Аллаһҡа тәүәккәллек һәм доға
رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا، وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا، وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ. رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا، وَاغْفِرْ لَنَا. رَبَّنَا، إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ.
رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ رَبَّنَا لَا تَجْعَلْنَا فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا وَاغْفِرْ لَنَا رَبَّنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
Аудионы йөкләп булманы. Һуңыраҡ ҡабатлап ҡарағыҙ.
«Раббыбыҙ! Һиңә тәүәккәллек ҡылдыҡ, Һиңә йүнәлдек һәм ҡайтыу ҙа Һиңә буласаҡ. Раббыбыҙ! Беҙҙе кәферҙәр өсөн һынау итмә. Беҙҙе ғәфү ит, Раббыбыҙ! Ысынлап та, Һин — Ҡөҙрәтле, Хикмәт эйәһе»
Ҡалыптар: тәүәккәллек белдереү (تَوَكَّلْنَا) һәм Аллаһҡа йүнәлеү (أَنَبْنَا), унан һуң «беҙҙе итмә» тигән тыйыу (لَا تَجْعَلْنَا) һәм ғәфү итеүҙе һорау килә.
Шәйех Әбдуррахман әс-Сәғди тәфсире
Шәйех әс-Сәғди яҙа: «Беҙҙе кәферҙәр өсөн һынау итмә» тигән һүҙҙәрҙең мәғәнәһе: гонаһтарыбыҙ арҡаһында уларға беҙҙе еңергә мөмкинлек бирмә, юғиһә улар үҙҙәренең ялғаны хаҡтан өҫтөн тип уйларҙар.
Имам Ибн Кәсир тәфсире
Ибн Кәсир аңлата: «Мүжәһид әйтте: уларҙың ҡулынан беҙгә яза бирмә һәм өҫтөбөҙгә бәлә ебәрмә, юғиһә улар: “Әгәр улар хаҡ юлда булһа, уларға бындай хәл килмәҫ ине!” — тип әйтерҙәр».
Әл-Багави тәфсире
«…Һеҙҙең өсөн яҡшы өлгө булды…» — үрнәк. «…Ибраһимда һәм уның менән булғандарҙа…» — мөьминдәрҙән. «…Улар үҙ халҡына әйтте:…» — улар мө шриктәр ине.
«…“Ысынлап та, беҙ һеҙҙән ваз кисәбеҙ…”» «Бүраа» һүҙе «барии» һүҙенең күплек формаһы булып тора.
«…Аллаһтан башҡа табынған нәмәләрегеҙҙән дә. Беҙ һеҙҙән баш тарттыҡ…» — һеҙҙең иманығыҙҙы танымаҙыҡ һәм кире ҡаҡтыҡ.
«…Һеҙ Аллаһҡа, Берҙән-бергә, иман килтергәнгә тиклем беҙҙең менән һеҙҙең арала мәңгелек дошманлыҡ һәм нәфрәт барлыҡҡа килде…» Аллаһ Тәғәлә Хәтибкә һәм мөьминдәргә Ибраһимдан (Аллаһтың уға сәләме һәм рәхмәте булһын) һәм уның менән булған мөьминдәрҙән, мө шриктәрҙән ваз кисеүҙә өлгө алырға ҡуша.
«…Ибраһимдың атаһына: “Мин һинең өсөн, әлбиттә, мотлаҡ ғәфү һораясаҡмын”, — тигән һүҙҙәренән башҡа…» Йәғни, Ибраһимда һәм уның ғәмәлдәрендә һеҙҙең өсөн яҡшы өлгө бар, тик уның мө шрик булған атаһы өсөн Аллаһтан ғәфү һорауы ғына уға инмәй. Ибраһим (Аллаһтың уға сәләме һәм рәхмәте булһын) атаһына: «Мин һинең өсөн Аллаһтан ғәфү һораясаҡмын», — тигән. Ләкин һуңынан ул атаһынан ваз кискән, был хаҡта беҙ «әт-Тәүбә» сүрәһендә инде телгә алдыҡ.
«…“Мин һине Аллаһтан килгән бер нәмәнән дә ҡотҡара алмайым”…» Ибраһим атаһына: «Әгәр һин Аллаһҡа буйһонмаһаң һәм Уға тиңдәштәр ҡушһаң, мин һине Аллаһтың ғазабынан ҡотҡара һәм яҡлай алмаясаҡмын», — тигән.
«…“Раббыбыҙ! Беҙ Һиңә тәүәккәллек ҡылдыҡ…”» Ибраһим һәм уның менән булған мөьминдәр әйтте:
«…Һиңә тәүбә итеп йүнәлдек һәм ҡайтыу ҙа Һиңә буласаҡ (Ҡиәмәт көнөндә)!…»
«…Раббыбыҙ! Беҙҙе кәфер булғандар өсөн һынау итмә…» Әз-Зәжжәж әйтте: улар беҙҙе еңмәһен, юғиһә үҙҙәренең хаҡ юлда булыуына ышанып, алданып ҡуйырҙар.
Мүжәһид әйтте: уларҙың ҡулынан беҙгә яза бирмә һәм өҫтөбөҙгә Үҙеңдән яза ебәрмә, юғиһә улар: «Әгәр былар хаҡ юлда булһа, уларға бындай хәл килмәҫ ине», — тип әйтерҙәр. «…Һәм беҙҙе ғәфү ит. Раббыбыҙ! Ысынлап та, Һин — Ҡөҙрәтле, Хикмәт эйәһе!»…»
«Сәхих әл-Бохари»ҙа (№ 4519) Ибраһимдың Яратыусыға тәүәккәллек ҡылыу өлгөһө тураһында риүәйәт ителә.