সন্তানৰ বাবে যাকাৰিয়াৰ দুআ

শ্বেইখ আব্দুৰৰহমান আছ-ছাআদীৰ তাফছিৰ

অৰ্থাৎ, আমাৰ বান্দা আৰু ৰাছুল যাকাৰিয়াক স্মৰণ কৰা; তেওঁৰ উল্লেখক মৰ্যাদা দিয়া আৰু তেওঁৰ গুণাৱলী আৰু মহৎ বৈশিষ্ট্যসমূহ প্ৰকাশ কৰা। এই মহৎ বৈশিষ্ট্যসমূহৰ ভিতৰত আছে এই মহান গুণ, য’ত সৃষ্টিৰ প্ৰতি তেওঁৰ কল্যাণকামিতা আৰু আল্লাহৰ তেওঁৰ প্ৰতি দয়া প্ৰকাশ পাইছে: তেওঁ নিজৰ প্ৰতিপালকক আহ্বান কৰি কৈছিল, «হে মোৰ প্ৰতিপালক! মোক নিঃসন্তান অৱস্থাত এৰি নিদিবা» (رَبِّ لَا تَذَرْنِي فَرْدًا)। অৰ্থাৎ তেওঁ কৈছিল: «হে মোৰ প্ৰতিপালক!

মোৰ হাড় দুৰ্বল হৈ পৰিছে, আৰু মোৰ মূৰ পকা চুলিৰে ভৰি পৰিছে। হে মোৰ প্ৰতিপালক! তোমাক আহ্বান কৰি মই কেতিয়াও বিফল হোৱা নাই। মোৰ পিছত থকা আত্মীয়সকলৰ বিষয়ে মই আশংকা কৰোঁ, আৰু মোৰ পত্নী বন্ধ্যা। সেয়ে তুমি নিজৰ ফালৰ পৰা মোক এজন উত্তৰাধিকাৰী দান কৰা, যিয়ে মোৰো উত্তৰাধিকাৰী হ’ব আৰু ইয়াকূবৰ বংশৰো উত্তৰাধিকাৰী হ’ব।

হে মোৰ প্ৰতিপালক! তেওঁক সন্তোষজনক কৰি দিয়া» (মাৰয়াম ১৯:৪–৬)। এই আয়াতসমূহৰ পৰা আমি জানিলোঁ যে «হে মোৰ প্ৰতিপালক! মোক নিঃসন্তান অৱস্থাত এৰি নিদিবা»—এই কথাৰে তেওঁ বুজাইছিল যে তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময় ওচৰ চাপি আহিছিল। তেওঁ আশংকা কৰিছিল, তেওঁৰ পিছত কোনো এজনেও আল্লাহৰ প্ৰতি আহ্বান আৰু আল্লাহৰ বান্দাসকলৰ কল্যাণকামিতাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ স্থান ল’ব নোৱাৰিব; তেওঁৰ সময়ত তেওঁ অকলশৰীয়া হৈ থাকিব আৰু তেওঁ যি কামত লাগি আছিল, সেই কামত সহায় কৰা আৰু তেওঁৰ পিছত যোগ্য উত্তৰাধিকাৰী হোৱা কোনো লোক নাথাকিব।

«আৰু তুমিয়েই উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ» (وَأَنْتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ), অৰ্থাৎ তুমিয়েই চিৰস্থায়ীসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ আৰু মোৰ পিছত উত্তমভাৱে স্থান লোৱা সত্তা। তুমি তোমাৰ বান্দাসকলৰ প্ৰতি মোতকৈও অধিক দয়ালু; তথাপি মই এনে এজন উত্তৰাধিকাৰী বিচাৰোঁ, যিয়ে মোৰ অন্তৰক আশ্বস্ত কৰিব, মোৰ মনক শান্ত কৰিব আৰু যাৰ সৎকৰ্মৰ পুৰস্কাৰ মোৰ আমলনামাত যোগ হ’ব।

ইমাম ইবন কছীৰৰ তাফছিৰ

সৰ্বশক্তিমান আল্লাহে তেওঁৰ বান্দা যাকাৰিয়াৰ কথা জনাইছে, যেতিয়া তেওঁ আল্লাহৰ ওচৰত এনে এজন সন্তান বিচাৰিছিল, যিজনে তেওঁৰ পিছত নবী হ’ব। এই ঘটনা ইয়াৰ আগতে ছুৰা «মাৰয়াম»ৰ আৰম্ভণিতে আৰু ছুৰা «আলে ইমৰান»তো বিস্তাৰিতভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে; ইয়াত সেই দুয়োটা বৰ্ণনাতকৈ সংক্ষিপ্তভাৱে কোৱা হৈছে। «যেতিয়া তেওঁ নিজৰ প্ৰতিপালকক আহ্বান কৰিছিল»—অৰ্থাৎ নিজৰ সম্প্ৰদায়ৰ পৰা গোপনে। «হে মোৰ প্ৰতিপালক!

মোক নিঃসন্তান অৱস্থাত এৰি নিদিবা» (رَبِّ لَا تَذَرْنِي فَرْدًا)—অৰ্থাৎ, মোৰ কোনো সন্তান নাই আৰু মোৰ পিছত মানুহৰ মাজত মোৰ স্থান ল’ব পৰা কোনো উত্তৰাধিকাৰীও নাই। «আৰু তুমিয়েই উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ» (وَأَنْتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ)—এইটো তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনা আৰু তেওঁৰ আবেদনৰ সৈতে উপযুক্ত প্ৰশংসা।

আল-বাগাৱীৰ তাফছিৰ

সৰ্বশক্তিমান আল্লাহৰ বাণী: «আৰু যাকাৰিয়াক স্মৰণ কৰা, যেতিয়া তেওঁ নিজৰ প্ৰতিপালকক আহ্বান কৰিছিল» (وَزَكَرِيَّا إِذْ نَادَى رَبَّهُ)—অৰ্থাৎ তেওঁ নিজৰ প্ৰতিপালকক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। «হে মোৰ প্ৰতিপালক! মোক নিঃসন্তান অৱস্থাত এৰি নিদিবা» (رَبِّ لَا تَذَرْنِي فَرْدًا)—অৰ্থাৎ, মোক অকলশৰীয়া কৰি, সন্তানহীন অৱস্থাত নাৰাখিবা; মোক এজন উত্তৰাধিকাৰী দান কৰা। «আৰু তুমিয়েই উত্তৰাধিকাৰীসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ» (وَأَنْتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ)—এইটো আল্লাহৰ প্ৰশংসা: সৃষ্টিৰ বিলুপ্তিৰ পিছতো তেওঁৱেই চিৰস্থায়ী, আৰু জীৱিত অৱশিষ্টসকলৰ ভিতৰত তেওঁৱেই শ্ৰেষ্ঠ।