така ве направивме заедница средишна, за да бидете сведоци против луѓето, а Пратеникот да биде сведок против вас“.

Како да ги укорувале поради нивното верување и брзањето да поверуваат, па рекле: „Зошто да не веруваме во Аллах и во вистината што ни дојде, и да се надеваме дека нашиот Господар ќе нè воведе меѓу добрите луѓе?“ Тоа значи: Што нè спречува да веруваме во Аллах, кога вистината ни дојде од нашиот Господар — вистина во која нема место за сомнеж или колебање? Ако поверуваме и ја следиме вистината, се надеваме дека Аллах ќе нè воведе во Џенетот заедно со добрите луѓе. Па, која пречка нè спречува?

Зарем тоа не нè поттикнува да побрзаме, да се покориме и да поверуваме, наместо да заостанеме?

Тефсир на имамот Ибн Касир

Потоа ги опишува како покорни на вистината, како нејзини следбеници и како праведни, па вели: „Кога го слушаат она што му е објавено на Пратеникот, гледаш како очите им се полнат со солзи поради вистината што ја препознале.“ Тоа е поради радосната вест што ја имале за испраќањето на Мухаммед, мир над него. „Тие велат: ‘Господару наш, поверувавме, па вброј нè меѓу сведоците’“ — односно, меѓу оние што сведочат дека ова е вистина и веруваат во неа.

Ен-Несаи пренел од Амр ибн Али ел-Фелас, од Омер ибн Али ибн Мукаддам, од Хишам ибн Урва, од неговиот татко, од Абдуллах ибн Зубејр, дека овој ајет бил објавен за Наџаши и неговите придружници: „Кога го слушаат она што му е објавено на Пратеникот, гледаш како очите им се полнат со солзи поради вистината што ја препознале. Тие велат: ‘Господару наш, поверувавме, па вброј нè меѓу сведоците.’“

Ет-Таберани рекол: Ни раскажа Ебу Шебил Убејдуллах ибн Абдуррахман ибн Вакид; ни раскажа неговиот татко; ни раскажа ел-Аббас ибн ел-Фадл, од Абдул-Џеббар ибн Нафи‘ ед-Дабби, од Катада и Џафер ибн Ијас, од Сеид ибн Џубејр, од Ибн Аббас, во врска со зборовите на Аллах: „Кога го слушаат она што му е објавено на Пратеникот, гледаш како очите им се полнат со солзи“, дека рекол: „Тие биле земјоделци што дошле од Етиопија со Џафер ибн Ебу Талиб. Кога Пратеникот на Аллах им го прочитал Куранот, поверувале и очите им се исполниле со солзи.

Пратеникот на Аллах им рекол: ‘Можеби, кога ќе се вратите во својата земја, ќе се вратите на својата вера?’ Тие рекле: ‘Нема да се откажеме од нашата вера.’ Тогаш Аллах ги објавил овие зборови што ги изговориле.“

Ибн Ебу Хатим, Ибн Мердевајх и ел-Хаким во својата „Мустедрек“ пренеле преку Симак, од Икрима, од Ибн Аббас, за зборовите: „Па вброј нè меѓу сведоците“, дека значат: „Заедно со Мухаммед, мир над него. Неговата заедница е заедницата на сведоците: тие сведочат дека нивниот Пратеник ја пренел пораката и дека пратениците ја пренеле пораката.“ Потоа ел-Хаким рекол: „Низата на пренесувачи е веродостојна, но тие двајца [ел-Бухари и Муслим] не го забележале хадисот.“ Аллах нека биде задоволен со нив двајца.

Возвишениот вели: „Зошто да не веруваме во Аллах и во вистината што ни дојде, и да се надеваме дека нашиот Господар ќе нè воведе меѓу добрите луѓе?“ Оваа група христијани е онаа за која се зборува во зборовите: „А има и такви меѓу следбениците на Книгата што веруваат во Аллах и во она што ви е објавено вам, и во она што им е објавено ним, понизни пред Аллах...“ [Али Имран, 199]. Тие се и оние за кои Аллах рекол: „На оние на кои уште пред него им ја дадовме Книгата, тие веруваат во него.

А кога им се чита, велат: ‘Веруваме во него; тоа е вистината од нашиот Господар. Ние и пред него бевме муслимани.’ На таквите ќе им биде дадена награда двојно, затоа што биле трпеливи; тие со доброто го отстрануваат злото и делат од она со што сме ги снабдиле. А кога ќе слушнат празни зборови, се оддалечуваат од нив и велат: ‘Нашите дела се за нас, а вашите дела се за вас.

Мир вам!’“ — до зборовите: „Ние не ги бараме неуките“ [Ел-Касас, 52–55]. Тие не ги продаваат Аллаховите знаменија за мала цена. Таквите ќе имаат награда кај својот Господар. Навистина, Аллах брзо пресметува.

Тефсир на ал-Багави

„Зошто да не веруваме во Аллах и во вистината што ни дојде?“ Тоа било затоа што Евреите ги прекориле, велејќи им: „Зошто поверувавте?“ А тие им одговориле со овие зборови.

„И се надеваме дека нашиот Господар ќе нè воведе меѓу добрите луѓе“ — односно, во заедницата на Мухаммед, мир над него. Појаснување за тоа се зборовите: „Мојот добар роб ќе ја наследи земјата“ [Ел-Енбија, 105].

„Кога го слушаат она што му е објавено на Пратеникот“ — Мухаммед, мир над него. „Гледаш како им се полнат“ — односно, како им течат — „очите со солзи поради вистината што ја препознале.“ Ибн Аббас, Аллах нека биде задоволен со нив двајцата, пренел од Ата дека со ова се мисли на Наџаши и неговите придружници. Џафер им ги прочитал буквите „Каф, ха, ја, айн, сад“ во Етиопија, а тие не престанале да плачат сè додека Џафер не го завршил читањето.

„Тие велат: ‘Господару наш, поверувавме, па вброј нè меѓу сведоците’“ — односно, меѓу заедницата на Мухаммед. Доказ за тоа се зборовите на Возвишениот: „За да бидете сведоци против луѓето“ [Ел-Бекара, 143].