رَبِّ لَا تَذَرْنِي، فَرْدًا، وَأَنْتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ.
رَبِّ لَا تَذَرْنِي فَرْدًا وَأَنْتَ خَيْرُ الْوَارِثِينَ
Аудиоро бор кардан нашуд. Баъдтар кӯшиш кунед.
Ва [ёд кун аз] Закариё, он гоҳ ки Парвардигорашро [ин гуна] нидо дод: “Парвардигоро, маро танҳо [ва бефарзанд] магзор ва ту беҳтарин бозмондаӣ [ворисонӣ]”
Сохтори наҳйии «ля тазарни» (لَا تَذَرْنِي — маро магузор) ва ситоиши Офаридгор. Дуо барои ато шудани фарзанд дар ҳолати танҳоӣ ва пиронсолӣ.
Тафсири шайх Абдурраҳмон ас-Саъдӣ
Яъне, бандаи Мо ва расуламон Закариёро ёд кун ва бо зикри ӯ бузургдошташ намо, фазилатҳо ва маноқиби ӯро, ки аз ҷумлаи онҳо ин фазилати бузург аст, баён кун. Ин фазилат насиҳати ӯ ба мардум ва раҳмати Аллоҳ нисбат ба ӯро дар бар дорад: «Парвардигорашро нидо дод: “Парвардигоро, маро танҳо магузор”». Яъне гуфт: «Парвардигоро, устухонам заиф шудааст, сарам аз пирӣ сафед гаштааст ва ҳеҷ гоҳ дар дуо ба Ту, эй Парвардигорам, ноумед набудам. Ман аз хешовандонам, ки баъд аз ман мемонанд, метарсам, ва ҳамсарам нозост.
Пас, аз ҷониби Худ ба ман ворисе ато кун, ки аз ман ва аз хонадони Яъқуб мерос барад, ва ӯро, эй Парвардигори ман, писандида гардон» (Марям, 4–6). Аз ин оятҳо мефаҳмем, ки сухани ӯ «Парвардигоро, маро танҳо магузор» ин буд, зеро вақте маргаш наздик шуд, тарсид, ки баъд аз ӯ касе ҷойгузинаш намешавад ва ба сӯи Аллоҳ даъвату бандагони Аллоҳро насиҳат намекунад; дар замони ӯ танҳо мемонад ва касе нест, ки дар коре, ки ӯ ба он пардохта буд, ёрӣ ва пуштибониаш кунад. «Ва Ту беҳтарин ворисонӣ», яъне беҳтарини боқимондагон ва беҳтарин касе ҳастӣ, ки пас аз ман бо некӣ мемонӣ.
Ту нисбат ба бандагонат аз ман меҳрубонтарӣ, вале ман он чизеро мехоҳам, ки диламро ором гардонад, нафсамро сокин созад ва подошаш дар тарозуи аъмолам қарор гирад.
Тафсири имом Ибни Касир
Аллоҳ аз бандааш Закариё хабар медиҳад, ки аз Ӯ хост фарзандеро ба ӯ ато кунад, то пас аз ӯ пайғамбар бошад. Ин қисса пештар ба таври муфассал дар оғози сураи «Марям» ва ҳамчунин дар сураи «Оли Имрон» омадааст; ин ҷо мухтасартар аз онҳост. «Он гоҳ ки Парвардигорашро нидо дод» — яъне пинҳонӣ аз қавмаш: «Парвардигоро, маро танҳо магузор», яъне фарзанд ва ворисе надорам, ки пас аз ман дар миёни мардум ҷойгузинам шавад. «Ва Ту беҳтарин ворисонӣ» — дуо ва ситоишест, ки ба дархости ӯ муносиб аст.
Тафсири ал-Бағавӣ
Сухани Худованди бузургвор: «Ва Закариёро [ёд кун], он гоҳ ки Парвардигорашро нидо дод» — яъне аз Парвардигораш дуо хост. «Парвардигоро, маро танҳо магузор» — яъне танҳо ва бефарзанд; ба ман ворисе рӯзӣ деҳ. «Ва Ту беҳтарин ворисонӣ» — ситоиши Аллоҳ аст, ки пас аз фано шудани офаридагон боқӣ мемонад ва Ӯ беҳтарини касонест, ки зиндаву боқӣ мемонанд.
Дар «Саҳеҳ»-и ал-Бухорӣ (№ 3371) дар бораи фазилати пайғамбарони солеҳ ривоят шудааст, ки бо умед ва тарс ба Аллоҳ дуо мекарданд.