Молба за добрина и помош

Тефсир на шејх Абдуррахман ас-Саади

Муса, алејхи селам, се сожали на нив и им се смилува: „Па им го напои добитокот“, не барајќи од нив надомест и не стремејќи се кон ништо друго освен кон задоволството на Возвишениот Аллах. Кога им го напои добитокот, а тоа било во време на силна жештина, среде денот — како што укажуваат зборовите: „Потоа се повлече во ладовинка“, за да се одмори под сенката по заморот — „рече“, во таа состојба, барајќи од својот Господар да му обезбеди прехрана: „Господару мој, навистина имам потреба од секое добро што ќе ми го испратиш.“ Тоа значи: Навистина ми е потребно доброто што ќе ми го испратиш и ќе ми го овозможиш.

Ова било молба со неговата состојба, а молбата изразена со состојбата е посилна од молбата изговорена со зборови. Така, тој непрестајно Му се обраќал на својот Господар во оваа состојба, понизно и со молење. А двете жени отишле кај својот татко и му кажале што се случило.

Тефсир на имамот Ибн Касир

Возвишениот Аллах вели: „Па им го напои добитокот“. Ебу Бекр ибн Еби Шејба рекол: Ни раскажа Абдуллах: Ни соопшти Исраил, од Ебу Исхак, од Амр ибн Мејмун ел-Евди, дека Омер ибн ел-Хаттаб, Аллах нека е задоволен со него, рекол: „Кога Муса, алејхи селам, пристигна до водата во Медијен, затекна мноштво луѓе како напојуваат. Кога тие завршија, повторно го поставија каменот врз бунарот, а можеле да го кренат само десетмина мажи. Тогаш тој забележа две жени како го задржуваат својот добиток.

Им рече: ‘Што ви е?’ Тие му раскажаа, па тој отиде до каменот и го крена. Потоа извлече само една кофа вода, со која добитокот се напои до ситост.“ Синџирот на пренесување е веродостоен.

А за зборовите: „Потоа се повлече во ладовинка и рече: ‘Господару мој, навистина имам потреба од секое добро што ќе ми го испратиш’“, Ибн Аббас рекол: „Муса патувал од Египет до Медијен, а немал храна освен зеленило и лисја од дрвја. Одел бос, па кога стигнал во Медијен, му се скинале обувките. Седел во ладовинка, а тој бил избраникот на Аллах меѓу Неговите созданија; стомакот му се прилепувал до грбот од глад, а зеленилото што го јадел се гледало низ неговата утроба. Му била потребна дури и половина урма.“

За зборовите „во ладовинка“, Ибн Аббас, Ибн Месуд и ес-Судди рекле дека седнал под дрво. Ибн Џерир рекол: „Ми раскажа ел-Хусејн ибн Амр ел-Анкази: Ни раскажа татко ми: Ни раскажа Исраил, од Ебу Исхак, од Амр ибн Мејмун, од Абдуллах — односно Ибн Месуд — кој рекол: ‘Јавав камила две ноќи, сè додека не пристигнав во Медијен наутро. Прашавав за дрвото под кое се засолнил Муса. Тогаш видов зелено, свежо дрво.

Мојата камила, која беше гладна, се упати кон него и го гризеше некое време, па потоа го исплука. Го упатив Аллах во молитва за Муса, алејхи селам, па заминав.’“ Во едно предание од Ибн Месуд се наведува дека тој отишол до дрвото од кое Аллах му се обратил на Муса, како што ќе биде спомнато подоцна. А Аллах најдобро знае.

Ес-Судди рекол дека било дрво од видот самр. Ата ибн ес-Саиб рекол: „Кога Муса рече: ‘Господару мој, навистина имам потреба од секое добро што ќе ми го испратиш’, жената го слушна.“

Тефсир на ал-Багави

„Па им го напои добитокот, а потоа се повлече во ладовинка“ — во сенката на едно дрво. Седнал под неа од силната жештина, додека бил гладен.

„И рече: ‘Господару мој, навистина имам потреба од секое добро што ќе ми го испратиш’“ — односно, од храна.

„Имам потреба“: според јазичарите, предлогот „ли“ тука значи „кон“. Се вели: „Тој има потреба од него“ и „има потреба кон него“. Значењето е: Навистина имам потреба од секое добро што ќе ми го испратиш, односно од храна; ми е потребна и неопходна, зашто барал храна поради гладот. Ибн Аббас рекол: „Го замолил Возвишениот Аллах за парче леб за да ја одржи силата.“

Ел-Бакир рекол: „Тоа го кажал додека му била потребна дури и половина урма.“ Саид ибн Џубејр пренесува од Ибн Аббас: „Муса рекол: ‘Господару мој, навистина имам потреба од секое добро што ќе ми го испратиш’, а тој бил најблагородниот од Неговите созданија. И навистина имал потреба од половина урма.“ Муџахид рекол: „Не барал ништо освен леб.“

Кога двете жени се вратиле кај својот татко, стигнале брзо, пред другите луѓе, а нивниот добиток бил сит и со полни вимиња. Тој ги прашал: „Зошто се вративте толку брзо?“ Тие рекле: „Сретнавме добар човек кој ни се смилува и ни го напои добитокот.“ Тогаш ѝ рекол на едната од нив: „Оди и повикај го кај мене.“