رَبِّ اغْفِرْ لِي، وَلِوَالِدَيَّ، وَلِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِنًا، وَلِلْمُؤْمِنِينَ، وَالْمُؤْمِنَاتِ، وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارًا.
رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارًا
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
Парвардигоро, маро ва падару модарам ва ҳар он касеро, ки бо имон вориди хонаи ман мешавад ва [тамоми] мардони муъмин ва занони муъминро биёмурз ва ситамгоронро ҷуз ҳалокат [ва нобудӣ] маафзо»
Ин дуо бо фарогирии васеи худ аз худи дуокунанда, падару модараш, меҳмонони наздики боимон ва ҳамаи мардону занони мӯъмин то Рӯзи Қиёмат омурзиш мехоҳад.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
(Парвардигоро, маро ва падару модарам ва ҳар касеро, ки бо имон ба хонаи ман ворид шудааст, биёмурз!) Онҳоро ба сабаби таъкиди ҳаққи онҳо ва пеш гузоштани некӣ ба онҳо махсус гардонд. Сипас дуоро умумӣ карда, фармуд: (Ва мардону занони мӯъминро [биёмурз] ва ситамгоронро ҷуз бар ҳалокат [ва нобудӣ] маафзо!) Яъне: бар зиён, нобудӣ ва ҳалокат. Тафсири сураи Нуҳ (алайҳиссалом) ба поён расид. Ситоиш аз они Аллоҳ аст.
Тафсири имом Ибни Касир
Сипас фармуд: (Парвардигоро, маро ва падару модарам ва ҳар касеро, ки бо имон ба хонаи ман ворид шудааст, биёмурз!) Заҳҳок гуфтааст: «Яъне масҷиди маро». Аммо ҳеҷ монеае нест, ки оятро бар маънои зоҳириаш ҳамл кунем: ӯ барои ҳар касе, ки ба хонааш бо имон ворид мешуд, дуо кардааст. Имом Аҳмад гуфтааст: «Абдурраҳмон ба мо ҳадис гуфт; Ҳайва аз Салим ибни Ғайлони ба мо хабар дод, ки Валид ибни Қайси Туҷибӣ ба ӯ хабар додааст: ӯ аз Абусаиди Худрӣ — ё аз Абулҳайсам, аз Абусаид — шунидааст, ки Расулуллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуд: «Ҷуз бо мӯъмин ҳамнишинӣ накун ва ҷуз парҳезгор аз ғизои ту нахӯрад»».
Абу Довуд ва Тирмизӣ низ ин ҳадисро аз ривояти Абдуллоҳ ибни Муборак, аз Ҳайва ибни Шурайҳ ривоят кардаанд. Сипас Тирмизӣ гуфт: «Мо онро танҳо аз ҳамин тариқ мешиносем». Фармуди Ӯ: (Ва мардону занони мӯъминро [биёмурз]) дуо барои ҳамаи мардону занони мӯъмин аст ва ин зиндагон ва мурдагони онҳоро дар бар мегирад. Аз ин рӯ, чунин дуо кардан, пайравӣ аз Нуҳ (алайҳиссалом) ва он чи дар осор ва дуоҳои шаръӣ омадааст, мустаҳаб мебошад.
Фармуди Ӯ: (Ва ситамгоронро ҷуз бар ҳалокат маафзо!) Суддӣ гуфтааст: «Ҷуз ҳалокат». Муҷоҳид гуфтааст: «Ҷуз зиён», яъне дар дунё ва охират. Тафсири сураи «Нуҳ» ба поён расид. Ситоиш ва миннат аз они Аллоҳ аст.
Тафсири ал-Бағавӣ
(Парвардигоро, маро ва падару модарамро биёмурз!) Номи падараш Ламак ибни Матушалх ва номи модараш Самҳо бинти Ануҳ буд; ҳар ду мӯъмин буданд. (Ва ҳар касеро, ки ба хонаи ман ворид шудааст) — яъне ба манзили ман. (Бо имон) Заҳҳок ва Калбӣ гуфтаанд: «Яъне ба масҷиди ман».
Ва гуфта шудааст: «Ба киштии ман». (Ва мардону занони мӯъминро [биёмурз]) Ин ҳукм дар бораи ҳар касест, ки ба Аллоҳ имон оварда ва паёмбаронро тасдиқ кардааст. (Ва ситамгоронро ҷуз бар ҳалокат маафзо!) Яъне: ҳалокат ва нобудӣ.
Пас Аллоҳ дуои ӯро иҷобат кард ва онҳоро ҳалок намуд. Ва гуфта шудааст, ки номи ӯ Ҳайҷал бинти Ломуш ибни Матушалх буд ва ӯ духтари амакаш буд.
Дар «Сунани ат-Тирмизӣ» (№ 3534) ривоят шудааст: «Ҳар кас барои мардону занони мӯъмин омурзиш бихоҳад, ба шумори ҳар мӯъмин барои ӯ амали нек навишта мешавад!»