Lutja e Musait në nevojë

Tefsiri i shejh Abdurrahman Es-Sa’diut

Atëherë, ai u dha ujë bagëtive të tyre, pastaj u largua, që të ulej nën një hije. Atje tha: “O Zoti im! Unë kam (shumë) nevojë për gjithçka që do të më japësh Ti.” - Ai u ul që të çlodhej nën hije, pasi ishte lodhur shumë. Në atë gjendje, duke i kërkuar Zotit që ta furnizonte dhe të kujdesej për të, tha: “O Zoti im!

Unë kam nevojë për gjithçka që do të më japësh Ti. Unë jam nevojtar dhe i varfër për çdo mirësi që të më japësh dhe ta lehtësosh për mua.” Kjo ishte një lutje duke paraqitur gjendjen nevojtare, dhe jo thjesht një kërkesë. Lutja duke i parashtruar Zotit gjendjen e dobët dhe nevojën e madhe është shumë më e fuqishme dhe e vlefshme sesa thjesht një kërkesë.

Kështu vazhdoi Musai të lutej, duke i shprehur Zotit varfërinë, përunjësinë e nevojën e vet, ndërkohë që dy vajzat u larguan në drejtim të shtëpisë së tyre dhe babait plak, për ta njoftuar për atë që ndodhi. Më pas, babai i tyre dërgoi tek Musai njërën nga dy vajzat e tij. Allahu e përshkruan këtë skenë duke thënë:

Tefsiri i imamit Ibn Kethir

Allahu i Lartësuar thotë: «Kështu, ai u dha ujë atyre të dyjave» (28:24). Ebu Bekr ibn Ebi Shejbe ka thënë: Na ka treguar Abdullah; na ka njoftuar Israili, nga Ebu Is’haku, nga Amr ibn Mejmūn el-Eudi, nga Omeri ibn el-Hattabi, Allahu qoftë i kënaqur me të, se Musai, paqja qoftë mbi të, kur mbërriti te uji i Medjenit, gjeti pranë tij një turmë njerëzish që po u jepnin ujë kafshëve. Ai tha: «Kur mbaronin, e vendosnin përsëri shkëmbin mbi pus; atë nuk mund ta ngrinin veçse dhjetë burra. Ndërkohë, ai pa dy gra që po i mbanin kafshët e tyre larg ujit.

Ai tha: “Çfarë keni?” Ato i treguan, pastaj ai shkoi te shkëmbi dhe e ngriti. Më pas, nuk nxori ujë veçse një herë, por kafshët u ngopën me ujë.» Zinxhiri i transmetimit është autentik.

Fjala e Allahut: «Pastaj u tërhoq nën hije dhe tha: “Zoti im, unë jam nevojtar për çdo të mirë që më zbret”» (28:24). Ibn Abbasi ka thënë: Musai udhëtoi nga Egjipti drejt Medjenit dhe nuk kishte ushqim tjetër veç barishteve dhe gjetheve të pemëve. Ai ishte zbathur dhe, para se të arrinte në Medjen, iu këputën sandalet. U ul nën hije, ndonëse ishte ndër të zgjedhurit e Allahut prej krijesave të Tij, dhe barku i ishte ngjitur pas shpinës nga uria; gjelbërimi i barishteve dukej përmes brendësisë së tij, dhe ai kishte nevojë qoftë edhe për gjysmën e një hurme.

Për fjalët «nën hije», Ibn Abbasi, Ibn Mesudi dhe Es-Suddij kanë thënë: «U ul nën një pemë.» Ibn Xheriri ka thënë: El-Husejn ibn Amr el-Ankazi më ka treguar: Më ka treguar im atë: Na ka treguar Israili, nga Ebu Is’haku, nga Amr ibn Mejmūn, nga Abdullahu — domethënë Ibn Mesudi — i cili tha: «Udhëtova me deve për dy net, derisa në agim mbërrita në Medjen. Pyeta për pemën nën të cilën ishte strehuar Musai. Ajo ishte një pemë e gjelbër, me degë të freskëta.

Deveja ime, e cila ishte e uritur, u drejtua nga ajo; ajo e hëngri për njëfarë kohe, pastaj e nxori përsëri. Atëherë iu luta Allahut për Musain, paqja qoftë mbi të, dhe pastaj u largova.» Në një transmetim nga Ibn Mesudi thuhet se ai shkoi te pema pranë së cilës Allahu i foli Musait, siç do të përmendet më vonë. Allahu e di më së miri.

Es-Suddij ka thënë se ajo ishte një pemë samur. Ata ibn es-Saibi ka thënë: Kur Musai tha: «Zoti im, unë jam nevojtar për çdo të mirë që më zbret», gruaja e dëgjoi.

Tefsiri i El-Begaviut

«Kështu, ai u dha ujë atyre të dyjave, pastaj u tërhoq nën hije» — nën hijen e një peme. U ul në hijen e saj nga vapa e madhe, ndërkohë që ishte i uritur.

«Dhe tha: “Zoti im, unë jam nevojtar për çdo të mirë që më zbret”» — për ushqim.

«Nevojtar» — gjuhëtarët thonë se parafjala «li» këtu ka kuptimin «ila» [«për»]. Thuhet: «Ai është nevojtar për të» dhe «ai është nevojtar ndaj tij». Domethënë: «Unë jam nevojtar për çdo të mirë që më zbret», pra për ushqim; ishte nevojtar dhe në hall, dhe kërkonte ushqim nga uria. Ibn Abbasi ka thënë: «Ai iu lut Allahut për një copë bukë që t’i mbante trupin.»

El-Bakiri ka thënë: «Ai e tha këtë, ndonëse kishte nevojë qoftë edhe për gjysmën e një hurme.» Seid ibn Xhubejri përcjell nga Ibn Abbasi: «Musai tha: “Zoti im, unë jam nevojtar për çdo të mirë që më zbret”, ndërkohë që ai ishte krijesa më e nderuar tek Allahu; e megjithatë kishte nevojë qoftë edhe për gjysmën e një hurme.» Muxhahidi ka thënë: «Ai nuk kërkoi tjetër veç bukës.»

Ata thanë: Kur të dyja gratë u kthyen te babai i tyre, ato mbërritën shpejt, para njerëzve, ndërsa delet e tyre ishin ngopur dhe barkat e tyre ishin plot. Ai u tha: «Pse u kthyet kaq shpejt?» Ato thanë: «Gjetëm një burrë të mirë, që pati mëshirë për ne dhe u dha ujë deleve tona.» Atëherë ai i tha njërës prej tyre: «Shko dhe thirre për mua.»