நம்பிக்கையாளர்களின் அருள் வேண்டுதல்

ஷேக் அப்துர்ரஹ்மான் அஸ்-ஸஅதியின் தஃப்ஸீர்

பின்னர் அவர்களுடைய கதையைச் சுருக்கமாகக் குறிப்பிட்டு, அதன்பிறகு அதை விரிவாக விளக்கினான். «அந்த இளைஞர்கள் ஒதுங்கியபோது» — அதாவது, தங்கள் சமூகத்தினர் தங்களைச் சோதனைக்கு உள்ளாக்குவதைத் தவிர்த்து, அதிலிருந்து பாதுகாப்புப் பெறுவதற்காக «குகையை நோக்கி» அவர்கள் சென்றார்கள். «எங்கள் இறைவா! உன் புறத்திலிருந்து எங்களுக்கு அருளை வழங்குவாயாக!» — அதாவது, அந்த அருளின் மூலம் எங்களை உறுதிப்படுத்தி, தீமையிலிருந்து காத்து, நன்மையைச் செய்வதற்கான அருளை எங்களுக்கு வழங்குவாயாக.

«எங்கள் காரியத்தில் எங்களுக்கு நல்வழியை ஏற்படுத்துவாயாக!» — அதாவது, நேர்வழிக்கு இட்டுச் செல்லும் ஒவ்வொரு வழிமுறையையும் எங்களுக்கு எளிதாக்குவாயாக; எங்கள் மார்க்கம் மற்றும் உலக வாழ்க்கை தொடர்பான காரியங்களைச் சீராக்குவாயாக.

இவ்வாறு அவர்கள் சோதனையிலிருந்து தப்பித்து, மறைந்து வாழக்கூடிய இடத்தை அடைய முயற்சி செய்ததையும், தங்கள் காரியங்களை எளிதாக்குமாறு அல்லாஹ்விடம் பணிந்து வேண்டியதையும் ஒன்றிணைத்தார்கள். அவர்கள் தங்களையோ மக்களையோ நம்பியிருக்கவில்லை. அதனால்தான் அல்லாஹ் அவர்களின் பிரார்த்தனையை ஏற்றுக்கொண்டான்.

இமாம் இப்னு கஸீரின் தஃப்ஸீர்

«அந்த இளைஞர்கள் குகையை நோக்கி ஒதுங்கி, “எங்கள் இறைவா! உன் புறத்திலிருந்து எங்களுக்கு அருளை வழங்குவாயாக! எங்கள் காரியத்தில் எங்களுக்கு நல்வழியை ஏற்படுத்துவாயாக!” என்று கூறியபோது» என்ற வசனத்தைப் பற்றி: தங்கள் சமூகத்தினர் தங்கள் மார்க்கத்திலிருந்து தங்களைத் திருப்பி, சோதனைக்குள்ளாக்கிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தங்கள் மார்க்கத்துடன் அங்கிருந்து தப்பிய அந்த இளைஞர்களைப் பற்றி அல்லாஹ் அறிவிக்கிறான்.

அவர்கள் தங்கள் சமூகத்தாரிடமிருந்து தப்பி, அவர்களிடமிருந்து மறைந்துகொள்வதற்காக ஒரு மலைக்குகையில் தஞ்சமடைந்தார்கள். குகைக்குள் நுழைந்தபோது, அல்லாஹ்விடம் அவனுடைய அருளையும் தங்கள்மீது அவன் காட்டும் கனிவையும் வேண்டி இவ்வாறு கூறினார்கள்:

«எங்கள் இறைவா! உன் புறத்திலிருந்து எங்களுக்கு அருளை வழங்குவாயாக!» — அதாவது, எங்கள் மீது நீ அருள்புரிந்து, எங்கள் சமூகத்தாரிடமிருந்து எங்களை மறைத்துக் காக்கும் அருளை உன்னிடமிருந்து எங்களுக்கு வழங்குவாயாக.

«எங்கள் காரியத்தில் எங்களுக்கு நல்வழியை ஏற்படுத்துவாயாக!» — அதாவது, இந்தக் காரியத்தில் எங்களுக்கு நல்வழியைத் தீர்மானித்தருள்வாயாக; எங்கள் முடிவை நல்வழியாக ஆக்குவாயாக. ஹதீஸில் வந்திருப்பதுபோல: «எங்களுக்காக நீ எதைத் தீர்ப்பாக வழங்கினாலும், அதன் முடிவை நல்வழியாக ஆக்குவாயாக.»

முஸ்னதில் பஸ்ர் இப்னு அபீ அர்தாஅ (بسر بن أبي أرطاة) அவர்கள் வழியாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது: அவர் இவ்வாறு பிரார்த்திப்பார்கள்: «அல்லாஹ்வே! எங்கள் எல்லா காரியங்களிலும் எங்கள் முடிவைச் சிறப்பாக்குவாயாக; இவ்வுலகின் இழிவிலிருந்தும் மறுமையின் வேதனையிலிருந்தும் எங்களைக் காப்பாயாக.»

அல்-பகவியின் தஃப்ஸீர்

பின்னர் குகைவாசிகளின் கதையை அல்லாஹ் எடுத்துரைத்தான். «அந்த இளைஞர்கள் குகையை நோக்கி ஒதுங்கியபோது» — அதாவது, அவர்கள் குகைக்குச் சென்றார்கள். அவர்கள் குகைக்குச் சென்றதற்கான காரணம் குறித்து அறிஞர்கள் பல்வேறு கருத்துகளைக் கூறியுள்ளனர்.

முஹம்மது இப்னு இஸ்ஹாக் இப்னு யஸார் கூறினார்: இன்ஜீலைப் பின்பற்றிய மக்களிடையே குழப்பம் ஏற்பட்டது; அவர்களிடையே பாவங்கள் பெருகின; மன்னர்கள் வரம்புமீறினர். இறுதியில் அவர்கள் சிலைகளை வணங்கவும், போலித் தெய்வங்களுக்கு பலியிடவும் தொடங்கினர். ஆயினும், அவர்களிடையே ஈசா (அலை) அவர்களின் மார்க்கத்தில் நிலைத்திருந்து, அல்லாஹ்வை மட்டுமே வணங்கி அவனுக்கு ஒருமையை நிலைநாட்டிய சிலர் எஞ்சியிருந்தனர். அவ்வாறு செய்த மன்னர்களில் «தக்யானூஸ்» (دقيانوس) எனப்பட்ட ரோம மன்னனும் ஒருவன்.

அவன் சிலைகளை வணங்கினான், போலித் தெய்வங்களுக்கு பலியிட்டான்; அவனுக்கு மாறாக இருந்தவர்களைக் கொன்றான். ரோமப் பகுதிகளின் ஊர்களுக்குச் செல்லும்போதெல்லாம், அங்குள்ளவர்களைச் சிலைகளை வணங்கவும் போலித் தெய்வங்களுக்குப் பலியிடவும் தூண்டினான்; அவ்வாறு செய்ய மறுத்தவர்களைக் கொன்றுவிடுவான். இறுதியில் குகைவாசிகள் வாழ்ந்த «அஃப்ஸூஸ்» (أفسوس) நகரத்துக்கு வந்தான்.

அவன் அங்கு வந்தது நம்பிக்கையாளர்களுக்குப் பெரும் துயரத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் அவனிடமிருந்து மறைந்து, பல திசைகளிலும் தப்பியோடினார்கள். அப்போது தக்யானூஸ், நம்பிக்கையாளர்களைப் பிடித்துத் தன்னிடம் கொண்டுவருமாறு உத்தரவிட்டான். அந்நகரின் நிராகரிப்பாளர்களிலிருந்து காவலர்களை நியமித்து, நம்பிக்கையாளர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று தேடச் செய்தான்.

அவர்களைப் பிடித்து தக்யானூஸிடம் கொண்டுவந்தனர். அவன் அவர்களிடம், «கொல்லப்படுவதையோ அல்லது சிலைகளை வணங்கி, போலித் தெய்வங்களுக்குப் பலியிடுவதையோ தேர்ந்தெடுங்கள்» என்று கூறினான். அவர்களில் சிலர் உயிர்வாழ்வதை விரும்பினர்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் வணங்க மறுத்த சிலர் கொல்லப்பட்டனர்.

அல்லாஹ்வின் மீது உறுதியான நம்பிக்கையுடையவர்கள் இதைக் கண்டபோது, தண்டனையையும் கொலையையும் எதிர்கொள்ளத் தங்களை ஒப்படைத்தார்கள். அவர்கள் கொல்லப்பட்டும், உடல் உறுப்புகள் வெட்டப்பட்டும் இருந்தனர். வெட்டப்பட்ட உறுப்புகள் நகரின் பல பக்கங்களிலிருந்த மதில்களிலும் வாயில்களிலும் தொங்கவிடப்பட்டன. இதனால் சோதனை கடுமையானது.

இளைஞர்கள் இதைக் கண்டபோது மிகுந்த துயரமடைந்தார்கள். அவர்கள் தொழுகை, நோன்பு, தர்மம், தஸ்பீஹ் மற்றும் பிரார்த்தனையில் ஈடுபட்டார்கள். அவர்கள் ரோமர்களில் உயர்குடியினராகவும், எட்டு நபர்களாகவும் இருந்தார்கள். அவர்கள் அழுது, அல்லாஹ்விடம் பணிந்து இவ்வாறு கூறினார்கள்: «எங்கள் இறைவா!

வானங்களுக்கும் பூமிக்கும் இறைவனே! உன்னைத் தவிர வேறு தெய்வத்தை நாங்கள் அழைக்கமாட்டோம். அவ்வாறு வேறொருவரை வணங்கினால், நிச்சயமாக நாங்கள் வரம்புமீறிய சொல்லைக் கூறியவர்களாகிவிடுவோம். நம்பிக்கையுள்ள உன் அடியார்களிடமிருந்து இந்தச் சோதனையை அகற்றி, இந்தத் துன்பத்தை அவர்களிடமிருந்து நீக்குவாயாக; அவர்கள் உன்னை வெளிப்படையாக வணங்கட்டும்.»

அவர்கள் இவ்வாறு இருந்தபோது, தங்களுக்கென அமைத்த தொழுகை இடத்துக்குள் நுழைந்தார்கள். காவலர்கள் அவர்களைக் கண்டபோது, அவர்கள் முகங்குப்புற விழுந்து அழுது, அல்லாஹ்விடம் மன்றாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். காவலர்கள் அவர்களிடம், «மன்னனின் கட்டளைக்குச் செல்லாமல் உங்களைத் தடுத்தது என்ன? அவனிடம் வாருங்கள்» என்றார்கள்.

பின்னர் அவர்கள் வெளியேறி, நடந்ததை தக்யானூஸிடம் தெரிவித்தார்கள்: «உங்கள் தெய்வங்களுக்குப் பலியிடுவதற்காக மக்களைத் திரட்டுகிறீர்கள்; ஆனால் உங்கள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த இந்த இளைஞர்கள் உங்களை இகழ்ந்து, உங்கள் கட்டளையை மீறுகிறார்கள்!»

இதைக் கேட்ட தக்யானூஸ் அவர்களை அழைத்து வரச் செய்தான். அவர்களுடைய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது; அவர்களின் முகங்கள் மண்ணால் படிந்திருந்தன. அவன் அவர்களிடம், «பூமியில் வணங்கப்படும் எங்கள் தெய்வங்களுக்குப் பலியிட நீங்கள் வராமல் போனது ஏன்? உங்கள் நகரின் தலைவர்களைப் பின்பற்றுவதற்கு உங்களைத் தடுத்தது என்ன?

தேர்ந்தெடுங்கள்: எங்கள் தெய்வங்களுக்குப் பலியிடுங்கள்; இல்லையெனில் உங்களைக் கொன்றுவிடுவேன்» என்றான்.

அவர்களில் மூத்தவரான மக்ஸல்மீனா (مكسلمينا) கூறினார்: «வானங்களையும் பூமியையும் தன் மகத்துவத்தால் நிரப்பிய இறைவன் எங்களுக்கு இருக்கிறான். அவனைத் தவிர வேறு எந்தத் தெய்வத்தையும் நாங்கள் ஒருபோதும் அழைக்கமாட்டோம். புகழும், பெருமைப்படுத்துதலும், தஸ்பீஹும் எங்கள் உள்ளங்களிலிருந்து அவனுக்கே உரியன. நாங்கள் அவனையே வணங்குகிறோம்; மீட்பையும் நன்மையையும் அவனிடமே வேண்டுகிறோம்.

போலித் தெய்வங்களை நாங்கள் ஒருபோதும் வணங்கமாட்டோம். உனக்குத் தோன்றியதை எங்களுக்குச் செய்.» மாக்ஸல்மீனாவின் தோழர்களும் தக்யானூஸிடம் அதேபோன்று கூறினார்கள்.

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியதும், அவர்கள் அணிந்திருந்த உயர்குடியினருக்குரிய ஆடைகளைக் கழற்றுமாறு அவன் கட்டளையிட்டான். பின்னர், «உங்களைத் தண்டிப்பதாக நான் அளித்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவேன். உங்கள் வயது குறைந்த இளைஞர்களாக இருப்பதால், உடனே உங்களை அழிக்க விரும்பவில்லை. உங்களுக்குச் சிந்தித்து, உங்கள் பகுத்தறிவை மீண்டும் பெறுவதற்குக் கால அவகாசம் கொடுத்த பிறகே உங்களை அழிப்பேன்» என்றான்.

பின்னர் அவர்கள் அணிந்திருந்த தங்கம் மற்றும் வெள்ளி அணிகலன்களைக் கழற்றுமாறு கட்டளையிட்டான்; அதன் பிறகு அவர்களைத் தன்னிடமிருந்து வெளியேற்றினான்.

தக்யானூஸ் தன் வேலையொன்றின் காரணமாக, அவர்களுடைய நகரத்துக்கு அருகிலிருந்த வேறொரு நகருக்குச் சென்றான். அவன் வெளியேறியதைக் கண்ட இளைஞர்கள், அவன் திரும்பி வந்து தங்களை நினைவுகூர்ந்து விடுவான் என்று அஞ்சினர். எனவே, ஒவ்வொருவரும் தம் தந்தையின் வீட்டிலிருந்து செலவுக்குப் பணம் எடுத்து, அதில் ஒரு பகுதியைத் தர்மம் செய்து, மீதியைப் பயணச் செலவாக வைத்துக்கொண்டு, நகரத்துக்கு அருகிலிருந்த «பக்லூஸ்» (بخلوس) எனப்படும் மலையிலுள்ள ஒரு குகைக்குச் சென்று, தக்யானூஸ் திரும்பிவரும் வரை அங்கு தங்கி அல்லாஹ்வை வணங்க முடிவு செய்தார்கள்.

அவன் திரும்பியதும் அவனிடம் சென்று நிற்பார்கள்; அவன் அவர்களுக்கு என்ன செய்ய விரும்புகிறானோ அதைச் செய்யட்டும் என்றும் முடிவுசெய்தார்கள்.

அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தம் வீட்டுக்குச் சென்று செலவுக்குப் பணம் எடுத்தார்; அதில் தர்மம் செய்துவிட்டு, மீதியுடன் புறப்பட்டார். அவர்களுடன் இருந்த நாயும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தது. அவர்கள் அந்தக் குகையை அடைந்து அங்கே தங்கினார்கள். கஅப் அல்-அஹ்பார் (كعب الأحبار) கூறினார்: அவர்கள் ஒரு நாயைக் கடந்து சென்றபோது அது அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தது.

அவர்கள் அதை விரட்டினார்கள்; அது மீண்டும் மீண்டும் அவ்வாறே செய்தது. அப்போது அந்த நாய், «மக்களே! என்னிடம் உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்? என்னால் நீங்கள் அஞ்ச வேண்டாம். அல்லாஹ்வின் அன்பர்களை நான் நேசிக்கிறேன். நீங்கள் உறங்குங்கள்; நான் உங்களைக் காவல் காக்கிறேன்» என்று கூறியது.

இப்னு அப்பாஸ் (ابن عباس) கூறினார்: அவர்கள் இரவில் தக்யானூஸிடமிருந்து தப்பி ஓடினார்கள். அவர்கள் ஏழு பேர். வழியில் ஒரு நாயுடன் இருந்த இடையனைக் கண்டார்கள்; அந்த இடையன் அவர்களுடைய மார்க்கத்தை ஏற்று அவர்களுடன் சென்றான்; அவனுடைய நாயும் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தது. அவர்கள் நகரத்திலிருந்து வெளியேறி, நகரத்துக்கு அருகிலிருந்த குகையை அடைந்தார்கள்.

இப்னு இஸ்ஹாக் கூறினார்: அவர்கள் அங்கே தங்கியிருந்த காலமெல்லாம் அல்லாஹ்வின் திருப்தியை நாடி தொழுகை, நோன்பு, தஸ்பீஹ், தக்பீர் மற்றும் புகழ் கூறுதல் ஆகியவற்றிலேயே ஈடுபட்டிருந்தனர். அவர்களுக்கான உணவுப் பொருட்களை «தம்லீகா» (تمليخا) எனப்பட்ட இளைஞன் வாங்கிவந்தான். அவன் அவர்களில் உடலமைப்பில் வலிமையும் உறுதியும் மிக்கவனாக இருந்தான். நகருக்குள் நுழையும்போது தான் அணிந்திருந்த அழகிய ஆடைகளைக் கழற்றி, உணவு கேட்டு அலைபவர்களைப் போன்ற ஏழைகளின் ஆடைகளை அணிந்துகொள்வான்.

பின்னர், அவர்களுடைய வெள்ளிக் காசுகளை எடுத்துக்கொண்டு நகரத்துக்குச் சென்று உணவும் பானமும் வாங்குவான்; அவனும் அவனுடைய தோழர்களும் பற்றிப் பேசப்பட்டதா என்று செய்திகளையும் விசாரிப்பான். பின்னர் அவர்களிடம் திரும்பிவிடுவான்.

இவ்வாறு அவர்கள் தங்கியிருந்த காலத்தில் தக்யானூஸ் நகருக்கு வந்தான். நகரின் தலைவர்களுக்குப் போலித் தெய்வங்களுக்குப் பலியிடுமாறு கட்டளையிட்டான். நம்பிக்கையாளர்கள் அச்சமடைந்தார்கள். அப்போது தம்லீகா நகரில் தன் தோழர்களுக்காக உணவு வாங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் அழுதுகொண்டே, சிறிதளவு உணவுடன் திரும்பி வந்தான். கொடுங்கோலன் நகருக்கு வந்துவிட்டதாகவும், தங்களைக் குறித்து விசாரித்து, நகரின் தலைவர்களுடன் சேர்ந்து தேடியதாகவும் அவர்களிடம் தெரிவித்தான். அவர்கள் அஞ்சினார்கள்; முகங்குப்புற விழுந்து, அல்லாஹ்விடம் வேண்டி, அவனிடம் பணிந்து, சோதனையிலிருந்து பாதுகாப்புத் தேடினார்கள்.

பின்னர் தம்லீகா அவர்களிடம், «என் சகோதரர்களே! தலையை உயர்த்தி உணவு உண்ணுங்கள்; உங்கள் இறைவனை நம்புங்கள்» என்றான். அவர்கள் தலைகளை உயர்த்தினார்கள்; அவர்களுடைய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. அவர்கள் உணவு உண்டார்கள். அப்போது சூரியன் மறையும் நேரம்.

பின்னர் அமர்ந்து உரையாடினார்கள்; ஒருவருக்கொருவர் போதித்து, நினைவூட்டிக்கொண்டார்கள். அவர்கள் இவ்வாறு இருந்தபோது, அல்லாஹ் குகையில் அவர்கள்மீது உறக்கத்தை ஏற்படுத்தினான். அவர்களுடைய நாய் குகை வாயிலில் தனது இரு முன்னங்கால்களையும் நீட்டியபடி இருந்தது. அவர்களுக்கு ஏற்பட்டதே அதற்கும் ஏற்பட்டது.

அவர்கள் நம்பிக்கையாளர்களாகவும் உறுதியானவர்களாகவும் இருந்தார்கள்; அவர்களுடைய செலவுக்கான பணம் அவர்களுடைய தலைகளுக்கு அருகில் இருந்தது.

மறுநாள் தக்யானூஸ் அவர்கள் காணாமல் போனதைக் கவனித்து, அவர்களைத் தேடியும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. அவன் சிலரிடம், «சென்றுவிட்ட இந்த இளைஞர்களின் நிலை எனக்கு வருத்தத்தை அளிக்கிறது. என் விஷயத்தைப் பற்றிய அவர்களுடைய அறியாமையால், நான் அவர்கள் மீது கோபமாக இருக்கிறேன் என்று அவர்கள் நினைத்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் மனம் திருந்தி, என் தெய்வங்களை வணங்கியிருந்தால், நான் அவர்களைக் கடுமையாக நடத்தமாட்டேன்» என்றான்.

நகரின் தலைவர்கள், «குற்றம் புரிந்த, கட்டுப்பாட்டை மீறிய இந்த மக்களிடம் இரக்கம் காட்டுவதற்கு நீங்கள் தகுதியானவர் அல்ல. அவர்களுக்கு நீங்கள் கால அவகாசம் கொடுத்திருந்தீர்கள்; விரும்பியிருந்தால் அந்தக் காலத்துக்குள் அவர்கள் திரும்பியிருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் மனம் திருந்தவில்லை» என்றார்கள். இதைக் கேட்டதும் அவன் கடும் கோபமடைந்தான்.

பின்னர் அவர்களுடைய தந்தையரை அழைத்து வரச் செய்து, «எனக்குக் கீழ்ப்படியாத உங்கள் கலகக்கார மகன்கள் எங்கே?» என்று கேட்டான். அவர்கள், «நாங்கள் உமக்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருக்கவில்லை. உமது கட்டளையை மீறியவர்களுக்காக எங்களைக் கொல்வது ஏன்?

அவர்கள் எங்களுடைய பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு, நகரின் சந்தைகளில் செலவழித்து, பின்னர் ‘பக்லூஸ்’ எனப்படும் மலைக்குச் சென்றார்கள்» என்றார்கள்.

அவர்கள் அவ்வாறு கூறியபோது, அவன் அவர்களை விடுவித்தான். அந்த இளைஞர்களுக்கு என்ன செய்வது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அப்போது, குகையை அடைத்து அவர்களை உள்ளே மூடிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை அல்லாஹ் அவனுடைய மனத்தில் ஏற்படுத்தினான். அல்லாஹ் அவர்களுக்குக் கண்ணியமளித்து, அவர்களுக்குப் பிறகு வரவிருக்கும் ஒரு சமூகத்துக்கு அவர்களை ஓர் அத்தாட்சியாக ஆக்கவும், மறுமை நாள் எவ்விதச் சந்தேகமுமின்றி வரப்போகிறது என்றும், கப்ருகளில் இருப்பவர்களை அல்லாஹ் உயிர்த்தெழுப்புவான் என்றும் அவர்களுக்கு விளக்கவும் நாடினான்.

எனவே தக்யானூஸ், குகையை அடைக்கும்படி கட்டளையிட்டான். «அவர்கள் பசியாலும் தாகத்தாலும் இறந்துபோகும்படி அவர்களை அப்படியே குகைக்குள் விட்டுவிடுங்கள். அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த குகையே அவர்களுடைய கல்லறையாகட்டும்» என்றான். அவன், அவர்கள் விழித்திருந்து தங்களுக்கு என்ன செய்யப்படுகிறது என்பதை அறிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைத்தான்.

ஆனால் அல்லாஹ் அவர்களுடைய உயிர்களை உறக்கத்தின் நிலையில் கைப்பற்றியிருந்தான். அவர்களுடைய நாய் குகை வாயிலில் இரு முன்னங்கால்களையும் நீட்டியிருந்தது. அவர்களுக்கும் அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட நிலை ஏற்பட்டிருந்தது; அவர்கள் வலப்பக்கமும் இடப்பக்கமும் புரட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பின்னர் தக்யானூஸ் மன்னனின் அரண்மனையில், தங்கள் நம்பிக்கையை மறைத்திருந்த இரண்டு நம்பிக்கையாளர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவரின் பெயர் «யந்தரூஸ்» (يندروس), மற்றவரின் பெயர் «ரூனாஸ்» (روناس). அந்த இளைஞர்களின் கதை, பரம்பரை, பெயர்கள் மற்றும் செய்திகளை ஈயத்தாலான ஒரு பலகையில் எழுதி, அதை செம்புப் பெட்டியில் வைத்து, அந்தப் பெட்டியைச் சுவருக்குள் பதிக்க அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்தார்கள். «மறுமை நாளுக்கு முன் அல்லாஹ் இந்த இளைஞர்களைக் குறித்து நம்பிக்கையுள்ள ஒரு சமூகத்துக்கு வெளிப்படுத்தக்கூடும்.

அந்தச் செய்தியை அவர்கள் வாசித்து அறிந்துகொள்வார்கள்» என்று கூறி அவ்வாறு செய்தார்கள். தக்யானூஸும் அவனுடைய மக்களும் தங்களுக்கான காலத்தை வாழ்ந்து இறந்தார்கள்; அவர்களுக்குப் பின்னர் பல தலைமுறைகள் கடந்தன; மன்னர்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராக ஆட்சி செய்தார்கள்.

உபைத் இப்னு உமைர் (عبيد بن عمير) கூறினார்: குகைவாசிகள் பட்டை அணிந்தவர்களாகவும், கைகளில் வளையல்கள் அணிந்தவர்களாகவும், நீண்ட தலைமுடியுடையவர்களாகவும் இருந்த இளைஞர்கள். அவர்களுடன் வேட்டையாடும் நாய் இருந்தது. அவர்கள் ஒரு பெரிய விழாவுக்காக அழகிய ஆடைகளை அணிந்து, ஊர்வலத்துடன் புறப்பட்டார்கள். தாங்கள் வணங்கிய தெய்வங்களையும் எடுத்துச் சென்றார்கள்.

அல்லாஹ் அவர்களுடைய உள்ளங்களில் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியிருந்தான். அவர்களில் ஒருவர் மன்னனின் அமைச்சராக இருந்தார். அவர்கள் நம்பிக்கை கொண்டார்கள்; ஒவ்வொருவரும் தன் நம்பிக்கையை மறைத்துக்கொண்டார். «இந்த மக்களிடமிருந்து நாம் வெளியேறிவிட்டால், அவர்கள் செய்த குற்றத்துக்காக நமக்கு தண்டனை ஏற்படாது» என்று தங்களுக்குள் கூறிக்கொண்டார்கள்.

அவர்களில் ஒரு இளைஞன் முதலில் வெளியேறி, ஒரு மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்தான். பின்னர் மற்றொருவன் வெளியே வந்து அவனைத் தனியாகக் கண்டான். தானும் அவனைப் போன்ற நிலைப்பாட்டில் இருக்கக்கூடும் என்று எண்ணினான்; ஆனால் அதை வெளிப்படுத்தவில்லை. பின்னர் இன்னொருவன் வெளியே வந்தான்; அவர்கள் ஒரே இடத்தில் கூடினார்கள்.

«நீங்கள் இங்கே கூடிவந்தது ஏன்?» என்று ஒருவர் மற்றவரிடம் கேட்டார். ஒவ்வொருவரும் தம் உயிருக்கு அஞ்சி, தன் நம்பிக்கையை மற்றவரிடமிருந்து மறைத்திருந்தார். பின்னர், «ஒவ்வொரு இளைஞனும் தனித்தனியாகத் தன் தோழனுடன் பேசட்டும்; ஒருவன் தன் இரகசியத்தை அவனிடம் தெரிவிக்கட்டும்» என்று முடிவுசெய்தார்கள்.

அவ்வாறு செய்தபோது, அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நம்பிக்கையில் இருந்தது தெரியவந்தது. அவர்களுக்கு அருகில் மலையில் ஒரு குகையும் இருந்தது. «நாம் அந்தக் குகையில் ஒதுங்குவோம்; உங்கள் இறைவன் தன் அருளை உங்களுக்காக விரிவாக்குவான்» என்று ஒருவர் மற்றவரிடம் கூறினார். வேட்டையாடும் நாயுடன் அவர்கள் குகைக்குள் நுழைந்தார்கள்.

அவர்கள் முன்னூறு ஆண்டுகள் உறங்கினார்கள்; மேலும் ஒன்பது ஆண்டுகள் அதிகமாகின. அவர்களுடைய மக்கள் அவர்களைக் காணாமல் தேடினார்கள்; ஆனால் அல்லாஹ் அவர்கள் சென்ற வழித்தடங்களையும் குகையையும் அவர்களுக்குத் தெரியாமல் மறைத்தான். அவர்கள் பலகையில், «இன்னார், இன்னார், இன்னார் — எங்கள் மன்னர்களின் மகன்கள். இன்ன மாதத்தில், இன்ன ஆண்டில், இன்னாரின் ஆட்சியில் அவர்கள் காணாமல் போனார்கள்» என்று அவர்களுடைய பெயர்களையும் பரம்பரையையும் எழுதினார்கள்.

அந்தப் பலகையை மன்னனின் களஞ்சியத்தில் வைத்து, «இதற்குப் பின்னர் ஒரு முக்கியமான நிகழ்வு இருக்கும்» என்றார்கள். அந்த மன்னன் இறந்தான்; தலைமுறைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்தன.

வஹ்ப் இப்னு முனப்பிஹ் (وهب بن منبه) கூறினார்: ஈசா (அலை) அவர்களின் சீடர்களில் ஒருவர் குகைவாசிகள் வாழ்ந்த நகரத்துக்கு வந்தார். நகருக்குள் நுழைய விரும்பியபோது, அதன் வாயிலில் ஒரு சிலை இருப்பதாகவும், நகருக்குள் நுழையும் ஒவ்வொருவரும் அதற்கு ஸஜ்தா செய்ய வேண்டும் என்றும் அவரிடம் கூறப்பட்டது. அவர் நகருக்குள் நுழைய விரும்பவில்லை. எனவே நகருக்கு அருகிலிருந்த குளியலிடத்துக்குச் சென்று, அதன் உரிமையாளரிடம் கூலிக்கு வேலை செய்தார்.

குளியலிடத்தின் உரிமையாளர் அவரிடம் நன்மையைக் கண்டதால், அவரைத் தன்னிடம் நெருக்கமாக வைத்துக்கொண்டார். நகரிலிருந்த இளைஞர்கள் அவரிடம் வந்து, வானம் மற்றும் பூமியின் செய்திகளையும் மறுமையின் செய்திகளையும் கேட்டார்கள். அவர் அவற்றை அவர்களிடம் கூறினார்; அவர்கள் நம்பி, அவரை உண்மையென ஏற்றுக்கொண்டார்கள். இரவு நேரம் தன்னுடையது என்றும், அதற்கும் தொழுகைக்கும் இடையில் யாரும் குறுக்கிடக் கூடாது என்றும் அவர் குளியலிடத்தின் உரிமையாளரிடம் நிபந்தனை விதித்திருந்தார். அப்படியே இருந்து வந்தார்.

ஒருநாள் மன்னனின் மகன் ஒரு பெண்ணுடன் வந்து குளியலிடத்துக்குள் சென்றான். சீடர் அவனைக் கடிந்துகொண்டு, «நீ மன்னனின் மகன்; இவளுடன் இங்கு நுழைகிறாயா?» என்றார். அவன் வெட்கப்பட்டு வெளியேறினான். மற்றொரு முறை மீண்டும் வந்தபோதும் அவர் அதையே கூறினார்.

அவன் அவரைத் திட்டி, கண்டித்தான்; ஆனாலும் அவர் அதைக் கவனிக்கவில்லை. இறுதியில் அவனும் அந்தப் பெண்ணும் ஒன்றாகக் குளியலிடத்துக்குள் சென்றபோது இருவரும் அங்கே இறந்தார்கள். மன்னனிடம், «குளியலிடத்தின் உரிமையாளர் உங்கள் மகனைக் கொன்றுவிட்டார்» என்று கூறப்பட்டது. மன்னன் அவரைத் தேடினான்; அவரைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

அவர் தப்பியோடினார். «அவருடன் நெருக்கமாக இருந்தவர்கள் யார்?» என்று மன்னன் கேட்டான். அந்த இளைஞர்களின் பெயர்கள் கூறப்பட்டன. அவர்களைத் தேடியபோது, அவர்கள் நகரத்திலிருந்து வெளியேறினார்கள். அதே நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்த ஒரு தோழரை வழியில் சந்தித்தார்கள்.

அவனும் அவனுடைய நாயும் அவர்களுடன் சென்றனர். இரவு அவர்களைச் சூழ்ந்தபோது, அவர்கள் குகையை அடைந்து உள்ளே நுழைந்தார்கள். «அல்லாஹ் நாடினால், காலையில் எழுந்து என்ன செய்யலாம் என்று முடிவெடுப்போம்» என்றார்கள். அல்லாஹ் அவர்கள்மீது உறக்கத்தை ஏற்படுத்தினான்.

மன்னன் தன் வீரர்களுடன் அவர்களைத் தேடிப் புறப்பட்டு, இறுதியில் அவர்களைக் கண்டுபிடித்தான். அவர்கள் இருந்த குகைக்குள் நுழைய முயன்றபோது, ஒரு மனிதன் அச்சமடைந்து உள்ளே செல்ல முடியவில்லை; வேறு எவராலும் அதற்குள் நுழைய இயலவில்லை. அவர்களில் ஒருவர், «அவர்களை உங்களால் பிடிக்க முடிந்திருந்தால், அவர்களைக் கொன்றிருப்பீர்களா?» என்று மன்னனிடம் கேட்டான்.

«ஆம்» என்றான் அவன். «அப்படியானால் குகையின் வாயிலை மூடி, அவர்களை அதற்குள் அடைத்துவிடுங்கள்» என்றான். பின்னர் மழையால் பாதிக்கப்பட்ட ஓர் இடையன் குகையை அடைந்தான். «இந்தக் குகையைத் திறந்து, என் ஆடுகளை மழையிலிருந்து பாதுகாப்பாக உள்ளே விட்டால் நன்றாக இருக்கும்» என்று நினைத்தான்.

அவன் தொடர்ந்து முயற்சி செய்து, குகையைத் திறந்தான். மறுநாள் காலை அல்லாஹ் அவர்களுடைய உயிர்களை அவர்களிடம் திருப்பினான்.

முஹம்மது இப்னு இஸ்ஹாக் கூறினார்: பின்னர் அந்த நாட்டை «பீத்ரூஸ்» (بيدروس) எனப்பட்ட ஒரு நல்ல மன்னன் ஆட்சி செய்தான். அவன் அறுபத்தெட்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான். அவனுடைய ஆட்சியில் மக்கள் பல குழுக்களாகப் பிரிந்தார்கள். அவர்களில் சிலர் அல்லாஹ்வை நம்பி, மறுமை நாள் உண்மை என்பதை அறிந்திருந்தார்கள்; சிலர் அதை மறுத்தார்கள்.

நல்ல மன்னனுக்கு அது பெரும் கவலையை ஏற்படுத்தியது. மறுமை நாளை மறுத்து, «இவ்வுலக வாழ்க்கையைத் தவிர வேறு வாழ்க்கை இல்லை; ஆன்மாக்கள் மட்டுமே உயிர்த்தெழுப்பப்படும், உடல்கள் உயிர்த்தெழுப்பப்படமாட்டா» என்று கூறியவர்கள் அதிகரித்து, உண்மையாளர்களை விட மேலோங்குவதைப் பார்த்து அவன் அழுது, அல்லாஹ்விடம் பணிந்து மிகுந்த துயரமடைந்தான். மக்களிடையே நல்லவர்களாகவும் தலைவர்களாகவும் கருதியவர்களிடம் அவன் தூதர்களை அனுப்பினான். அவர்களோ மறுமை நாளை மறுத்து, மக்களை உண்மையிலிருந்தும் சீடர்களின் மார்க்கத்திலிருந்தும் கிட்டத்தட்ட திருப்பிவிட்டார்கள்.

இதைக் கண்ட நல்ல மன்னன் தன் வீட்டுக்குள் நுழைந்து கதவை மூடிக்கொண்டான். கரடுமுரடான ஆடையை அணிந்து, அதன் கீழே சாம்பலைப் பரப்பி அதன்மீது அமர்ந்தான். நீண்ட காலம் இரவும் பகலும் அல்லாஹ்விடம் பணிந்து அழுதுகொண்டே, «என் இறைவா! இவர்களுக்கிடையிலுள்ள கருத்து வேறுபாட்டை நீ காண்கிறாய்.

அவர்களுக்கு ஓர் அத்தாட்சியை அனுப்பி, உண்மையைத் தெளிவுபடுத்துவாயாக!» என்று வேண்டினான்.

அடியார்கள் அழிவதை விரும்பாத அளவற்ற அருளாளனான அல்லாஹ், குகைவாசி இளைஞர்களை வெளிப்படுத்தவும், அவர்களின் செய்தியை மக்களுக்குத் தெளிவுபடுத்தவும், அவர்களை மக்களுக்கோர் அத்தாட்சியாக ஆக்கவும் நாடினான். இதன் மூலம் மறுமை நாள் எவ்விதச் சந்தேகமுமின்றி வரப்போகிறது என்பதை அவர்கள் அறிய வேண்டும்; நல்லடியாரான பீத்ரூஸின் பிரார்த்தனைக்கு விடையளித்து, அவன்மீது தன் அருட்கொடையை நிறைவுசெய்யவும், சிதறிப்போயிருந்த நம்பிக்கையாளர்களை ஒன்றிணைக்கவும் நாடினான்.

குகை இருந்த ஊரைச் சேர்ந்த «ஔலியானூஸ்» (أوليانوس) எனப்பட்ட ஒருவனின் உள்ளத்தில், குகை வாயிலிலிருந்த கட்டிடத்தை இடித்து, அதன் கற்களால் தன் ஆடுகளுக்கான கொட்டகை அமைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை அல்லாஹ் ஏற்படுத்தினான். அவன் இரண்டு இளைஞர்களைக் கூலிக்கு அமர்த்தினான். அவர்கள் அந்தக் கற்களை எடுத்துக் கொட்டகை கட்டத் தொடங்கினார்கள். குகை வாயிலிலிருந்த அனைத்துக் கற்களையும் அகற்றி, குகையின் வாசலைத் திறந்தார்கள்.

அல்லாஹ் மக்களை அச்சத்தின் மூலம் அவர்களிடம் நெருங்கவிடாமல் தடுத்தான்.

குகையின் வாயில் திறக்கப்பட்டபோது, வல்லமையும் ஆட்சியும் உடையவனும், இறந்தவர்களை உயிர்ப்பிப்பவனுமான அல்லாஹ், அந்த இளைஞர்கள் குகைக்குள் எழுந்து அமர அனுமதித்தான். அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அமர்ந்தார்கள்; அவர்களுடைய முகங்கள் ஒளிவீசின; உள்ளங்கள் அமைதியாக இருந்தன. ஒருவர் மற்றவருக்கு ஸலாம் கூறினார். இரவில் உறங்கி காலையில் எழுந்துகொள்வது வழக்கமாக இருந்த நேரத்திலேயே இப்போதும் உறக்கத்திலிருந்து எழுந்ததுபோல் இருந்தது.

பின்னர் அவர்கள் எழுந்து, வழக்கம்போலத் தொழுதார்கள். அவர்கள் உறங்கியபோது இருந்த தோற்றத்திலிருந்து அவர்களுடைய முகங்களிலோ நிறங்களிலோ எந்த மாற்றத்தையும் அவர்கள் காணவில்லை. தக்யானூஸ் தங்களைத் தேடிக்கொண்டிருப்பதாகவே அவர்கள் நினைத்தார்கள். தொழுகையை முடித்ததும், அவர்களுடைய உணவுப் பொருட்களை வாங்கிவந்த தம்லீகாவிடம், «நேற்று மாலை இங்கு வந்த அந்தக் கொடுங்கோலனிடம் மக்கள் எங்களைப் பற்றியும், எங்கள் விஷயத்தைக் குறித்தும் என்ன பேசினார்கள் என்று எங்களுக்குச் சொல்» என்றார்கள்.

அவர்கள் முன்பு உறங்கியதைப் போலவே உறங்கியதாக நினைத்திருந்தார்கள். ஆனால் தாங்கள் வழக்கத்தைவிட நீண்ட நேரம் உறங்கியதாக அவர்களுக்குத் தோன்றியது. அதனால், «நாம் எவ்வளவு நேரம் உறங்கினோம்?» என்று ஒருவருக்கொருவர் கேட்டார்கள். «ஒரு நாள் அல்லது அதில் சிறிது நேரம்» என்று கூறினார்கள்.

பின்னர், «நாம் எவ்வளவு நேரம் தங்கியிருந்தோம் என்பதை உங்கள் இறைவனே நன்கு அறிவான்» என்றார்கள். அவர்களுடைய மனதில் அந்தக் காலம் மிகக் குறைவானதாகவே தோன்றியது.

தம்லீகா அவர்களிடம், «நகரில் உங்களைத் தேடினார்கள்; நீங்கள் காணப்படவில்லை. இன்று உங்களைக் கொண்டுவரப் போகிறார்கள். பின்னர் போலித் தெய்வங்களுக்குப் பலியிடுவீர்கள் அல்லது அவர்கள் உங்களைக் கொன்றுவிடுவார்கள். அதன் பிறகு அல்லாஹ் நாடுவதைச் செய்வான்» என்றான்.

மாக்ஸல்மீனா அவர்களிடம், «என் சகோதரர்களே! நீங்கள் அல்லாஹ்வைச் சந்திக்கப்போகிறீர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். அல்லாஹ்வின் பகைவன் உங்களை அழைக்கும்போது, உங்கள் நம்பிக்கைக்குப் பிறகு நிராகரிப்பாளர்களாகிவிடாதீர்கள்» என்றார். பின்னர் அவர்கள் தம்லீகாவிடம், «நகரத்துக்குச் சென்று, எங்களைப் பற்றி அங்கே என்ன பேசுகிறார்கள், தக்யானூஸைப் பற்றியும் என்ன கூறுகிறார்கள் என்று கவனித்து வா.

யாரும் உன்னை அறியாதபடி எச்சரிக்கையாக இரு. எங்களுக்கு உணவு வாங்கிவா; ஏனெனில் நாங்கள் பசியுடன் இருக்கிறோம். முன்பு நீ கொண்டுவந்த உணவைவிட அதிகமாகவும் வாங்கிவா» என்றார்கள்.

தம்லீகா வழக்கம்போல் செய்தான். தன் ஆடைகளைக் கழற்றி, தன்னை மறைத்துக்கொள்ளும் ஆடைகளை அணிந்து, வெள்ளிக் காசுகளை எடுத்தான். குகை வாயிலைக் கடக்கும்போது, அதன் வாயிலிலிருந்த கற்கள் அகற்றப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு வியந்தான். ஆனால் அவற்றைக் கவனிக்காமல் தொடர்ந்து சென்றான்.

யாரேனும் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொள்வார்கள் என்று அஞ்சி, நகருக்குள் மறைவாக நுழைந்தான். தக்யானூஸும் அவனுடைய மக்களும் முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இறந்துவிட்டார்கள் என்பதை அவன் அறியவில்லை. நகரின் வாயிலை அடைந்தபோது, பார்வையை உயர்த்தி, நம்பிக்கை மேலோங்கியிருக்கும் நகரங்களில் நம்பிக்கையாளர்களுக்குரிய அடையாளத்தை வாயிலின் உச்சியில் கண்டான். அதைக் கண்டு வியந்து, மறைந்தபடி அதைப் பார்த்தான்; வலப்பக்கமும் இடப்பக்கமும் நோக்கினான்.

பின்னர் அந்த வாயிலை விட்டுவிட்டு வேறொரு வாயிலுக்குச் சென்றான். அங்கேயும் அதே அடையாளத்தைக் கண்டான். அவனுக்குத் தெரிந்த நகரம் இதுவல்லவோ என்று தோன்றியது. முன்பு பார்த்திராத பல புதிய மனிதர்களையும் கண்டான். வியப்புடன் நடந்து சென்ற அவனுக்குத் தான் குழப்பத்தில் இருப்பதுபோல் தோன்றியது.

பின்னர் வந்த வாயிலுக்கே திரும்பி, தனக்குள் வியந்து, «இது என்ன? நேற்று மாலை நம்பிக்கையாளர்கள் இந்த அடையாளத்தை மறைத்தும், மறைவாகவும் வைத்திருந்தார்களே! இன்று அது வெளிப்படையாக இருக்கிறது. ஒருவேளை நான் உறங்குகிறேனா?» என்று கூறினான்.

ஆனால் தான் உறங்கவில்லை என்பதையும் உணர்ந்தான். தன் மேலாடையைத் தலையில் போட்டுக்கொண்டு நகருக்குள் நுழைந்தான். நகரின் சந்தையில் நடந்து சென்றபோது, மக்கள் ஈசா இப்னு மர்யம் (عيسى ابن مريم) அவர்களின் பெயரால் சத்தியம் செய்வதைக் கேட்டான். அவனுடைய குழப்பம் மேலும் அதிகரித்தது.

நகரின் சுவரில் சாய்ந்து நின்று, «அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இது என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நேற்று மாலை பூமியில் ஈசா இப்னு மர்யம் அவர்களின் பெயரைக் கூறிய எவரும் கொல்லப்பட்டிருப்பார்; ஆனால் இன்று காலையில் ஒவ்வொருவரும் அவருடைய பெயரைக் கூறுகிறார்கள்; யாரும் அஞ்சவில்லை. நான் அறிந்த நகரம் இதுவல்லவோ?

எங்கள் நகரத்துக்கு அருகில் எனக்குத் தெரிந்த வேறு நகரம் எதுவும் இல்லை» என்று தனக்குள் கூறினான்.

அவன் குழப்பத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தபோது, ஒரு இளைஞனைச் சந்தித்து, «இளைஞனே! இந்த நகரத்தின் பெயர் என்ன?» என்று கேட்டான். «அதன் பெயர் அஃப்ஸூஸ்» என்றான் அவன். «எனக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதோ, அல்லது என் புத்தியை இழக்கச் செய்த ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்துவிட்டதோ!

இங்கிருந்து விரைவாக வெளியேறி, அவமானப்படுவதற்கோ அல்லது தீங்கு ஏற்பட்டு அழிவதற்கோ முன்பே போய்விட வேண்டும்» என்று தம்லீகா தனக்குள் கூறினான். பின்னர் அவன் சுதாரித்து, «இந்த நகரத்திலிருந்து யாரும் என்னை அடையாளம் காண்பதற்கு முன் விரைவாக வெளியேறுவது எனக்கு எளிதாக இருக்கும்» என்றான்.

அவன் உணவு விற்பவர்களிடம் சென்று, தன்னிடமிருந்த வெள்ளிக் காசுகளை ஒருவனிடம் கொடுத்து, «இந்தக் காசுகளுக்குச் சாப்பாட்டுப் பொருட்களை எனக்கு விற்பாயாக» என்றான். அந்த மனிதன் காசுகளை எடுத்து, அதன் வடிவத்தையும் பொறிப்பையும் பார்த்து வியந்தான். பின்னர் அதைத் தன் நண்பனிடம் கொடுத்தான். அவனும் பார்த்தான்.

அவர்கள் ஒருவர் மற்றவரிடம் காசுகளை மாற்றி மாற்றிப் பார்த்து வியந்தார்கள். பின்னர் ஆலோசனை செய்து, «இவன் நீண்ட காலத்துக்கு முன்பே பூமியில் புதைக்கப்பட்டிருந்த புதையலைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறான்» என்று ஒருவருக்கொருவர் கூறினார்கள். அவர்கள் தன்னைப் பற்றிப் பேசுவதைப் பார்த்த தம்லீகா கடுமையாக அஞ்சினான். தன்னை அடையாளம் கண்டுவிட்டார்கள் என்றும், தக்யானூஸ் மன்னனிடம் கொண்டுபோகப் போகிறார்கள் என்றும் நினைத்து நடுங்கினான்.

வேறு சிலரும் அவனிடம் வந்து, யார் என்று தெரிந்துகொள்ள முயன்றார்கள். அவர்களிடம் அவன் மிகுந்த அச்சத்துடன், «என்னிடம் இருந்த காசுகளை நீங்கள் எடுத்துவிட்டீர்கள்; அவற்றை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் உணவு எனக்குத் தேவையில்லை» என்றான். அவர்கள், «இளைஞனே!

நீ யார்? உனக்கு என்ன ஆயிற்று? பழைய காலத்து புதையலை நீ கண்டுபிடித்திருக்கிறாய்; அதை எங்களிடமிருந்து மறைக்க விரும்புகிறாய். எங்களுடன் வா; அதை எங்களுக்குக் காட்டு. நீ கண்டுபிடித்ததிலிருந்து உனக்கும் பங்கு தருகிறோம். இல்லையெனில் உன்னை ஆட்சியாளரிடம் ஒப்படைப்போம்; அவர் உன்னைக் கொன்றுவிடுவார்» என்றார்கள்.

இதைக் கேட்டதும், «நான் அஞ்சிய அனைத்திலும் சிக்கிக்கொண்டேன்» என்று அவன் தனக்குள் கூறினான்.

அவர்கள், «இளைஞனே! நீ கண்டுபிடித்ததை மறைக்க முடியாது» என்றார்கள். அவர்களிடம் என்ன சொல்வது என்று தம்லீகாவுக்குத் தெரியவில்லை; பதிலளிக்க முடியாமல் அஞ்சினான். அவன் பேசாமல் இருப்பதைக் கண்ட அவர்கள், அவனுடைய மேலாடையை எடுத்து அவனுடைய கழுத்தில் போட்டார்கள்.

பின்னர் நகரின் தெருக்களில் அவனை இழுத்துச் சென்றார்கள். அவனிடம் புதையல் இருப்பதாக நகரில் செய்தி பரவியது. நகரிலிருந்த சிறியவர் முதல் பெரியவர் வரை அனைவரும் அவனைச் சுற்றி, «அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இந்த இளைஞன் இந்த நகரத்தைச் சேர்ந்தவன் அல்ல.

இவனை இங்கே நாங்கள் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை; அறிந்ததும் இல்லை» என்றார்கள். தம்லீகா என்ன சொல்வது என்று அறியாமல் நின்றான். அவனுடைய தந்தையும் சகோதரர்களும் நகரிலேயே இருப்பார்கள் என்றும், நகரின் தலைவர்களில் ஒருவரான தன் குடும்பத்தினர் செய்தி கேள்விப்பட்டதும் வந்து தன்னை விடுவிப்பார்கள் என்றும் உறுதியாக நம்பினான்.

அவன் குழப்பத்தில் நின்று, தன் குடும்பத்தினர் எப்போது வந்து இவர்களிடமிருந்து தன்னை மீட்பார்கள் என்று காத்திருந்தபோது, அவர்களால் பிடிக்கப்பட்டு நகரின் காரியங்களை நிர்வகித்துவந்த இரண்டு தலைவர்களிடம் கொண்டுசெல்லப்பட்டான். அவர்கள் இருவரும் நல்ல மனிதர்கள்; ஒருவரின் பெயர் «அரியூஸ்» (أريوس), மற்றவரின் பெயர் «தந்தியூஸ்» (طنطيوس). அவர்களிடம் கொண்டுசெல்லப்பட்டபோது, தன்னைத் தக்யானூஸ் என்ற கொடுங்கோலனிடம் கொண்டுசெல்கிறார்கள் என்று தம்லீகா நினைத்தான். வலப்பக்கமும் இடப்பக்கமும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

மக்கள் அவனைப் பைத்தியக்காரனைப் போல கேலி செய்தார்கள். தம்லீகா அழுதான். பின்னர் வானத்தை நோக்கித் தலையை உயர்த்தி, «வானத்துக்கும் பூமிக்கும் இறைவனே! இன்று என்மீது பொறுமையைப் பொழிவாயாக; இந்தக் கொடுங்கோலனிடம் என்னை உறுதிப்படுத்துவதற்காக உன்னிடமிருந்து ஓர் ஆவியை என்னுடன் அனுப்புவாயாக» என்று தனக்குள் வேண்டினான்.

அவன் அழுதுகொண்டே, «என் சகோதரர்களிடமிருந்து என்னைப் பிரித்துவிட்டார்கள். நான் அனுபவித்ததை அவர்கள் அறிந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்! அவர்கள் அறிந்திருந்தால், நாம் அனைவரும் இந்தக் கொடுங்கோலனுக்கு முன் ஒன்றாக நின்றிருப்போம். நாங்கள் ஒன்றாக இருப்போம் என்றும், அல்லாஹ்வை நிராகரிக்கவோ அவனுக்கு எதையும் இணைவைக்கவோ மாட்டோம் என்றும் உறுதிமொழி எடுத்திருந்தோமே!

என்னை அவர்களிடமிருந்து பிரித்துவிட்டார்கள்; இனி அவர்கள் என்னைப் பார்க்கமாட்டார்கள்; நானும் அவர்களை ஒருபோதும் பார்க்கமாட்டேன். வாழ்விலும் மரணத்திலும் பிரியமாட்டோம் என்று நாங்கள் உறுதி செய்திருந்தோமே!» என்று மனத்துக்குள் கூறினான். தம்லீகா தன் தோழர்களிடம் திரும்பி வந்து, அவர்களிடம் தெரிவித்தபோது, அவன் மனத்தில் எழுந்திருந்த எண்ணங்கள் இவைதான்.

இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே அவன் நல்லவர்களான அரியூஸ் மற்றும் தந்தியூஸிடம் கொண்டுசெல்லப்பட்டான்.

தக்யானூஸிடம் தன்னை அழைத்துச் செல்லவில்லை என்பதை அறிந்ததும், தம்லீகா அமைதியடைந்தான்; அழுகையும் நின்றது. அரியூஸ் காசுகளை எடுத்து, அவற்றைப் பார்த்து வியந்தான். அவர்களில் ஒருவர், «இளைஞனே! நீ கண்டுபிடித்த புதையல் எங்கே?» என்று கேட்டார்.

தம்லீகா, «நான் புதையலைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. இவை என் தந்தையருடைய காசுகள்; இந்த நகரத்தின் பொறிப்பும் வடிவமுமே இவற்றில் உள்ளன. ஆனால் எனக்கு என்ன நடந்தது, உங்களிடம் என்ன கூறுவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை» என்றான். அவர்களில் ஒருவர், «அப்படியானால் நீ யார்?»

என்று கேட்டார். «நான் இந்த நகரத்தைச் சேர்ந்தவன் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன்» என்றான் தம்லீகா. அவர்கள், «உன் தந்தை யார்? இந்த நகரில் உன்னை யார் அறிவார்கள்?» என்று கேட்டார்கள். அவன் தன் தந்தையின் பெயரைக் கூறினான்; ஆனால் அவனையோ அவன் தந்தையையோ அறிந்தவர் எவரும் அங்கே இல்லை.

அவர்களில் ஒருவர், «நீ பொய் சொல்கிறாய்; உண்மையை எங்களிடம் கூறவில்லை» என்றார். தம்லீகாவுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல், தலையைக் குனிந்து தரையைப் பார்த்தான். அருகிலிருந்த சிலர், «இவன் பைத்தியக்காரன்» என்றார்கள். வேறு சிலர், «இவன் பைத்தியக்காரன் அல்ல; உங்களிடமிருந்து தப்பிக்கத் திட்டமிட்டு தன்னை முட்டாளாக்கிக்கொள்கிறான்» என்றார்கள்.

அவர்களில் ஒருவர் அவனை உற்றுப் பார்த்து, «உன் தந்தையின் சொத்து என்றும், இந்தக் காசுகளின் பொறிப்பும் வடிவமும் உன்னுடையது என்றும் கூறி, நாங்கள் உன்னை அனுப்பிவிடுவோம் என்று நினைக்கிறாயா? இவற்றின் வடிவம் முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலானது. ஆனால் நீ இளைஞனாக இருக்கிறாய். எங்களை ஏமாற்றி, கேலி செய்யலாம் என்று நினைக்கிறாயா?

நாங்கள் பார்ப்பதுபோல் முதியவர்கள்; உன்னைச் சுற்றி நகரின் தலைவர்களும் ஆட்சியாளர்களும் இருக்கிறார்கள்; இந்த நகரின் களஞ்சியங்கள் எங்கள் கையில் உள்ளன. இந்த வகை காசுகளில் ஒரு திர்ஹமோ தினாரோ கூட எங்களிடம் இல்லை. நீ கண்டுபிடித்த புதையலை ஒப்புக்கொள்ளும் வரை உன்னை கடுமையாகச் சித்திரவதை செய்து, கட்டிவைக்குமாறு நான் உத்தரவிடுவேன் என்று நினைக்கிறேன்» என்றார்.

அவர் அவ்வாறு கூறியதும் தம்லீகா, «உங்களிடம் ஒன்றைக் கேட்கிறேன். அதற்குப் பதில் கூறினால், என்னிடம் உள்ள செய்தியை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்» என்றான். «கேள்; உன்னிடம் எதையும் மறைக்கமாட்டோம்» என்றார்கள் அவர்கள். «மன்னன் தக்யானூஸுக்கு என்ன ஆனது?»

என்று கேட்டான் தம்லீகா. அவர்கள், «இன்று பூமியின் மேல் தக்யானூஸ் என்ற பெயருடைய மன்னன் எவரும் இல்லை. நீண்ட காலத்துக்கு முன்பே இறந்துபோன ஒரு மன்னனாகவே அவன் இருந்தான்; அவனுக்குப் பின்னர் பல தலைமுறைகளும் அழிந்துவிட்டன» என்றார்கள். தம்லீகா, «அப்படியானால் நான் குழப்பத்தில் இருக்கிறேன்; நான் கூறுவதை மக்களில் யாரும் நம்பமாட்டார்கள்.

நாங்கள் இளைஞர்களாக இருந்தோம். சிலைகளை வணங்கவும், போலித் தெய்வங்களுக்குப் பலியிடவும் மன்னன் எங்களை வற்புறுத்தினான். நேற்று மாலை அவனிடமிருந்து தப்பியோடி உறங்கினோம். விழித்தெழுந்ததும் அவர்களுக்காக உணவு வாங்கவும் செய்திகளை விசாரிக்கவும் வெளியே சென்றேன்.

இப்போது நீங்கள் காண்பதுபோல இருக்கிறேன். பென்ஜலூஸ் மலையில் உள்ள குகைக்கு என்னுடன் வாருங்கள்; என் தோழர்களை உங்களுக்குக் காட்டுகிறேன்» என்றான்.

தம்லீகா கூறியதைக் கேட்ட அரியூஸ், «மக்களே! இந்த இளைஞனின் மூலம் அல்லாஹ் உங்களுக்குக் காட்டிய அத்தாட்சியாக இது இருக்கக்கூடும். நாம் இவனுடன் சென்று, இவனுடைய தோழர்களைக் காண்போம்» என்றார். அரியூஸ், அஸ்தியூஸ் (أَسطيوس) ஆகியோர் அவனுடன் சென்றார்கள்.

நகரின் சிறியவர் முதல் பெரியவர் வரை அனைவரும் குகைவாசிகளைப் பார்ப்பதற்காக அவர்களுடன் புறப்பட்டார்கள். தம்லீகா வழக்கமாகக் கொண்டுவரும் அளவுக்குப் பதிலாக, உணவும் பானமும் தாமதமாகிவிட்டதைக் கண்ட குகைவாசிகள், அவன் பிடிக்கப்பட்டு தங்கள் மன்னனான தக்யானூஸிடம் கொண்டுசெல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்கள். அவர்கள் அவ்வாறு நினைத்து அஞ்சிக்கொண்டிருந்தபோது, குதிரைகளின் ஓசையும் கூட்டத்தின் சத்தமும் தங்களை நோக்கி மேலேறி வருவதைக் கேட்டார்கள். தக்யானூஸ் தங்களைப் பிடிக்கத் தனது ஆட்களை அனுப்பியிருக்கிறான் என்று நினைத்தார்கள்.

அவர்கள் தொழுகைக்காக எழுந்து, ஒருவருக்கொருவர் ஸலாம் கூறி, அறிவுரை வழங்கிக்கொண்டார்கள். «நமது சகோதரன் தம்லீகாவிடம் செல்வோம்; அவன் இப்போது கொடுங்கோலனுக்கு முன் இருக்கிறான்; நாம் எப்போது வருவோம் என்று காத்திருக்கிறான்» என்றார்கள். அவர்கள் குகைக்குள் அமர்ந்திருந்தபோது, அரியூஸும் அவருடன் வந்தவர்களும் குகையின் வாயிலில் நின்றிருப்பதை மட்டுமே கண்டார்கள்.

தம்லீகா அவர்களைவிட முன்னதாகக் குகைக்குள் நுழைந்தான். அழுதுகொண்டே வந்த அவனைக் கண்டதும் அவர்கள் அவனுடன் சேர்ந்து அழுதார்கள். பின்னர் அவனுடைய நிலை என்னவென்று கேட்டார்கள். அவன் நடந்த அனைத்தையும் அவர்களிடம் தெரிவித்தான். அப்போது அவர்கள், அந்தக் காலம் முழுவதும் அல்லாஹ்வின் கட்டளையின்படி உறங்கியிருந்ததை அறிந்துகொண்டார்கள்.

மக்களுக்கு ஓர் அத்தாட்சியாகவும், உயிர்த்தெழுதல் உண்மையென்பதற்கான சான்றாகவும், மறுமை நாள் எவ்விதச் சந்தேகமுமின்றி வரப்போகிறது என்பதை மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்தவும் அவர்கள் எழுப்பப்பட்டிருந்தார்கள்.

தம்லீகாவைத் தொடர்ந்து அரியூஸ் உள்ளே வந்தார். வெள்ளி முத்திரையால் முத்திரையிடப்பட்ட செம்புப் பெட்டியைக் கண்டார். குகை வாயிலில் நின்றபடியே, நகரின் தலைவர்களில் ஒருவரை அழைத்து அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தார். அதில் இரண்டு ஈயப் பலகைகள் இருந்தன.

அவற்றில், «மக்ஸல்மீனா, மக்ஷல்மீனா, தம்லீகா, மர்தூனஸ், கஷ்தூனஸ், யப்ரூனஸ், தீமூஸ், பத்யூஸ், ஹாலூஷ் ஆகியோர் தக்யானூஸ் என்ற கொடுங்கோல் மன்னனிடமிருந்து தங்கள் மார்க்கத்துக்காக அஞ்சி தப்பிய இளைஞர்கள். அவன் அவர்களைப் பற்றிய இடத்தை அறிந்ததும், அவர்களைப் பாறைகளால் அடைத்து குகைக்குள் மூடுமாறு கட்டளையிட்டான். அவர்களின் செய்தியையும் நிலையையும், பின்னர் யாராவது அவர்களைக் கண்டறிந்தால் அறிந்துகொள்ளும்படி நாங்கள் எழுதி வைத்தோம்» என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

அதை வாசித்த மக்கள் வியந்து, உயிர்த்தெழுதலுக்கான அத்தாட்சியை அவர்களிடம் காட்டிய அல்லாஹ்வைப் புகழ்ந்தார்கள். அவர்கள் அல்லாஹ்வைப் புகழ்ந்து தஸ்பீஹ் கூறினார்கள். பின்னர் குகைக்குள் சென்று, இளைஞர்கள் அங்கே அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார்கள். அவர்களுடைய முகங்கள் ஒளிவீசின; ஆடைகள் பழுதடையவில்லை.

அரியூஸும் அவருடன் வந்தவர்களும் ஸஜ்தாவில் விழுந்து, அல்லாஹ்வின் அத்தாட்சிகளில் ஓர் அத்தாட்சியைத் தங்களுக்குக் காட்டியதற்காக அவனைப் புகழ்ந்தார்கள். பின்னர் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசினார்கள். அந்த இளைஞர்கள் தக்யானூஸ் மன்னனிடமிருந்து தங்களுக்கு ஏற்பட்டதை அவர்களிடம் தெரிவித்தார்கள்.

பின்னர் அரியூஸும் அவருடன் வந்தவர்களும், தங்கள் நல்ல மன்னன் பீத்ரூஸிடம் விரைந்து வருமாறு தூதரை அனுப்பினார்கள்: «உமது ஆட்சியில் அல்லாஹ் ஏற்படுத்திய அத்தாட்சிகளில் ஒன்றை, உலக மக்களுக்கோர் அத்தாட்சியாக ஆக்கியதை நீர் காண்பதற்காக விரைந்து வாருங்கள். இது மக்களுக்கு ஒளியாகவும், உயிர்த்தெழுதலை உறுதிப்படுத்தும் சான்றாகவும் இருக்கும். முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அல்லாஹ் உறக்க நிலையில் வைத்திருந்த இளைஞர்களை அவன் எழுப்பியிருக்கிறான்.» செய்தி மன்னனை அடைந்ததும், அவனுடைய கவலையும் குழப்பமும் நீங்கின.

அவன், «வானங்களுக்கும் பூமிக்கும் இறைவனான அல்லாஹ்வே! உன்னைப் புகழ்கிறேன்; உன்னையே வணங்குகிறேன்; உனக்கே தஸ்பீஹ் செய்கிறேன். நீ எனக்கு அருள் செய்தாய்; என்மீது கருணை காட்டினாய்; நல்ல மன்னனான ஸ்தன்தீனூஸ் (أسطنطينوس) என் மூதாதையருக்கு ஏற்படுத்திய ஒளியை அணையவிடவில்லை» என்றான்.

நகரின் மக்கள் அதைக் கேள்விப்பட்டபோது, மன்னனைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டார்கள். அவன் அவர்களுடன் அஃப்ஸூஸ் நகரை நோக்கிச் சென்றான். நகர மக்கள் அவர்களை வரவேற்றார்கள்; பின்னர் அனைவரும் குகையை நோக்கி ஏறிச் சென்றார்கள். பீத்ரூஸைக் கண்ட இளைஞர்கள் மகிழ்ந்து, முகங்குப்புற ஸஜ்தாவில் விழுந்தார்கள்.

பீத்ரூஸ் எழுந்து அவர்களைத் தழுவிக்கொண்டு அழுதான். அவர்கள் அவன் முன்னிலையில் தரையில் அமர்ந்து அல்லாஹ்வைத் தஸ்பீஹ் செய்து, அவனைப் புகழ்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். பின்னர் இளைஞர்கள் பீத்ரூஸிடம், «உங்களை அல்லாஹ்விடம் ஒப்படைக்கிறோம். உங்களுக்கு ஸலாம் உண்டாகட்டும்; அல்லாஹ்வின் அருளும் உண்டாகட்டும்.

அல்லாஹ் உம்மையும் உமது ஆட்சியையும் காப்பானாக. மனிதர்களிலும் ஜின்களிலும் உள்ள தீங்கிலிருந்து அல்லாஹ்விடம் உமக்காகப் பாதுகாப்புத் தேடுகிறோம்» என்றார்கள். மன்னன் நின்றுகொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் தங்கள் படுக்கையிடங்களுக்குத் திரும்பி உறங்கினார்கள்; அல்லாஹ் அவர்களுடைய உயிர்களைக் கைப்பற்றினான்.

மன்னன் அவர்களிடம் வந்து, அவர்கள்மீது ஆடைகளைப் போர்த்தி, ஒவ்வொருவரையும் தங்கப் பெட்டியில் வைக்குமாறு கட்டளையிட்டான். இரவு உறங்கியபோது அவர்கள் அவனுடைய கனவில் தோன்றி, «நாங்கள் தங்கத்திலிருந்தோ வெள்ளியிலிருந்தோ படைக்கப்படவில்லை. மண்ணிலிருந்தே படைக்கப்பட்டோம்; மண்ணுக்கே திரும்புவோம். குகையில் நாங்கள் இருந்த மண்ணிலேயே எங்களை விட்டுவிடுங்கள்; அதிலிருந்து அல்லாஹ் எங்களை மீண்டும் எழுப்புவான்» என்றார்கள்.

அப்போது மன்னன் தேக்குமரத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு பெட்டியை வரவழைத்து, அதில் அவர்களை வைத்தான். அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேறியபோது அல்லாஹ் மக்களை அச்சத்தால் தடுத்ததால், யாராலும் அவர்களிடம் நெருங்க முடியவில்லை. மன்னன் குகை வாயிலில் தொழுகை நடத்துவதற்காக ஒரு மஸ்ஜிதைக் கட்டுமாறு கட்டளையிட்டான். அவர்களுக்காகப் பெரிய விழாவையும் ஏற்படுத்தி, ஒவ்வோர் ஆண்டும் அதைக் கொண்டாடுமாறும் கட்டளையிட்டான்.

மேலும் கூறப்பட்டது: தம்லீகா நல்ல மன்னனிடம் கொண்டுசெல்லப்பட்டபோது, மன்னன் அவனிடம், «நீ யார்?» என்று கேட்டான். «நான் இந்த நகரத்தைச் சேர்ந்தவன்» என்று கூறி, நேற்று அல்லது சில நாட்களுக்கு முன்பு வெளியே சென்றதாகவும், தன் வீடு மற்றும் தனக்குத் தெரிந்த மக்களைப் பற்றியும் கூறினான். அவர்களை எவரும் அறியவில்லை.

முற்காலத்தில் சில இளைஞர்கள் காணாமல் போனதாகவும், அவர்களுடைய பெயர்கள் மன்னனின் களஞ்சியத்தில் இருந்த பலகையில் எழுதப்பட்டிருப்பதாகவும் மன்னன் முன்பே கேள்விப்பட்டிருந்தான். அவன் அந்தப் பலகையைக் கொண்டுவரச் செய்தான். அதில் எழுதப்பட்டிருந்த பெயர்களைப் பார்த்தபோது, தம்லீகா அந்தக் குழுவில் ஒருவன் என்பது தெளிவாயிற்று. மன்னன் மற்ற இளைஞர்களின் பெயர்களையும் கூறினான்.

«அவர்கள் என் தோழர்கள்» என்று தம்லீகா கூறினான். இதைக் கேட்டதும் மன்னனும் மக்களும் புறப்பட்டார்கள். அவர்கள் குகையின் வாயிலை அடைந்தபோது, தம்லீகா, «என் தோழர்களிடம் சென்று அவர்களுக்கு நற்செய்தி கூறுவதற்காக என்னை உள்ளே அனுமதியுங்கள். என்னுடன் உங்களைக் கண்டால் அவர்கள் அச்சமடைவார்கள்» என்றான்.

அவன் உள்ளே சென்று அவர்களுக்கு நற்செய்தி கூறினான். அப்போது அல்லாஹ் அவர்களுடைய உயிர்களைக் கைப்பற்றினான்; அவர்களுடைய தடயங்களை மக்களுக்குத் தெரியாமல் மறைத்தான். இதுவே, வல்லமையும் மகத்துவமும் உடைய அல்லாஹ் கூறும் «அந்த இளைஞர்கள் குகையை நோக்கி ஒதுங்கியபோது» என்பதாகும். அதாவது, அவர்கள் குகைக்குச் சென்றார்கள்.

«அவா» (أوى) என்றால், இன்ன இடத்தை ஒருவர் தங்குமிடமாக எடுத்துக்கொண்டார் என்று பொருள். குகை என்பது பென்ஜலூஸ் மலையிலுள்ள ஒரு குகை; அந்தக் குகையின் பெயர் «கைரம்» (خيرم).

«அவர்கள், “எங்கள் இறைவா! உன் புறத்திலிருந்து எங்களுக்கு அருளை வழங்குவாயாக!” என்று கூறினார்கள்» — அருள் என்பதன் பொருள் மார்க்கத்தில் நேர்வழி என்று கூறப்பட்டுள்ளது; வாழ்வாதாரம் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. «எங்களுக்கு ஏற்படுத்துவாயாக» (وهيئ لنا) என்பதன் பொருள், எங்களுக்கு எளிதாக்குவாயாக என்பதாகும்.

«எங்கள் காரியத்தில் நல்வழியை» (من أمرنا رشدا) — அதாவது, நீ திருப்தியடையும் வழியையும் எங்களுக்குப் பயனளிக்கும் நல்வழியையும் என இப்னு அப்பாஸ் கூறினார். «ரஷதா» என்பதற்கு, பாதுகாப்புடன் குகையிலிருந்து வெளியேறும் வழி என்றும் இப்னு அப்பாஸ் விளக்கினார்.