Durim dhe qëndrueshmëri në besim

Tefsiri i shejh Abdurrahman Es-Sa’diut

Ti po hakmerresh ndaj nesh vetëm pse besuam në shenjat e Zotit tonë, kur na erdhën para syve. - Ti nuk ke asnjë motiv të drejtë për këtë kërcënim që po na bën. I vetmi 'gabim" i yni është fakti që ne besuam argumentet e Zotit tonë, kur ato u shfaqën qartë. Nëse ky konsiderohet krim për t’u ndëshkuar, atëherë le të ndëshkohemi. Pastaj ata iu përgjëruan Allahut, që t’u falte durim duke thënë: Zoti ynë!

Na jep durim dhe na i merr shpirtrat si muslimanë!” - Na jep durim të madh, sepse kjo është një sprovë shumë e madhe, që përfundon me vdekje të dhimbshme. Në një sprovë të tillë, zemra dhe shpirti duhet të jenë të patundur në besim. Me durim e besim përballohet çdo dhimbje, sado e madhe qoftë. Pastaj u lutën që vdekja t’i gjente si muslimanë, të nënshtruar ndaj Zotit dhe si pasues të denjë të Profetit të Tij.

Nga kjo histori kuptohet se Faraoni e ekzekutoi këtë ndëshkim, por Allahu i Madhëruar i forcoi të penduarit me durim e besim, për ta përballuar atë. Ky ishte qëndrimi i magjistarëve, të cilët e njohën të vërtetën dhe e besuan sinqerisht Allahun e Madhëruar. Ndërsa nga ana tjetër qëndronte Faraoni, paria rreth tij dhe populli zullumqar që i pasonte dhe u bindej. Këta të mjerë i mohuan shenjat dhe Shpalljen e Zotit, që përcolli Musai.

Duke dashur që të ndëshkohej Musai dhe besimtarët, me pretendimin se mesazhi i Profetit ishte i kotë, i pavërtetë, madje shkaktues i trazirave, ata i drejtohen Faraonit dhe i thonë:

Tefsiri i imamit Ibn Kethir

Kur thanë: «O Zoti ynë, derdh mbi ne durim» (رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا), domethënë: na mbulo me durim në fenë Tënde dhe na bëj të qëndrueshëm në të.

«Dhe bëna të vdesim myslimanë» (وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ), domethënë: si pasues të profetit Tënd, Musait, paqja qoftë mbi të. Ata i thanë Faraonit: «Vendos çfarë do të vendosësh; ti mund të vendosësh vetëm për jetën e kësaj bote. Ne besuam Zotin tonë, që Ai të na i falë gabimet tona dhe magjinë në të cilën na detyrove. Allahu është më i miri dhe më i përhershmi.

Kush vjen tek Zoti i tij si keqbërës, atë e pret Xhehenemi; atje ai as nuk vdes, as nuk jeton. Ndërsa kush vjen tek Ai si besimtar, pasi ka bërë vepra të mira, ata do të kenë shkallët më të larta» (Taha, 72–75).

Në fillim të ditës ishin magjistarë, kurse në fund të saj u bënë dëshmorë të devotshëm. Ibn Abbasi, Ubejd ibn Umejri, Katadeja dhe Ibn Xhurejxhi kanë thënë: «Në fillim të ditës ishin magjistarë, kurse në fund të saj u bënë dëshmorë.» (Taha, 72–75)

Tefsiri i El-Begaviut

«Dhe çfarë gjen të qortueshme tek ne» (وَمَا تَنْقِمُ مِنَّا) do të thotë: çfarë urren tek ne. Ed-Dahhaku dhe të tjerë kanë thënë: «Çfarë na qorton.» Ata ibn Ebi Rebahi ka thënë: «Çfarë mëkati kemi bërë para teje, për të cilin të na ndëshkosh?»

«Përveçse besuam shenjat e Zotit tonë, kur na erdhën» (إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآيَاتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاءَتْنَا). Pastaj iu drejtuan Allahut të Madhërishëm dhe thanë: «O Zoti ynë, derdh mbi ne» (رَبَّنَا أَفْرِغْ), domethënë: derdh [mbi ne]; «durim dhe bëna të vdesim myslimanë» (صَبْرًا وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ).

El-Kelbiu ka përmendur se Faraoni ua preu duart dhe këmbët dhe i kryqëzoi. Të tjerë kanë përmendur se ai nuk pati mundësi t’i kapte, për shkak të fjalës së Allahut të Lartësuar: «Ata të dy, bashkë me ata që i pasojnë, nuk do të mund t’ju afrohen juve për t’ju bërë keq. Me shenjat Tona, ju të dy dhe ata që ju pasojnë do të jeni ngadhënjyes» (El-Kasas, 35).