Wiara i zaliczenie do świadków

Tafsir szejka Abdurrahmana as-Saʿdiego

Kiedy usłyszeli to, co zostało zesłane Posłańcowi Muhammadowi (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), wywarło to wpływ na ich serca i skłoniło ich do pokory. Ich oczy napełniły się łzami z powodu prawdy, którą usłyszeli i co do której nabrali pewności. Dlatego uwierzyli i wyznali swoją wiarę, mówiąc: „Panie nasz! Uwierzyliśmy, zalicz nas więc do świadków” — czyli do wspólnoty Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim).

Jej członkowie świadczą o jedyności Allaha, o posłannictwie Jego posłańców i prawdziwości tego, z czym przyszli, a także zaświadczają o tym, które spośród wcześniejszych wspólnot uznały prawdę, a które ją odrzuciły. Są sprawiedliwi, a ich świadectwo jest przyjmowane, jak powiedział Najwyższy: „I tak uczyniliśmy was wspólnotą umiarkowaną, abyście byli świadkami wobec ludzi, a Posłaniec był świadkiem wobec was” (Al-Bakara, 2:143).

Wygląda na to, że zarzucono im ich wiarę i pośpiech w jej przyjęciu, więc odpowiedzieli: „Dlaczego nie mielibyśmy wierzyć w Allaha i w prawdę, która do nas przyszła, skoro pragniemy, aby nasz Pan wprowadził nas wraz z ludźmi prawymi?” To znaczy: cóż powstrzymuje nas przed wiarą w Allaha, skoro przyszła do nas prawda od naszego Pana, niebudząca żadnych wątpliwości? A jeśli uwierzymy i pójdziemy za prawdą, mamy nadzieję, że Allah wprowadzi nas do Raju wraz z ludźmi prawymi. Cóż więc mogłoby nas od tego powstrzymać?

Czyż nie jest to powód, by pospieszyć się z przyjęciem wiary i jej przestrzeganiem, zamiast pozostawać w tyle?

Tafsir imama Ibn Kathira

Następnie opisał ich jako ludzi poddających się prawdzie, idących za nią i postępujących bezstronnie. Powiedział: „Kiedy słuchają tego, co zostało zesłane Posłańcowi, widzisz, jak ich oczy przepełniają się łzami z powodu prawdy, którą poznali” — czyli z powodu zapowiedzi o posłaniu Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), które znajdowały się w ich księgach. „Mówią: «Panie nasz! Uwierzyliśmy, zalicz nas więc do świadków»” — to znaczy: do tych, którzy zaświadczają o prawdziwości tej nauki i w nią wierzą.

An-Nasa’i przekazał od Amra ibn Alego al-Fallasa, od Umara ibn Alego ibn Muqaddama, od Hiszama ibn Urwy, od jego ojca, od Abdullaha ibn az-Zubajra, który powiedział, że ten werset został objawiony w sprawie an-Nadżasziego i jego towarzyszy: „Kiedy słuchają tego, co zostało zesłane Posłańcowi, widzisz, jak ich oczy przepełniają się łzami z powodu prawdy, którą poznali. Mówią: «Panie nasz! Uwierzyliśmy, zalicz nas więc do świadków»”.

At-Tabarani powiedział: Przekazał nam Abu Szubajl Ubaidullah ibn Abdurrahman ibn Waqid, przekazał nam mój ojciec, przekazał nam al-Abbas ibn al-Fadl, od Abd al-Dżabbara ibn Nafi az-Zabiego, od Katady i Dżafara ibn Ijasa, od Saida ibn Dżubajra, od Ibn Abbasa, który w odniesieniu do słów Allaha: „Kiedy słuchają tego, co zostało zesłane Posłańcowi, widzisz, jak ich oczy przepełniają się łzami” powiedział: Byli to rolnicy, którzy przybyli z Dżafarem ibn Abi Talibem z Abisynii. Kiedy Posłaniec Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) wyrecytował im Koran, uwierzyli, a ich oczy napełniły się łzami.

Posłaniec Allaha powiedział: „Być może, kiedy wrócicie do swojej ziemi, powrócicie do swojej religii”. Odpowiedzieli: „Nie porzucimy naszej religii”. Wówczas Allah objawił te słowa opisujące ich odpowiedź.

Ibn Abi Hatim, Ibn Mardawajh oraz al-Hakim w swoim „Mustadraku” przekazali drogą od Simaka, od Ikrimy, od Ibn Abbasa, że w odniesieniu do słów: „Zalicz nas do świadków” powiedział on: „Do Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) i jego wspólnoty — oni są świadkami. Świadczą na rzecz swojego Proroka, że przekazał Posłanie, i zaświadczą za posłańców, że przekazali Posłanie”. Następnie al-Hakim powiedział: „Łańcuch przekazicieli jest autentyczny, choć obaj [al-Buchari i Muslim] nie zamieścili tego przekazu”. Niech Allah będzie zadowolony z nich obu.

Najwyższy powiedział: „Dlaczego nie mielibyśmy wierzyć w Allaha i w prawdę, która do nas przyszła, skoro pragniemy, aby nasz Pan wprowadził nas wraz z ludźmi prawymi?” Ta grupa chrześcijan jest tą samą, o której wspomniano w słowach: „I są wśród Ludzi Księgi tacy, którzy wierzą w Allaha oraz w to, co zostało wam zesłane, i w to, co zostało im zesłane, z pokorą wobec Allaha” (Al Imran, 3:199). To oni są tymi, o których Allah powiedział: „Ci, którym daliśmy Księgę przed nim, wierzą w niego. A kiedy jest im recytowany, mówią: «Wierzymy w niego.

Zaprawdę, to jest prawda od naszego Pana. Jeszcze przed nim byliśmy poddani». Otrzymają oni swoją nagrodę dwukrotnie za to, że byli cierpliwi, odpierają zło dobrem i rozdają z tego, czym ich obdarzyliśmy. A kiedy słyszą czczą gadaninę, odwracają się od niej i mówią: «Do nas należą nasze czyny, a do was wasze czyny.

Pokój wam! Nie pragniemy ludzi nieświadomych»” (Al-Kasas, 28:52–55). Nie sprzedają znaków Allaha za małą cenę. Otrzymają swoją nagrodę u swego Pana. Zaprawdę, Allah jest szybki w rozliczaniu.

Tafsir al-Baghawiego

„Dlaczego nie mielibyśmy wierzyć w Allaha i w prawdę, która do nas przyszła?” Żydzi wypominali im: „Dlaczego uwierzyliście?”. Odpowiedzieli im w ten sposób.

„I pragniemy, aby nasz Pan wprowadził nas wraz z ludźmi prawymi” — to znaczy: do wspólnoty Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). Potwierdzają to słowa: „Moi prawi słudzy odziedziczą ziemię” (Al-Anbija, 21:105).

„Kiedy słuchają tego, co zostało zesłane Posłańcowi” — Muhammadowi (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim). „Widzisz, jak ich oczy przepełniają się” — czyli płyną — „łzami z powodu prawdy, którą poznali”. Ibn Abbas (niech Allah będzie z niego zadowolony) przekazał w relacji Atā, że chodzi o an-Nadżasziego i jego towarzyszy. Dżafar wyrecytował im w Abisynii surę, która zaczyna się od liter „Kaf Ha Ja Aj Sad” (Kaf-Ha-Ja-Ajn-Sad), a oni nie przestawali płakać, aż Dżafar skończył recytację.

„Mówią: «Panie nasz! Uwierzyliśmy, zalicz nas więc do świadków»” — czyli do wspólnoty Muhammada. Dowodem są słowa Najwyższego: „Abyście byli świadkami wobec ludzi” (Al-Bakara, 2:143).