জান্নাতত প্ৰৱেশৰ হামদ আৰু কৃতজ্ঞতা

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

“যিজনে আমাক প্ৰৱেশ কৰাইছে”—অৰ্থাৎ আমাক তাত অস্থায়ীভাৱে পাৰ হৈ যোৱা বা কেৱল চাবলৈ অহা লোকৰ দৰে নহয়, বৰং স্থায়ীভাৱে বসবাস কৰিবলৈ অৱস্থান কৰাইছে। “স্থায়ী আৱাস” অৰ্থাৎ সেই গৃহ, য’ত বসবাস চিৰস্থায়ী আৰু য’ত বহুতো কল্যাণ, একেৰাহে আনন্দ আৰু সকলো অস্পষ্টতা-অশান্তিৰ অৱসান ঘটাৰ বাবে তাত থাকিবলৈ মন যায়। “নিজ অনুগ্ৰহত”—তেওঁৰ অনুগ্ৰহ আৰু দয়াৰ ফলতহে তেওঁ আমাক তাত প্ৰৱেশ কৰাইছে; আমাৰ কৰ্মৰ ফলত নহয়। তেওঁৰ অনুগ্ৰহ নাথাকিলে আমি এই স্থানত উপনীত হ’ব নোৱাৰিলোঁহেঁতেন।

“তাত আমাক কোনো ক্লান্তিয়ে স্পৰ্শ নকৰে আৰু কোনো অৱসাদেও স্পৰ্শ নকৰে”—অৰ্থাৎ শৰীৰত, অন্তৰত বা শক্তি-সামৰ্থ্যত কোনো ভাগৰ নাথাকে, আনকি অধিক আনন্দ উপভোগ কৰিলেও ভাগৰ নালাগে। ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে আল্লাহে তেওঁলোকৰ শৰীৰক পূৰ্ণতা প্ৰদান কৰিব আৰু সদায় আৰাম পোৱাৰ উপায়ৰ ব্যৱস্থা কৰিব, যাতে তেওঁলোকৰ এই অৱস্থা হয়—তেওঁলোকক কোনো ক্লান্তি, অৱসাদ, চিন্তা বা দুখে স্পৰ্শ নকৰে। ইয়াৰ পৰা এই কথাও বুজা যায় যে জান্নাতত তেওঁলোকে টোপনি নাযায়; কিয়নো টোপনিৰ উপকাৰ হৈছে ভাগৰ দূৰ কৰা আৰু তাৰ দ্বাৰা আৰাম পোৱা, কিন্তু জান্নাতবাসীৰ অৱস্থা তাৰ বিপৰীত। তদুপৰি টোপনি হৈছে সৰু মৃত্যু, অথচ জান্নাতবাসীসকলৰ মৃত্যু নহ’ব।

আল্লাহে নিজৰ দয়া আৰু অনুগ্ৰহেৰে আমাকো তেওঁলোকৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰক।

তেওঁলোকৰ নিয়ামত সম্পূৰ্ণ হ’লে আৰু আনন্দ পৰিপূৰ্ণ হ’লে তেওঁলোকে ক’ব: “সকলো প্ৰশংসা আল্লাহৰ বাবে, যিজনে আমাৰ পৰা দুখ-চিন্তা দূৰ কৰিছে।” ইয়াত সকলো ধৰণৰ দুখ অন্তৰ্ভুক্ত। তেওঁলোকৰ সৌন্দৰ্য, খাদ্য-পানীয়, আনন্দ-উপভোগ, শৰীৰ বা তাত চিৰকাল থকাৰ বিষয়ে কোনো অভাৱৰ বাবে তেওঁলোকৰ দুখ নহ’ব। তেওঁলোক এনে নিয়ামতত থাকিব, য’ত তেওঁলোকে কোনো অধিকতা দেখা নাপায়—কিন্তু সেই নিয়ামত অনন্তকাল ধৰি ক্ৰমাগতভাৱে বৃদ্ধি পাব।

“নিশ্চয় আমাৰ প্ৰতিপালক পৰম ক্ষমাশীল”—তেওঁ আমাৰ ভুল-ত্ৰুটিসমূহ ক্ষমা কৰিছে। “অসীম গুণগ্ৰাহী”—তেওঁ আমাৰ সৎকৰ্মসমূহ গ্ৰহণ কৰি সেইবোৰৰ পুৰস্কাৰ বহুগুণে বৃদ্ধি কৰিছে আৰু নিজৰ অনুগ্ৰহেৰে আমাক এনে বস্তু দিছে, যিবোৰ আমাৰ কৰ্ম বা আশা-আকাংক্ষাই ঢুকি নাপায়। তেওঁৰ ক্ষমাৰ দ্বাৰা তেওঁলোকে সকলো অপ্ৰিয় আৰু ভয়ংকৰ বস্তুৰ পৰা মুক্তি পাইছে, আৰু তেওঁৰ কৃতজ্ঞতা গ্ৰহণ তথা অনুগ্ৰহৰ দ্বাৰা সকলো আকাংক্ষিত আৰু প্ৰিয় বস্তু লাভ কৰিছে।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

“আৰু তেওঁলোকে ক’ব: ‘সকলো প্ৰশংসা আল্লাহৰ বাবে, যিজনে আমাৰ পৰা দুখ-চিন্তা দূৰ কৰিছে।’” ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে—ভয় কৰা বিপদৰ আশংকা তেওঁ আমাৰ পৰা আঁতৰাই দিছে আৰু পৃথিৱী তথা আখিৰাতৰ যিবোৰ চিন্তা-দুশ্চিন্তাক লৈ আমি ভীত আৰু উদ্বিগ্ন আছিলোঁ, সেইবোৰৰ পৰা আমাক স্বস্তি দিছে।

আব্দুৰ ৰহমান ইবন যায়দ ইবন আসলাম, তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা, আৰু তেওঁ ইবন উমাৰৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে ৰাছুলুল্লাহ (ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম)-এ কৈছে: “লা ইলাহা ইল্লাল্লাহৰ লোকসকলৰ কবৰত আৰু পুনৰুত্থানৰ সময়ত কোনো ভয়-সন্ত্ৰাস নাথাকিব। মই যেন দেখিছোঁ, লা ইলাহা ইল্লাল্লাহৰ লোকসকলে মূৰৰ পৰা ধূলি জোকাৰি ক’ব: ‘সকলো প্ৰশংসা আল্লাহৰ বাবে, যিজনে আমাৰ পৰা দুখ-চিন্তা দূৰ কৰিছে।’” ইবন আবী হাতিমে তেওঁৰ পৰা এই হাদীছ বৰ্ণনা কৰিছে।

আত-তাবাৰানীয়ে কৈছে: আমাৰ আগত জাফৰ ইবন মুহাম্মদ আল-ফিৰয়াবীয়ে বৰ্ণনা কৰিছে; তেওঁক ইয়াহয়া ইবন মূছা আল-মাৰৱাযীয়ে বৰ্ণনা কৰিছে; তেওঁক ছুলাইমান ইবন আব্দুল্লাহ ইবন ৱাহব আল-কুফীয়ে বৰ্ণনা কৰিছে; তেওঁ আব্দুল আজিজ ইবন হাকীমৰ পৰা, তেওঁ ইবন উমাৰৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে ৰাছুলুল্লাহ (ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম)-এ কৈছে: “লা ইলাহা ইল্লাল্লাহৰ লোকসকলৰ মৃত্যুৰ সময়ত, কবৰত আৰু পুনৰুত্থানৰ সময়ত কোনো ভয়-সন্ত্ৰাস নাথাকিব। কিয়ামতৰ প্ৰচণ্ড ধ্বনিৰ সময়ত মই যেন তেওঁলোকক দেখিছোঁ—তেওঁলোকে মূৰৰ পৰা ধূলি জোকাৰি কৈছে: ‘সকলো প্ৰশংসা আল্লাহৰ বাবে, যিজনে আমাৰ পৰা দুখ-চিন্তা দূৰ কৰিছে।

নিশ্চয় আমাৰ প্ৰতিপালক পৰম ক্ষমাশীল, অসীম গুণগ্ৰাহী।’” ইবন আব্বাছ আৰু আনসকলে কৈছে: তেওঁ তেওঁলোকৰ বহুতো পাপ ক্ষমা কৰিছে আৰু তেওঁলোকৰ অলপ সৎকৰ্মৰো কৃতজ্ঞতা গ্ৰহণ কৰিছে।

“যিজনে নিজৰ অনুগ্ৰহত আমাক স্থায়ী আৱাসত প্ৰৱেশ কৰাইছে”—তেওঁলোকে ক’ব: তেওঁ নিজৰ অনুগ্ৰহ, দান আৰু ৰহমতেৰে আমাক এই মৰ্যাদা আৰু এই স্থান দিছে; আমাৰ কৰ্মই ইয়াৰ সমতুল্য হ’ব নোৱাৰিলেহেঁতেন। ছহীহ হাদীছত প্ৰমাণিত যে ৰাছুলুল্লাহ (ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম)-এ কৈছে: “তোমালোকৰ কোনো এজনকো তাৰ কৰ্মই জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰাব নোৱাৰে।” তেওঁলোকে ক’লে: “হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আপোনাকো নহয়নে?” তেওঁ ক’লে: “মোকো নহয়—যদিহে আল্লাহে নিজৰ ৰহমত আৰু অনুগ্ৰহেৰে মোক আৱৰি নধৰে।”

“তাত আমাক কোনো ক্লান্তিয়ে স্পৰ্শ নকৰে আৰু কোনো অৱসাদেও স্পৰ্শ নকৰে”—অৰ্থাৎ তাত আমাক কোনো কষ্ট বা ভাগৰে স্পৰ্শ নকৰিব। “ক্লান্তি” আৰু “অৱসাদ”—দুয়োটাই ভাগৰৰ অৰ্থত ব্যৱহাৰ হয়। সম্ভৱতঃ ইয়াত দুয়োটাই তেওঁলোকৰ পৰা নোহোৱা বুলি কোৱা হৈছে, অৰ্থাৎ তেওঁলোকৰ শৰীৰ বা আত্মাক কোনো ভাগৰে স্পৰ্শ নকৰিব। আল্লাহেই ভালকৈ জানে।

পৃথিৱীত তেওঁলোকে ইবাদতত নিজকে পৰিশ্ৰম কৰাইছিল; জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ পৰা কৰ্তব্যৰ বোজা আঁতৰাই দিয়া হ’ব আৰু তেওঁলোকে নিৰবচ্ছিন্ন স্থায়ী আৰামত থাকিব। আল্লাহে কৈছে: “তোমালোকে অতীত দিনবোৰত যি কৰ্ম কৰিছিলা তাৰ বিনিময়ত আনন্দেৰে খোৱা আৰু পান কৰা।” (ছুৰা আল-হাক্কাহ, ৬৯:২৪)

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

“আৰু তেওঁলোকে ক’ব”—অৰ্থাৎ জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত তেওঁলোকে ক’ব: “সকলো প্ৰশংসা আল্লাহৰ বাবে, যিজনে আমাৰ পৰা দুখ-চিন্তা দূৰ কৰিছে।” “আল-হুযন” আৰু “আল-হাজন” একে অৰ্থৰ শব্দ; যেনে “আল-বুখল” আৰু “আল-বাখল”। ইবন আব্বাছে কৈছে: ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে জুইৰ দুখ। কাতাদাই কৈছে: মৃত্যুৰ দুখ।

মুকাতিলে কৈছে: তেওঁলোকে দুখ কৰিছিল, কিয়নো আল্লাহে তেওঁলোকৰ সৈতে কি ব্যৱহাৰ কৰিব, সেয়া তেওঁলোকে নাজানিছিল। ইক্ৰমাই কৈছে: পাপ আৰু অসৎকৰ্মৰ দুখ, লগতে আনুগত্যৰ কৰ্ম গ্ৰহণ নোহোৱাৰ ভয়। আল-কাশিমে কৈছে: নিয়ামত নোহোৱা হোৱাৰ দুশ্চিন্তা, অন্তৰৰ অৱস্থাৰ পৰিৱৰ্তন আৰু পৰিণতিৰ ভয়। আন এজনে কৈছে: কিয়ামতৰ দিনৰ ভয়ংকৰ ঘটনাবোৰৰ দুখ।

আল-কালবীয়ে কৈছে: আখিৰাতৰ বিষয়ক লৈ পৃথিৱীত তেওঁলোকৰ যি দুশ্চিন্তা হৈছিল। ছাঈদ ইবন জুবাইৰে কৈছে: পৃথিৱীত খাদ্যৰ চিন্তা। আন এজনে কৈছে: জীৱিকাৰ চিন্তা। আয-যাজ্জাজে কৈছে: জান্নাতবাসীসকলৰ পৰা আল্লাহে জীৱিকা-নিৰ্বাহ বা আখিৰাত—যিকোনো বিষয়ৰ সকলো দুখ দূৰ কৰিছে।

আমাক আবুল হাছান আলী ইবন মুহাম্মদ ইবন আদ-দাহ্হাক আল-খতীবে বৰ্ণনা কৰিছে; তেওঁক আবূ ইছহাক ইব্ৰাহীম ইবন মুহাম্মদ আল-ইছফিৰায়িনীয়ে বৰ্ণনা কৰিছে; তেওঁ আমাক আবূ বকৰ আহমদ ইবন ইব্ৰাহীম আল-ইছমাঈলীয়ে বৰ্ণনা কৰিছে; তেওঁক আবুল আব্বাছ আহমদ ইবন মুহাম্মদ আত-তুৰাবীয়ে বৰ্ণনা কৰিছে; তেওঁক ইয়াহয়া ইবন আব্দুল হামীদে বৰ্ণনা কৰিছে; তেওঁক আব্দুৰ ৰহমান ইবন যায়দ ইবন আসলাম, তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা, আৰু তেওঁ ইবন উমাৰৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে ৰাছুলুল্লাহ (ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম)-এ কৈছে: “লা ইলাহা ইল্লাল্লাহৰ লোকসকলৰ কবৰত আৰু পুনৰুত্থানৰ সময়ত কোনো ভয়-সন্ত্ৰাস নাথাকিব।

মই যেন দেখিছোঁ, লা ইলাহা ইল্লাল্লাহৰ লোকসকলে মূৰৰ পৰা ধূলি জোকাৰি কৈছে: ‘সকলো প্ৰশংসা আল্লাহৰ বাবে, যিজনে আমাৰ পৰা দুখ-চিন্তা দূৰ কৰিছে।’” “নিশ্চয় আমাৰ প্ৰতিপালক পৰম ক্ষমাশীল, অসীম গুণগ্ৰাহী।”

“যিজনে আমাক প্ৰৱেশ কৰাইছে”—অৰ্থাৎ আমাক অৱস্থান কৰাইছে। “স্থায়ী আৱাস”—অৰ্থাৎ বসবাসৰ গৃহ। “তাত আমাক কোনো ক্লান্তিয়ে স্পৰ্শ নকৰে”—অৰ্থাৎ তাত আমাক কোনো কষ্ট বা অসুবিধা নহ’ব। “আৰু কোনো অৱসাদেও স্পৰ্শ নকৰে”—অৰ্থাৎ ভাগৰৰ পৰা কোনো অৱসাদ নহ’ব।