Молитва за трпение и постојаност

Тефсир на шејх Абдуррахман ас-Саади

„И што ни замеруваш?“ — односно: „Што ни наоѓаш за маана, па нè укоруваш и ни се закануваш?“ Ние немаме никаков грев освен тоа што поверувавме во нашиот Господар. Ако ова е грев за кој се укорува и за кој заслужува казна оној што го сторил, тогаш тоа е нашиот грев.

Потоа Го замолија Аллах да ги зацврсти и да им даде трпение, па рекоа: „Господару наш, излеј“ — односно, изобилно дарувај ни — „трпение“, односно големо трпение, како што укажува неопределената форма. Ова е големо искушение што може да доведе до смрт, па затоа е потребно многу трпение, за срцето да остане цврсто, верникот да биде спокоен во својата вера и да му исчезне големата вознемиреност.

„И усмрти нè како муслимани“, односно покорни на Твојата заповед и следбеници на Твојот пратеник. Очигледно е дека фараонот им го направил она со што им се заканувал, а Аллах, Возвишениот, ги зацврстил во верата. Фараонот, неговите угледници и обичните луѓе што ги следеле угледниците се возгордеале пред знаменијата на Аллах и неправедно и надмено ги порекнале. „Знамињата, кога ни дојдоа.“

Тефсир на имамот Ибн Касир

Кога рекоа: „Господару наш, излеј врз нас трпение“, односно: опфати нè со трпение во Твојата вера и зацврсти нè во неа. „И усмрти нè како муслимани“, односно како следбеници на Твојот пророк Муса, мир над него.

А на фараонот му рекоа: „Одлучи што ќе одлучиш; ти можеш да одлучуваш само во овој светски живот. Ние поверувавме во нашиот Господар за да ни ги прости гревовите и волшебништвото на кое нè принуди. Аллах е подобар и повечен. Оној што ќе дојде кај својот Господар како грешник — нему му припаѓа Џехеннемот; во него ниту ќе умре ниту ќе живее.

А оној што ќе дојде кај Него како верник, откако правел добри дела — ним им припаѓаат највисоките степени.“ Така, на почетокот на денот биле волшебници, а на неговиот крај станале праведни маченици. Ибн Аббас, Убејд ибн Умејр, Катаде и Ибн Џурејџ рекле: „На почетокот на денот биле волшебници, а на неговиот крај маченици.“ (Та-Ха, 72–75)

Тефсир на ал-Багави

„И што ни замеруваш?“ — односно: што не ти се допаѓа кај нас? Даххак и други рекле: „Што ни префрлаш?“ А Ата рекол: „Каков грев имаме пред тебе за да нè казниш?“ — освен тоа што поверувавме во знаменијата на нашиот Господар кога ни дојдоа.

Потоа побараа засолниште кај Аллах, Возвишениот, и рекоа: „Господару наш, излеј“ — односно: истури — „врз нас трпение и усмрти нè како муслимани.“ Ал-Келби спомнал дека фараонот им ги отсекол рацете и нозете и ги распнал. Други рекле дека не можел да им наштети, поради зборовите на Возвишениот: „Со Моите знаменија — вие двајца и оние што ве следат — ќе бидете победници.“ (Ел-Касас, 35)